อิสระที่จะทำผิดพลาด 89 (part 2, final)

อิสระที่จะทำผิดพลาด (part 2, final)

ผมไม่รังเกียจที่จะเดินตามคนที่รู้ดีกว่า ขอเพียงผมยังมีอิสระที่จะทำผิดพลาดด้วยตัวเอง

ผมใช้เวลาหลายปีพยายามหนีจากคนที่คิดว่าตัวเองรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับผม

กับมิสเตอร์บี การยอมเดินตามคนที่รู้จักเส้นทางดีกว่า แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากการถูกควบคุม

ผมอายุมากกว่าเขา แต่ในหลาย ๆ เรื่องผมก็ยังเป็นนักเรียนอยู่ดี

และผมไม่เห็นว่ามันเป็นปัญหา

ผมเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง แต่ก็ยังเป็นนักเรียนตลอดชีวิตของเรื่องราวความเป็นไทย

มันทำให้ผมถ่อมตัวลง แต่ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกด้อยค่า

คนไทยต้อนรับชาวต่างชาติที่เข้ามาอยู่ท่ามกลางพวกเขา และเข้าใจว่าเราอาจทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง

ตราบใดที่ทุกคนมีความสุข นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดหรอกหรือ

ถ้าประเทศไทยคือห้องเรียนของผม ซึ่งเปิดอยู่ตลอดเวลาและเต็มไปด้วยโอกาสให้ผมทำผิดพลาด มิสเตอร์บี ครอบครัวและเพื่อน ๆ ของเขา รวมถึงเพื่อนของผมบางคนตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็ช่วยให้ผมพอจะเลื่อนชั้นไปได้ทีละปี

ผมมักถูกดึงดูดไปหาผู้คนอื่น ๆ โดยเฉพาะหนุ่ม ๆ หน้าตาดี

เมื่อมองจากภายนอก บางคนอาจมองว่าผมไม่ซื่อสัตย์ต่อความสัมพันธ์

แต่ส่วนใหญ่แล้ว ผมแค่เป็นคนขี้สงสัย

ผมอยากพบผู้คน อยากเห็นว่าพวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร และอยากหาที่ของตัวเองท่ามกลางพวกเขา

ผมคิดถึงชีวิตครอบครัว

ผมมักถูกดึงดูดไปหาครอบครัวไทย เพราะพวกเขามอบสิ่งที่ผมไม่ค่อยได้พบจากที่อื่น

ความรู้สึกว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของโลกธรรมดา ๆ ของใครสักคน

ไม่ใช่ทุกอย่างจะต้องเป็นเรื่องโรแมนติก

บางครั้งผมแค่อยากมีที่ให้ตัวเองได้เป็นส่วนหนึ่ง

ชีวิตของผมค่อย ๆ เข้าที่เข้าทางมากขึ้น

ผมออกไปสู่โลกข้างนอกได้

ทำผิดพลาดได้

พบผู้คนได้

แล้วก็กลับบ้านได้

อดีตของผมยังอยู่ที่เดิม

แต่เมื่อเวลาผ่านไป มันก็ค่อย ๆ จางลงในความทรงจำ

กลายเป็นเพียงชั้นหนึ่งของชีวิตที่ถูกฝังอยู่ลึกลงไป ใต้บทเรียนอีกมากมายที่ประเทศไทยสอนผม

และบทเรียนเหล่านั้นสนุกกว่ามาก

อิสระที่จะทำผิดพลาด 88 (part 1

อิสระที่จะทำผิดพลาด 

ผมโชคดีที่ได้พบสิ่งนั้นในประเทศไทย

ผมหวังว่าจอร์จก็โชคดีเช่นกัน

ที่นี่ผมพบสถานที่ที่เปิดต้อนรับผม โดยไม่ตัดสินผมจากการตัดสินใจในชีวิต แม้ว่าครอบครัวของผมในเวลานั้นจะมองว่าการตัดสินใจเหล่านั้นผิดหรือโง่ก็ตาม

ที่นี่ เราอยู่ท่ามกลางวัฒนธรรมและภาษาที่ครั้งหนึ่งเคยลึกลับสำหรับผมมาก จนผมสามารถลืมปัญหาบางส่วนจากอดีต และสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ได้

มันเป็นการหลบหนีแน่นอน

แต่ก็เป็นสถานที่ที่ผมสามารถมีส่วนร่วม สร้างประโยชน์ และทำความแตกต่างได้เช่นเดียวกับที่อื่น

ผมยังคงออกไปแสวงหาการผจญภัยใหม่ ๆ อยู่เสมอ

ส่วนคู่ชีวิตของผม ซึ่งเป็นคนไทยและรู้จักประเทศนี้รวมถึงผู้คนที่นี่มากกว่าที่ผมจะเข้าใจได้ตลอดชีวิต ก็อดทนกับเรื่องทั้งหมดของผม

เขาไม่ได้พยายามควบคุมชีวิตของผมข้างนอกบ้าน

ผมมีอิสระที่จะออกไป

มีอิสระที่จะพบผู้คน

มีอิสระที่จะทำผิดพลาด

ขอเพียงอย่านำปัญหาเหล่านั้นกลับเข้าบ้าน

และเมื่อปัญหาเล็ดลอดเข้ามาจนได้ มิสเตอร์บีก็มักรู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไร

เขาจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย

แล้วค่อยเทศนาผมทีหลัง

ในที่สุดผมก็ได้เรียนรู้สิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง

คำปลอบใจ 87

คำปลอบใจ

ผมบอกเขาว่า

“ไม่เป็นไรนะ อย่าคิดมาก เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง ต่อจากนี้ไม่ต้องแจกจดหมายให้ใครอ่านแล้วก็ได้”

จอร์จเล่าให้ผมฟังถึงเหตุการณ์บนรถเมล์วันหนึ่ง

เขานั่งรถในช่วงที่คนแน่นมากจนเริ่มรู้สึกไม่ไหว มือเกร็งและสั่นไปหมด

เมื่อเขาขอให้ผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ ช่วยกดกริ่ง เธอกลับมองเขาเหมือนกำลังสงสัยว่าทำไมเขาไม่ลุกไปกดเอง

จอร์จบอกว่าบางครั้งเขาอยากแปะป้ายไว้บนหน้าผาก บอกทุกคนไปเลยว่าเขาเป็นคนเปราะบาง อาจมีอาการแปลก ๆ หรือทำอะไรโดยไม่รู้ตัว

เขาแค่อยากให้คนช่วยบ้าง

ผมหัวเราะ เพราะชอบไอเดียนี้

“ถ้าจะเขียนจริง ๆ จะเขียนว่าอะไรล่ะ” ผมถาม

จอร์จยิ้ม

“ผมเป็นออทิสติก ชอบคุย แต่กลัวงูครับ”

หลังจากจ่ายบิลเสร็จ เราก็แยกทางกัน

เราไม่ได้เจอกันอีกเลย

แต่ผมยังนึกถึงเขาอยู่บ้าง

จดหมายของจอร์จทำให้ผมนึกถึงจดหมายที่พ่อเคยส่งถึงผมในช่วงที่ผมยังคบกับแฟนเก่า และพ่อแม่ยังไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์นั้น

ครอบครัวของเราอาจหวังดีจริง ๆ ก็ได้

แต่บางครั้งสิ่งที่พวกเขาทำด้วยความหวังดีก็สามารถฝังรากลึกจนทำให้เราเจ็บปวดได้

ถ้าเป็นไปได้ เราก็ต้องรู้จักปล่อยวางและหาความสงบให้ตัวเองบ้าง

ลูกชายที่เชื่อฟัง 86

ลูกชายที่เชื่อฟัง 

หลังจากแจกจดหมายเสร็จ จอร์จก็นั่งรอจ่ายบิลอยู่ข้าง ๆ ผม

มือเขาสั่นและเหงื่อท่วมหน้า

ผมจึงชวนเขาคุย

“ทำไมต้องแจกจดหมายนี้ด้วยล่ะ”

“แม่กับน้องชายบอกให้แจกทุกครั้งที่ผมป่วย” เขาตอบ

เขาบอกว่าอยู่เมืองไทยมาหลายสัปดาห์แล้ว แต่ป่วยไปแล้วสองครั้ง

ผมถามว่าเขาหนีครอบครัวมาเมืองไทยหรือเปล่า

เขาบอกว่าไม่ได้หนี แค่มาเที่ยว

เขารู้ตัวว่ามีอาการป่วยบ้าง

แต่เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับชีวิตส่วนตัว

ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดี

ผมเองก็เคยมีปัญหากับครอบครัว

ผมถามเขาต่อว่าทำไมถึงยอมให้น้องชายเขียนเรื่องส่วนตัวขนาดนั้น

ตอนแรกเขาก็ช็อก

เขาขอให้น้องชายลดรายละเอียดลง แต่ฝ่ายนั้นไม่ยอม

สุดท้ายทั้งคู่จึงตกลงกันว่า ถ้าน้องชายจะเขียนเรื่องเหล่านี้ ก็ต้องยอมรับด้วยว่าตอนเด็ก ๆ เขาเคยแกล้งจอร์จหนักกว่าเด็กที่โรงเรียนเสียอีก

เมื่อเล่าจบ จอร์จก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

จิตวิญญาณนักดนตรี 85

จิตวิญญาณนักดนตรี 

จอร์จเป็นคนที่หมกมุ่นกับสิ่งที่ตัวเองชอบ

เขาชอบอยู่คนเดียวและสามารถจดจ่อกับสิ่งที่สนใจได้อย่างเต็มที่

ครั้งหนึ่งเขาเล่นกีตาร์อย่างหนักจนแทบไม่ยอมวาง เขาเล่นไปทุกที่เหมือนเอริก แคลปตัน

ตอนวัยรุ่น เขายังมีอาการซึมเศร้าและต้องเข้าออกโรงพยาบาลหรือสถานพักฟื้นอยู่บ่อยครั้ง

จดหมายของครอบครัวพูดถึงเรื่องส่วนตัวอื่น ๆ ของเขาด้วย แต่รายละเอียดเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมจำเป็นต้องเล่าซ้ำทั้งหมด

สิ่งสำคัญกว่าคือ น้องชายของจอร์จยอมรับในจดหมายด้วยว่า ตอนเด็ก ๆ เขาเคยแกล้งพี่ชายหนักกว่าเด็กที่โรงเรียนเสียอีก

เรื่องนี้มีความสำคัญ

เพราะจอร์จยอมให้จดหมายถูกแจกก็ต่อเมื่อทั้งสองคนตกลงกันว่า ถ้าน้องชายจะเขียนเรื่องส่วนตัวของเขาออกมาแบบนั้น น้องชายก็ต้องยอมรับความผิดของตัวเองด้วย

จดหมายจึงไม่ใช่เพียงเอกสารทางการแพทย์

มันยังเป็นข้อตกลงบางอย่างระหว่างพี่น้อง

และอย่างน้อยในเรื่องนี้ จอร์จก็ได้ต่อรองเพื่อตัวเอง

จดหมายปริศนา 84

จดหมายปริศนา 

ใจความสำคัญของจดหมายเขียนโดยน้องชายของจอร์จ ซึ่งเป็นหมอ

มันอธิบายว่าจอร์จได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นออทิสติกตั้งแต่เด็ก และยังมีอาการบางอย่างให้เห็นอยู่

ครอบครัวบอกว่าตั้งใจเขียนจดหมายเพื่อช่วยให้คนอื่นเข้าใจเขามากขึ้น และไม่ตกใจหากเขามีพฤติกรรมที่ดูแปลกไปบ้าง

จดหมายยังอธิบายถึงความลำบากของจอร์จกับเสียงดัง สถานที่คนเยอะ คนแปลกหน้า รวมถึงเรื่องบางอย่างที่ครอบครัวต้องคอยช่วยเหลือเขาตั้งแต่เด็ก

เห็นได้ชัดว่าคนเขียนเชื่อว่ากำลังช่วยเหลือเขา

แต่จดหมายก็เปิดเผยเรื่องส่วนตัวของจอร์จอย่างมากเช่นกัน

บทเรียนจากจอร์จ 83

บทเรียนจากจอร์จ 

ในช่วงที่ผมเพิ่งมาเมืองไทย และยังไม่ได้พบคู่ชีวิต จิตใจของผมยังว้าวุ่นอยู่มาก น่าจะเป็นผลจากชีวิตเก่าที่ทิ้งไว้ต่างประเทศ

ผมตัดสินใจไปพบหมอในกรุงเทพฯ และเขาส่งผมไปพักดูอาการที่วอร์ดจิตเวชของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

ผมอยู่ที่นั่นเพียงคืนเดียวจนจำชื่อโรงพยาบาลไม่ได้แล้ว

สิ่งที่ผมจำได้คือพยาบาลจะคอยนั่งเป็นเพื่อนคนไข้ห้องละสามสี่คน ตอนเช้าหมอจะมาพูดคุยและให้ยา จากนั้นพยาบาลก็พาผมไปเช็กเอาต์ ราวกับผมมานอนพักโรงแรม

ระหว่างรอจ่ายบิล ผมเห็นชายหนุ่มชาวต่างชาติคนหนึ่งชื่อจอร์จกำลังแจกจดหมายที่ถ่ายเอกสารไว้หลายแผ่น

เมื่อเขาเดินมาถึงผม ผมจึงถามว่ามันคืออะไร

จอร์จบอกว่าเป็นจดหมายจากครอบครัว ซึ่งเขาต้องนำไปให้หมอหรือพยาบาลอ่านเวลาที่อาการป่วยกำเริบ

ครอบครัวเขาเขียนคำอธิบายเกี่ยวกับอาการของเขาไว้ เพราะกลัวว่าเวลาป่วย เขาอาจสื่อสารกับคนอื่นได้ยาก

ผมเข้าใจว่าครอบครัวคงตั้งใจช่วยเขา

แต่หลังจากอ่านแล้ว ผมอดคิดไม่ได้ว่าจดหมายฉบับนั้นเปิดเผยเรื่องส่วนตัวของเขามากเกินไป

จอร์จแจกมันให้คนทั่วไป แม้แต่คนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการรักษา

ผมคิดว่ามันเป็นการประชดครอบครัวของเขา

Letting it run 82

Letting it run 

ตลากพลู บ้านที่แรก

ช่วงแรก ๆ ที่ฝั่งธนบุรีเต็มไปด้วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้จดจำ

ตลาดพลูเป็นตลาดเก่าแบบไทย ๆ ที่มีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง

รางรถไฟอยู่ห่างจากอพาร์ตเมนต์ของเราเพียงไม่กี่เมตร เช่นเดียวกับหอสัญญาณ และเราจะได้ยินเสียงรถไฟวิ่งผ่านตั้งแต่เช้ามืดไปจนถึงตลอดทั้งวัน

บางครั้งเงินหมดจนไม่มีแม้แต่เงินนั่งแท็กซี่กลับจากที่ทำงาน ผมจึงต้องอาศัยความใจดีของพ่อค้าแม่ค้าในตลาด

อพาร์ตเมนต์ของเราเป็นหนึ่งในตึกที่สูงที่สุดในย่านนั้นในสมัยที่รถไฟฟ้ายังไม่ข้ามแม่น้ำและยังไม่มี “การพัฒนา” ตามมา

ที่นั่นยังเป็นที่พักยอดนิยมของสาว ๆ ที่ทำงานกลางคืน พวกเธอจะแต่งหน้าจัดแล้วเดินโซเซออกไปทำงานในช่วงหัวค่ำ ก่อนกลับมาในช่วงเช้ามืด

ใต้สะพานฝั่งตรงข้ามมีวัยรุ่นอาสาสมัครดับเพลิงนั่งรอเหตุอยู่ที่สถานีชั่วคราว

ส่วนร้านนวดในตลาดก็คิดค้นวิธีใหม่ ๆ อยู่เสมอเพื่อสร้างความตื่นเต้นให้ลูกค้าชาวต่างชาติ

เพื่อนบ้านชาวจีนที่เสียงดังสองครอบครัวเช่าห้องอยู่ชั้นเดียวกับเรา และแทบจะยึดโถงทางเดินไปเป็นพื้นที่เลี้ยงลูกของตัวเอง

ชั้นบน เพื่อนสมัยเด็กของมิสเตอร์บีที่ย้ายเข้ามาอยู่ก่อนเราเล่นพนันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

วันหยุดจากงาน ผมสอนภาษาอังกฤษให้เด็ก ๆ ในตลาด

พวกเขากลับสอนผมเรื่องประวัติศาสตร์ของตลาดพลู รวมถึงเรื่องผี ๆ ที่นั่น

ในที่สุดมิสเตอร์บีกับผมก็ตัดสินใจลองใช้ชีวิตในเมืองชั้นใน

เราย้ายจากอพาร์ตเมนต์เก่าโทรมฝั่งธนบุรี ไปอยู่ที่ใหม่ซึ่งดูดีกว่าบนฝั่งกรุงเทพฯ 

ถนนสิลม

ที่พักใหม่อยู่ระหว่างชุมชนแออัดคลองเตยด้านหนึ่งกับบ้านสวย ๆ ของย่านยานนาวาอีกด้านหนึ่ง

เป็นครั้งแรกที่ผมกับคู่ชีวิตเข้าไปดูย่านท่องเที่ยวทางเพศของกรุงเทพฯ ด้วยกัน

แต่การผจญภัยส่วนใหญ่ของผมยังเกิดขึ้นคนเดียว ในชุมชนแออัดที่อยู่ติดกัน

ประมาณหกเดือนหลังจากย้ายบ้าน ผมได้รู้จักบอล หนุ่มนักดื่มคนหนึ่ง

แม่ของเขากับผมพยายามต่อสู้กับปัญหาการติดเหล้าตั้งแต่วัยรุ่นของเขา — แม้ส่วนใหญ่เราจะกลายเป็นคนช่วยให้เขาดื่มต่อเสียมากกว่า

ไม่น่าแปลกที่เขาดูเหมือนจะรักษางานเอาไว้ไม่ได้

บอลไม่ใช่คนเดียวในชุมชนแออัดที่ผมพยายามช่วย

ผมยังช่วยคุณยายเจ้าเล่ห์คนหนึ่งตั้งร้านขายก๋วยเตี๋ยวหน้าบ้าน

เธอมีปัญหาเรื่องเงินอยู่ตลอด ผมจึงให้เงินหลายพันบาทเป็นทุนกู้เพื่อเริ่มกิจการและช่วยเลี้ยงหลานสามคน

คุณยายหวานก็เปลี่ยนเงินกู้นั้นให้กลายเป็น “เงินให้” อย่างใจเย็น แต่ก็ไม่ลืมขอบคุณผมสำหรับความมีน้ำใจ

“คุณมีเงินอยู่แล้ว เอามาทำบุญก็ดี” เธอบอก

ช่างมีเสน่ห์จริง ๆ

Master problem-solver 81

 Master problem-solver 

Us, February 2025

มิสเตอร์บีเติบโตที่ชลบุรี มีพี่สาวหนึ่งคน

พ่อของเขาเสียชีวิตก่อน ตามมาด้วยแม่อีกไม่กี่เดือนต่อมา

เขาอายุเพียง 15 ปี

หลังจากนั้นเขาไปอาศัยอยู่กับคุณย่า ก่อนจะออกเดินทางกับเพื่อน ๆ และทำงานรับจ้างสารพัดอย่างเพื่อเลี้ยงตัวเอง

เขาเคยล้างจาน ทำงานร้านอาหาร ขายเบอร์เกอร์ในร้านฟาสต์ฟู้ด และเคยประสบความสำเร็จพอสมควรในฐานะพนักงานขายนาฬิกาในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่ฉะเชิงเทรา จนได้รับความไว้วางใจให้ดูแลแผนกนาฬิกาแทบทั้งหมด

ต่อมาเขาย้ายเข้ากรุงเทพฯ เช่นเดียวกับผมที่ย้ายมาจากอีกซีกโลกหนึ่ง

ผมอายุมากกว่าเขาประมาณสิบปี แต่ในช่วงแรก ๆ เรื่องอายุไม่ได้มีความสำคัญมากนัก

ผมรู้เรื่องกรุงเทพฯ น้อยมาก

ส่วนมิสเตอร์บีรู้จักประเทศไทย แต่กรุงเทพฯ ก็เป็นสถานที่ใหม่สำหรับเขาเหมือนกัน

เขาเติบโตที่ชลบุรี ซึ่งอยู่ห่างจากกรุงเทพฯ เพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่เป็นคนละโลกกัน เขาไม่เคยใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

ดังนั้น แม้ผมจะเป็นฝรั่งและเขาเป็นคนไทย แต่จริง ๆ แล้วไม่มีใครเป็นผู้เชี่ยวชาญ

เราต่างก็เป็นคนมาใหม่เหมือนกัน

นั่นอาจช่วยเราได้

ตอนเริ่มต้นชีวิตด้วยกัน เราแทบไม่มีทรัพย์สินอะไรเลย

มิสเตอร์บีทำงานอยู่ที่ร้านของไจแอนท์

ผมมีงานหนังสือพิมพ์ แต่เงินเดือนก็ไม่ได้มาก

วันที่เดินทางมาถึงเมืองไทย ผมมีติดตัวมาแค่กระเป๋าเดินทางกับกีตาร์หนึ่งตัว

มีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่ไม่มาก

เราจึงต้องเริ่มสร้างชีวิตคู่จากแทบไม่มีอะไรเลย

หลังจากใช้ชีวิตอยู่กับชาวต่างชาติอย่างผมมานานกว่า 25 ปี มิสเตอร์บีก็กลายเป็นคนที่แทบจะพร้อมรับมือกับเรื่องไม่คาดฝันได้ทุกอย่าง

ถ้าผมเป็นคนประเภทที่ชอบออกไปแสวงหาเรื่องราวข้างนอกบ้าน มิสเตอร์บีก็เป็นคนที่ชอบความสงบและความเงียบอยู่บ้าน และมีพรสวรรค์อย่างหนึ่งในการคลี่คลายปัญหาที่ผมมักสร้างขึ้นจากการออกไปผูกมิตรกับคนแปลกหน้า

มิสเตอร์บีเป็นคนจัดหาห้องเช่าให้เราได้ที่ฝั่งธนบุรี ในตลาดเก่าแห่งหนึ่งชื่อว่าตลาดพลู

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่แบบไทยผสมฝรั่งของเรา

Get out the notepad 80

Get out the notepad 

แม้ผมจะเคยมาเที่ยวกรุงเทพฯ มาก่อน แต่ก็ยังรู้อะไรเกี่ยวกับเมืองนี้ไม่มากนัก

ผมชอบความวุ่นวายของมัน

ผมชอบเสียงภาษาไทยที่ฟังเป็นท่วงทำนอง โดยเฉพาะเรื่องวรรณยุกต์

นอกจากอาหารอร่อยแล้ว สิ่งหนึ่งที่สร้างความประทับใจให้ผมมากที่สุดในช่วงแรกคือ ความงดงามของภาษา

ผมตัดสินใจว่าจะต้องเรียนภาษาไทยให้ได้

วันแรกที่มาถึงกรุงเทพฯ ผมซื้อสมุดโน้ตเล็ก ๆ เล่มหนึ่ง

มันกลายเป็นเพื่อนคู่กายของผมไปพักหนึ่ง

ผมพกมันติดตัวไปทุกที่ และคอยจดคำศัพท์ใหม่ ๆ ที่พบระหว่างวัน

เวลาเดินเล่นกับมิสเตอร์บี ผมจะชี้ไปยังสิ่งต่าง ๆ รอบตัวแล้วถามว่า คนไทยเรียกมันว่าอะไร

บางครั้งเป็นคำง่าย ๆ

บางครั้งก็เป็นคำยากอย่าง “ลานโบว์ลิ่ง” หรือ “การเล่นโบว์ลิ่ง”

และเมื่อรู้คำหนึ่ง ผมก็มักถามต่อไปอีกหลายคำ

สมัยนั้นการเรียนภาษาไม่ได้ง่ายเหมือนทุกวันนี้

ไม่มี YouTube

ไม่มีโซเชียลมีเดีย

ไม่มีแอปเรียนภาษา

ผมอาศัยหนังสือ สมุดโน้ต และความอดทน

ผมซื้อหนังสือภาษาอังกฤษสำหรับคนไทยมาอ่าน แล้วทำในสิ่งที่ผู้เขียนคงไม่ได้ตั้งใจไว้

แทนที่จะสนใจภาษาอังกฤษ ผมกลับสนใจคำแปลภาษาไทยมากกว่า

ผมนั่งถอดรหัสประโยคเหล่านั้นย้อนกลับทีละประโยค

ทุกเช้าก่อนออกไปทำงาน ผมมักใช้เวลาหลายชั่วโมงเดินเพ่นพ่านอยู่ในตลาดพลู

ผมฟังผู้คนพูดคุยกัน

สังเกตชีวิตรอบตัว

จดคำศัพท์ใหม่ ๆ

และค่อย ๆ เรียนรู้ภาษาไปพร้อมกับเมืองแห่งนี้

Early misunderstanding 79

Early misunderstanding

ห้องพักที่ YWCA เล็กมาก มีพื้นที่พอสำหรับเตียง ตู้เสื้อผ้า และข้าวของอีกไม่กี่ชิ้น

มิสเตอร์บีย้ายเข้ามาอยู่กับผมในฐานะเพื่อนร่วมห้อง

ตอนนั้นผมพูดภาษาไทยแทบไม่ได้ ส่วนภาษาอังกฤษของเขาก็ยังมีไม่มาก

เราจึงเข้าใจกันผิดอยู่เสมอ

คืนหนึ่งก่อนเข้านอน ผมบอกเขาว่าให้นอนข้าง ๆ ผมบนเตียง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ผมหันกลับมาอีกทีและพบว่าเขากำลังจัดที่นอนบนพื้น

เขาเข้าใจผิด

ผมรีบหยุดเขาทันที

และบอกว่าเขาจะไม่นอนบนพื้น

หลายปีต่อมา ผมจึงได้รู้ว่า ตอนเด็ก ๆ มิสเตอร์บีไม่เคยมีห้องนอนเป็นของตัวเองเลย

เขาแบ่งพื้นที่อยู่กับพี่น้องมาตลอด

บางทีจึงไม่ใช่เรื่องแปลกนักที่เขาจะคิดว่าการนอนบนพื้นเป็นเรื่องปกติ

ตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจภูมิหลังของเขามากนัก

เช่นเดียวกับที่เขายังไม่เข้าใจภูมิหลังของผม

เรากำลังเรียนรู้กันและกันอยู่

เรื่องของมิสเตอร์บี 78

เรื่องของมิสเตอร์บี 

us สมัยนี้น

ผมเห็นมิสเตอร์บีทำงานอยู่ที่ร้านนี้มาหลายวันแล้ว แต่ไม่กล้าเข้าไปนั่ง เพราะดูจากบรรยากาศแล้วน่าจะแพง

แต่วันหนึ่งผมก็เดินเข้าไป คงเพราะหิวมาก

ที่นั่นผมได้พบเจ้าของร้าน ชายไทยร่างสูงที่มีรูปร่างสมชื่อ เขาชื่อเล่นว่า ไจแอนท์

ไจแอนท์พูดภาษาอังกฤษได้ และพาผมไปรู้จักกับพนักงานของเขา รวมถึงมิสเตอร์บีที่ยิ้มสวย ดูร่าเริงและนิสัยดี

ตอนนั้นมิสเตอร์บีเพิ่งมาอยู่กรุงเทพฯ เช่นกัน หลังเดินทางมาจากบ้านเกิดที่ชลบุรี

ไจแอนท์บอกผมว่า

“ตอนนี้มิสเตอร์บีนอนพักอยู่ที่บ้านผม อยากให้เขาย้ายเข้าไปอยู่ห้องไมเคิลไหม จะได้เป็นเพื่อนกัน เขาจะได้สั่งอาหารอร่อย ๆ ให้กิน แล้วก็ช่วยแก้เหงาในชีวิตประจำวันด้วย”

ผมตกลง เพราะอยากมีเพื่อน

มิสเตอร์บีย้ายเข้ามาอยู่กับผม

เมื่อเราเริ่มรู้จักกันมากขึ้นและสนิทใจกัน เราก็ตัดสินใจหาห้องเช่าที่อื่นอยู่ด้วยกัน

ชายหนุ่มที่เริ่มต้นจากการเป็นเพื่อนร่วมห้อง กลายมาเป็นคู่ชีวิตของผม

ผมยังเก็บเบอร์โทรศัพท์ของไจแอนไว้จนถึงทุกวันนี้

เผื่อวันหนึ่งผมจำเป็นต้องส่งมิสเตอร์บีกลับคืนเจ้าของเดิม

แต่ผมยังไม่กล้าโทรหาเขาเลย

New adventures 77

New adventures 

YWCA Sathon

จากนั้นฉากก็เปลี่ยนกลับมากรุงเทพฯ

ก่อนที่ผมจะมาถึง บริษัทที่จ้างผมเป็นนักข่าวจองห้องพักไว้ให้ที่ YWCA ย่านสาทร

ภายในสองสัปดาห์ ผมก็ต้องเริ่มหาห้องเช่าของตัวเอง

ช่วงสองสามสัปดาห์แรกผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับทุกอย่างเกิดขึ้นพร้อมกัน

ผมได้รู้จักคนไทยมากมาย พวกเขาดูยินดีที่จะต้อนรับฝรั่งอย่างผม ราวกับว่าคนต่างชาติยังเป็นของแปลกใหม่อยู่บ้างในเวลานั้น

ทุกอย่างใหม่หมด

กรุงเทพฯ ทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนเส้นทางแทบจะทันที เหมือนจรวดที่กำลังทะยานขึ้น

ผมกวาดเก็บประสบการณ์ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามา

ประเทศไทยยังใหม่สำหรับผมมาก จนเรื่องน่าตื่นเต้นต่าง ๆ ดูเหมือนจะวิ่งเข้ามาทีละเรื่อง

ผมไม่จำเป็นต้องรอให้บาร์เปิด

กรุงเทพฯ กำลังเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้าแล้ว

ที่จริงแล้ว ชีวิตตามบาร์อาจเป็นส่วนที่น่าผิดหวังที่สุดของทั้งหมด

คนที่ผมได้พบในช่วงแรก ๆ มีทั้ง

ชาตรี พนักงานต้อนรับหนุ่มที่ YWCA ซึ่งพาผมไปกินข้าวกลางวันกับเพื่อนร่วมงาน พาผมไปพบครอบครัวที่ต่างจังหวัด และบางคืนก็แอบเข้ามาเล่นกีตาร์ในห้องผมจนถึงรุ่งเช้า

เอก คนขับแท็กซี่ที่มักจอดรออยู่หน้า YWCA เขาเป็นผู้ชายแท้ แต่ชอบพาผมไปดูคาบาเรต์ที่ Freeman แถวสีลม

เจย์ เพื่อนร่วมงานที่พาผมไปรู้จักกับเหล้าไทยในบาร์แถวสุขุมวิท

ผมไม่คุ้นกับเหล้าไทย ส่วนเจย์นั้นคุ้นเคยดี

หลายคืนผมลงเอยด้วยการนอนแผ่หราอยู่ในลานจอดรถ รอให้เขาดื่มเสร็จ

เขาสามารถดื่มต่อไปได้จนถึงตีห้า

และยังมี มิสเตอร์บี หนุ่มหน้าตาดีที่ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารของ YWCA ซึ่งต่อมาจะกลายเป็นคู่ชีวิตของผม

ถ้าเชอวอนขโมยวัยหนุ่มของผมไปอย่างที่พ่อแม่เคยว่าไว้ ประเทศไทยก็ดูเหมือนจะตั้งใจเอามันกลับคืนมาให้ผม

และใช้เวลาไม่กี่สัปดาห์เท่านั้น

Wrap-up 76

Wrap-up 

หลังจากการแยกทางยุติลงในที่สุด ผมมารู้ทีหลังว่า เชอวอนได้เตรียมบินไปอเมริกาเพื่อแต่งงานกับแฮงก์

ต่อมาทั้งคู่กลับนิวซีแลนด์ ซื้อบ้านและเริ่มต้นชีวิตที่นั่น

เชอวอนกลับไปทำงานเป็นผู้ช่วยในคลินิกแพทย์ และในที่สุดก็เกษียณเมื่ออายุ 71 ปี

ส่วนแฮงก์ ถ้าผมจำไม่ผิด เขาเคยเป็นครูสอนพละในโรงเรียนที่รัฐจอร์เจีย

ดังนั้น บางทีรองเท้ากีฬาที่มีกลิ่นไม่พึงประสงค์คู่นั้นคงอยู่ไม่ไกลจากตัวเขานัก

เมื่อมาถึงนิวซีแลนด์ เขาปรับตัวไปรับงานในห้างค้าปลีกขนาดใหญ่

หลายปีต่อมา เชอวอนบอกผมทางอีเมลว่า เขาเลิกทำงานนั้นหลังจากมีอาการซึมเศร้า

เขาเริ่มทำงานจากที่บ้าน และเปลี่ยนตัวเองอีกครั้ง คราวนี้มาเป็นนักเขียนที่ตีพิมพ์ผลงานเอง

หนังสือเล่มแรกเป็นหนังสือเล่มเล็ก ๆ แนวขำขัน เล่าเรื่องการปรับตัวเข้ากับชีวิตในฐานะชาวกีวีในนิวซีแลนด์

ต่อมาเขาหันไปเขียนนิยายวิทยาศาสตร์

และนั่นก็คือเรื่องราวของแฮงก์โดยคร่าว ๆ

ส่วนบทของผมในเรื่องนี้จบลงตรงนั้น

Blast from the past 75

Blast from the past 

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่ผมจะออกเดินทาง ผมกับเชอวอนออกไปกินข้าวมื้อสุดท้ายในไครสต์เชิร์ช และบังเอิญพบโจ แม็กเชอร์รี

หลายปีก่อน โจเคยให้ผมทำงานล้างจานที่ร้าน Chambers Restaurant ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาเป็นบาร์เทนเดอร์

ผมทำงานที่นั่นอยู่หลายปีระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย

เขารู้จักเชอวอน

และรู้จักผมมาตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา

ตอนที่เราพบกันอีกครั้ง โจเลิกทำธุรกิจร้านอาหารแล้ว และกลายเป็นผู้นำเข้าไวน์แทน

เราแลกเปลี่ยนข่าวคราวกันอยู่พักหนึ่ง

ก่อนที่เขาจะยื่นนามบัตรให้ผม อวยพรให้โชคดี แล้วจากกัน

หลายปีต่อมา อาคาร Library Chambers ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวไครสต์เชิร์ช และถูกรื้อถอนในที่สุด

ในวันนั้นเอง ผมกับเชอวอนกำลังจะพบกันเป็นครั้งสุดท้าย

ก่อนที่ผมจะออกเดินทาง เรานัดพบกันที่บ้านในไมเรฮาว แล้วออกไปกินข้าวมื้อสุดท้ายนั้น

เชอวอนอาจกำลังรู้สึกคึกคักเป็นพิเศษ หรือบางทีเธออาจอยากอวดชัยชนะครั้งสุดท้ายของตัวเอง

เธอถามผมว่าอยากนอนกับเธอเป็นครั้งสุดท้ายไหม

“ไม่ ขอบคุณ” ผมตอบ

ผมจำได้ว่าเธอเคยบอกเพื่อน ๆ ในห้องแชตว่า ไม่ได้มีเซ็กซ์ที่ทำให้เธอพอใจมานานแล้ว

แล้วทำไมถึงกลับมาขอจากผมอีกครั้งล่ะ?

ความลับถูกเปิดเผย 74

ความลับถูกเปิดเผย

ก่อนที่ผมจะออกจากไครสต์เชิร์ช เชอวอนบอกผมว่าเธอกำลังคบกับแฮงก์

“ผมรู้” ผมตอบอย่างสงบ

เธอคงแปลกใจไม่น้อยที่ผมรู้เรื่องแล้ว

เธอบอกว่าเธอหวังว่าจะตามแฮงก์ไปที่จอร์เจีย ซึ่งทั้งสองคนวางแผนจะแต่งงานกัน

แต่เธอไม่มีเงินพอสำหรับค่าตั๋วเครื่องบิน

ทั้งที่ผมกำลังจะต้องเจอกับเรื่องยุ่งยากทั้งหมดในขั้นตอนทางกฎหมาย ผมก็ยังใจอ่อน และเสนอว่าจะช่วยออกค่าตั๋วเครื่องบินบางส่วนจากเงินที่ได้จากการขายบ้าน

ผมตั้งใจว่าจะจัดการเรื่องนี้หลังจากออกจากไครสต์เชิร์ชไปแล้ว เพื่อที่พ่อกับแม่จะไม่มีวันรู้ว่าผมใจอ่อนแค่ไหน

แต่แล้วแอนดรูว์ ลูกพี่ลูกน้องของผมที่อยู่บริสเบนก็ดึงเงินส่วนหนึ่งจากรายได้การขายบ้านออกไป เพื่อจัดการเรื่องทางกฎหมายที่ยังค้างอยู่

ตอนนั้นผมตัดสินใจว่าคงช่วยเธอไม่ได้อีกแล้ว

แฮงก์ตอบโต้ด้วยความโกรธตามคาด — ซึ่งผมก็แอบหวังให้เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

เขากล่าวหาว่าผมไม่เป็นสุภาพบุรุษ เป็นคนที่รักษาคำพูดไม่ได้ และอะไรทำนองนั้น

คราวนี้ผมจึงถอนตัวจากข้อตกลงอย่างถาวร และบอกพวกเขาว่า จากนี้ไปก็ต้องจัดการกันเอง

ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ช่วย และการตัดสินใจของแอนดรูว์ก็ยิ่งทำให้ผมมั่นใจในเรื่องนั้น

ข่าวเรื่องที่ผมเสนอจะช่วยค่าตั๋วเครื่องบิน รวมถึงคำตำหนิของแฮงก์ ทำให้พ่อถึงกับตกใจ

“เราไม่อยากเชื่อเลยว่าลูกคิดจะช่วยเธอ” เขาเขียน

แล้วขอให้ผมสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก และเลิกติดต่อกับ “พวกประหลาด” เหล่านี้เสียที

Surprise visitor 73

Surprise visitor 

พ่อกับแม่ดีใจกับข่าวที่ว่า ในที่สุดผมก็เลิกกับเชอวอนเสียที และกำลังจะทิ้งยุคเชอวอนเบื้องหลัง

วันหนึ่งแม่แวะไปที่บ้านในไมเรฮาวเพื่อรับของบางอย่างที่ผมทิ้งไว้

เมื่อไปถึง แม่พบว่าเชอวอนเชิญเพื่อนผู้หญิงหลายคนมาที่บ้าน และกำลังเล่าเรื่องการแยกทางของเราอย่างเศร้าสร้อย

ตามที่แม่มาเล่าให้ผมฟังในภายหลัง เชอวอนบอกว่าผมจากไปโดยทิ้งทรัพย์สินไว้ให้เธอเพียงเครื่องเสียงเก่า ๆ ชุดหนึ่งกับข้าวของอีกไม่กี่ชิ้น

แต่ทันทีที่แม่เดินเข้าประตูมา

น้ำตาที่กำลังไหลอยู่เมื่อครู่ก็ดูเหมือนจะแห้งลงอย่างรวดเร็ว

การแสดงหยุดลง

เพราะมีผู้ชมคนใหม่เข้ามาในห้อง

พ่อกับแม่เป็นกองเชียร์ที่แข็งขันที่สุดของผมในเวลานั้น ร่วมกับทนายความของผม ทั้งคู่ส่งอีเมลมาหาผมฉบับหนึ่ง ซึ่งผมยังเก็บไว้จนถึงทุกวันนี้

Internet husband 72

Internet husband 

แฮงก์และคอนเนอร์ ญาติคนหนึ่งของเชอวอน 

ต่อมาผมพบว่า เชอวอนเล่าให้เพื่อนบางคนฟังว่า เธอพบแฮงก์ในงานค็อกเทลปาร์ตี้แห่งหนึ่งในไครสต์เชิร์ช

ฟังดูหรูหรากว่าความจริงอยู่มาก

เชอวอนชอบมองตัวเองว่าเป็นส่วนหนึ่งของแวดวงสังคมที่ค่อนข้างมีฐานะมาโดยตลอด

เธอมีเพื่อนที่ร่ำรวยอยู่บ้าง และเราก็เคยไปเยี่ยมพวกเขาหลายครั้ง

ในฐานะแขก มันก็สนุกดี

แต่ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองมีอะไรเหมือนคนเหล่านั้นเป็นพิเศษ — คงเพราะผมไม่มีเงินเหมือนพวกเขา

ส่วนแคโรไลน์ ลูกสาววัยรุ่นของซู ผมเล่าเรื่องจริงให้ฟังตรง ๆ

แฮงก์ไม่ได้มาจากงานค็อกเทลปาร์ตี้

เขามาจากห้องแชตบนอินเทอร์เน็ต

ไม่นานหลังจากนั้น แคโรไลน์ก็ประกาศกับแม่ของเธอว่า เรื่องค็อกเทลปาร์ตี้เป็นเรื่องแต่ง

“เขาไม่ใช่สามีจากงานค็อกเทลหรอก”

เธอบอก

“เขาเป็น Internet husband ต่างหาก”

New mindset needed 71

New mindset needed 

ตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมา ผมถูกฝึกให้คิดถึงผลประโยชน์ของเราสองคนเป็นหลัก

แต่การแยกทางกลับต้องการวิธีคิดอีกแบบหนึ่ง

ผมต้องเรียนรู้ที่จะปกป้องผลประโยชน์ของตัวเอง โดยไม่มองว่ามันเป็นการทรยศต่ออีกฝ่าย

ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ปัญหาของผมไม่ใช่การขาดความเห็นอกเห็นใจ

ตรงกันข้าม

ผมได้รับผลกระทบจากความทุกข์ของคนอื่นมากเกินไป

หลายครั้งผมจึงให้ความสำคัญกับความต้องการของคนรอบข้างมากกว่าของตัวเอง โดยไม่ทันสังเกตว่าตัวเองกำลังถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

การเจรจาครั้งนั้นเป็นบททดสอบสำคัญว่าผมพร้อมสำหรับชีวิตบทใหม่จริงหรือไม่

ผมต้องเรียนรู้ว่าการปกป้องตัวเองไม่ได้หมายความว่าผมกำลังทำร้ายคนอื่น

มันไม่ง่าย

แต่ผมคิดว่าในที่สุดผมก็เรียนรู้ที่จะทำมันได้

จบบท

Signs of progress 70

Signs of progress

การข้อตกลงระวางเรา

หลังจากการเจรจาที่ยืดเยื้อนานหลายสัปดาห์ ข้อเสนอของทั้งสองฝ่ายก็เริ่มขยับเข้าหากัน

ข้อตกลงฉบับสุดท้ายเรียบง่ายกว่าข้อเสนอแรกมาก

หากบ้านยังขายไม่ได้ตอนที่ผมออกเดินทาง เชอวอนจะอาศัยอยู่ในบ้านต่อไป และผมจะยังคงชำระค่าจำนองตามปกติ

แต่เมื่อบ้านถูกขาย เงินทั้งหมดที่ผมจ่ายไปจะได้รับการชดใช้คืนจากรายได้การขายก่อน

หลังจากนั้น เราจะแบ่งเงินที่เหลือกันคนละครึ่ง

เชอวอนยังตกลงจ่ายครึ่งหนึ่งของมูลค่ารถยนต์ ทรัพย์สินภายในบ้าน และค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ที่ผมออกไปก่อนหน้านั้นเพื่อซ่อมแซมและเตรียมบ้านสำหรับการขาย

เป็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมากจากจุดที่เราเริ่มต้น

ที่สำคัญ เธอยอมถอนข้อเรียกร้องทั้งหมดที่มีต่อกองทุนสำรองเลี้ยงชีพของผม

ทรัพย์สินชิ้นเดียวที่เธอต้องการมากที่สุดตั้งแต่แรก ยังคงเป็นของผมทั้งหมด

ทนายความของผมดูพอใจขึ้นอย่างเงียบ ๆ เมื่อข้อตกลงฉบับสุดท้ายมาถึง

เขาไม่ได้แสดงอาการดีใจอะไรเป็นพิเศษ

เพียงแต่ดูเหมือนคนที่มั่นใจว่าลูกความของตัวเองจะสามารถเริ่มต้นชีวิตบทใหม่ได้

โดยไม่ต้องจ่ายค่าความรู้สึกผิดแพงเกินไป