Showing posts with label บ้านต่างประเทศ. Show all posts
Showing posts with label บ้านต่างประเทศ. Show all posts

Sunday, 21 March 2021

ลืมวันเกิดน้องสาว

กระดาษโน๊ต
ไดอารี่เก่า
'ขอโทษที่เราพลาดลืมวันเกิดเธอ' 

ฉันเขียนส่งอีเมลไปยังน้องสาวคนโต ชื่อแซลลี่

ปกติเราพยามส่งคำอวยพรวันเกิดให้กันทุกปี
แต่อาทิตย์ที่แล้วงานยุ่งจนส่งไม่ทัน
เรารู้แต่คร่าวๆว่าวันเกิดแซลลี่นี้น่าจะมาในช่วงประมาณต้นเดือนมีนา
แต่จำวันเป๊ะๆไม่ได้ พอถึงวันนั้นแล้วดันลืมส่งอีเมลไปให้เค้า
เราจึงต้องขอโทษเค้าทีหลัง
ที่ห้องเรามีไดอารี่เก่า
ที่เอามาจากประเทศบ้านเกิด เก็บไว้เป็นที่ระลึกและเป็นตัวกระตุ้นความทรงจำเลือนลางของเรา ว่าที่บ้านเกิดเราเค้าทำอะไรกันบ้าง
คั่นกลางไดอารี่ฉบับนี้ เราเขียนกระดาษโน๊ตไว้ให้กับตัวเองก่อนจะเดินทางมาเมืองไทย 
เมื่อ20 ปีที่แล้ว
ที่เขียนไล่วันเกิดคนในครอบครัวตามลำดับเวลาที่เกิดขึ้นทุกปี
เราเขียนไว้เพราะถ้าไม่มีที่กระตุ้นความจำแบบนี้คงจะลืมทุกคน
สำหรับแซลลี่ น้องสาวคนโตที่อายุย่างเข้า 51 ปี ในเดือนนี้
เราจดไปว่า  วันเกิดเค้าคือ วันที่1เดือนมีนา
วันนั้นที่ฉันขียนขอโทษเค้า เป็นวันที่ 5 มีนา 
วันนั้นที่เขียนคำอวยพรแบบย้อนหลัง เราก็เช็คกระดาษที่เราโน๊ตไว้ก่อนส่งอีกที่
ถึงรู้ว่าวันเกิดเค้าผ่านไป 5 วันแล้วจริงๆ 
แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาในวันถัดไปไม่เป็นไปตามคาด
'ไมเคิลไม่ได้พลาดวันเกิดฉันหรอก เป็นวันพรุ่งนี้ต่างหาก' แซลลี่เขียนตอบกลับมา

อ้าวเหรอ เกิดอะไรขึ้น พี่งง

เรากลับไปเช็คกระดาษอีกที
มันบอกว่าวันเกิดเค้าคือวันที่ 1 ตามที่เราคิด
แล้วเรา
เช็คโน๊ตนี้เกือบทุกปีก่อนส่งอีเมล
คำอวยพร
คิดไปคิดมาว่า พอจะไขปริศนาเรื่องนี้ได้แล้ว
ปรากฏว่าเราเขียนวันเกิดเค้าผิดตั้งแต่แรก
และมักจะส่งอีเมลไปยังแซลลี่ทุกปีตามวันที่จดผิดไว้ โดยเราต่างฝ่ายไม่สังเกตุอะไรเลยว่า เราส่ง
คำอวยพรผิดวันไปตลอดทั้ง20 ปีที่ผ่านมานี่เอง
แปลกมั้ย
'เราเขียนผิดไป'  ฉันอธิยายในอีเมลต่อมา
พร้อมแนบส่งรูปไดอารี่เก่าแก่ฉบับนั้นไปให้เค้าดู
ทัังรูปกระดาษที่เขียนวันเกิดผิ
แซลลี่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา
โกรธหรือหัวเราะกับพี่ชายขี้ลึมคนนี้รึป่าวไม่รู้
เราขีดแก้วันเกิดเค้าในกระดาษด้วย 
แต่เรื่องนี้น่าจดไว้ในบล๊อกนี่แหละ
เผื่อปีหน้าจะหลงลืมเค้าอีกที

Friday, 9 September 2016

เต่า v คน



เคยเอาเต่าตัวเก่าแก่มาเทียบเล่นกับมนุษย์คนแก่บ้างมั้ย

ทั้งสองอาจจะผ่านเรื่องราวชีวิดได้มากมายเพราะต่างก็ถึงอายุยังยืนได้อยู่

ถึง 100 ปีหรือแก่กว่านั้นก็ว่าได้

ย้อนเวลากลับ 25 ปี คราวๆ

ผมทำข่าวอยู่ที่รัฐสภาที่เวลลิงตัน

เป็นวัยที่ผมต้องชิมเจอคนในวงงานที่มักจะแก่กว่าผม เพราะผมยังเป็นเด็กอยู่ ประสบการน้อย

ออฟฟิศเราเป็นอฟฟิซเล็กๆ มีแค่สี่คนเอง

มันตั้งไว้ใน press gallery ใน Bowen House ไกล้รัฐสภานั้นเอง


bowen house (ซ้าย) beehive (ขวา) credit: nzparliament

ผมเป็นนักข่าวเด็กที่สุดด้วย อายุแค่ 26 ปีเอง

หนั่งข้างๆ

กับนักข่าวผู้มีอาวุโสสูงสุดในแกลเลรี่นั้น แล้วก็ออฟฟิซเราด้วย

ชื่อ โอลิเวอร์ อายุใกล้เกษียณแล้ว

เป็นนักข่าวประจำที่นี่ตั้ง 20กว่าปี

โอลิเวอร์ ชื่อดังในวงนักข่าวสาขาการเมือง  

เค้ารู้จัก สส เยอะมาก

สส เดินแกลเลรี่แวะมาหาโอลิเวอร์ทั้งวัน

 รัฐสภา credit: dreamstime.com

เค้าไม่เคยมาหาผม เพราะผมเด็กเกิน ไม่มีใครรู้จักหรือสนใจ

มีวันหนึ่ง อตีดนายกรัฐมนตรี เดวิด ลองงี่มาด้วย

เค้าได้รู้จักกันตั้งแต่ไหนไม่รู้ แต่สมัยนั้น นายลองงี่เลิกเป็น นรม ได้นานแล้ว

กลับมาเป็น สส ธรรมดา


David Lange

วันนั้นผมอยูที่ออฟฟิศคนเดียว

'โอลิเวอร์อยู่ไหม' เค้าถาม
'ไม่อยู่คับ มีอะไรจะฝากมั้ย' ผมตอบ
ที่จรีงผมอยากบอก นาย เดวิด ลองงี่นั้น
ว่าเค้าเป็นฮีโร่นักการเมืองคนหนึ่ง ของผมตั้งแต่สมัยเรียน
เพราะเค้าปฏิรูปเศรษฐกิจเก่ง
แต่ผมไม่กล้าพูด
ก็ยังเป็นเด็กอายุน้อยนั้นเอง
ทุกวันนี้ผมคงจะสายไปแล้ว นายลองงี่เสียไปแล้วไนปี 2015 อายุแค่ 63 เอง
ส่วน โอลิเวอร์ เค้าออกเกษียณเรียบร้อยแล้ว
โอลิเวอร์คงจะยังอยู่บ้าน
ดูแลภาระหน่อย
คือเค้าเลี้ยงเต่าตัวหนึ่งที่สืบทอดมาจากยายเค้าตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่ 1
ไม่เหลือเชื่อแต่เจ้าเต่าตัวนี้อายุเกิน 100 ปี แต่ยังมีชีวิตอยู่เลย
แล้งมันดูไม่ต่างกันมากหรอก คนแก่ก็เลี้ยงเต่าแก่ได้อยู่นิ
โอลิเวอร์เค้าชอบปล่อยเจ้าเต่าไปเดินเล่นที่ลานหญ้าหน้าบ้าน
ถ้าเรียกคนมาตัดหญ้าให้ ไม่ต้องเก็บสัตว์เงียบๆนี้ก่อนหรอก
เจ้าตัวเต่านี้อาจจะโดนเครื่องตัตมาเฉียดตัวได้จริง
แต่มันเอาได้รอดไปทุกที เพราะกระดองแขง

Monday, 1 June 2015

A criminal past

หลายปีที่แล้วผมเคยพาเด็กติตยาเข้าไปในบ้านพ่อแม่

เราชวนน้องมาเป็นเพื่อนช่วยเก็บของ กวาดยานบ้าน วันก่อนที่พ่อแม่มีกำหนดจะบินกลับมาที่ christchurch หลังจากไปเที่ยวที่ออซซี้

น้องคนนี้อายุ 20 กว่าๆ มีปัญหาเยอะแยะมากมาย ไหนก็โดนจับกล่าวหาเล่นหรือขายยา ใหนก็โดนจับขโมยของ 

ผมได้เจอเค้าในฐานะเราเป็นนักข่าว น้องติตต่อหาเราเพราะทนนิสัยแยๆของตำรวจไม่ไหวแล้ว ชวนเราลงข่าวที่เกี่ยวกับคดีเค้า


คือเค้าโดนตำรวจตบตีทำร้ายร่างกายจนน้องปสสาวะเองไม่ได้แล้ว ต้องพึ่งอาศัยสายยางและถุงปสสาวะนั้นเอง

เราก็เล่นข่าวตามที่เค้าเล่าให้ฟัง

หลังจากได้ไปเจอกันที่ออฟฟิซครั้งแรก ผมได้มีโอกาสเข้าไปหาน้องที่บ้านเค้า ได้รูจักพี่น้อง พวกฝูงขี้ยาของสังคมเค้า และที่สำคัญเราได้เป็นเพื่อนกันด้วย

คนเราคนปกติอาจจะมีโอกาสได้เจอเด็กอาชญากรอย่างน้องก้น้อยมาก คือคนชั้นกลางมีดังค์หน่อยคงจะเลี่ยงคนแแบนี้ แต่โชกดีงานของเราก็เปิดประตูให้เราเข้าไปส่องชีวิดคนหลายรูปแบบได้จริง

แล้วพอเจอตัวจริงของน้องก็ไม่มีอะไรน่ากลัวหลอก

เค้าเป็นเหยื่อตำรวจซ้อมอีกด้วยซ้ำ เป็นตัวน่าสงสารที่ผมอยากอ้อมกอด

ส่วนตำรวจเค้าคงเบื่อหน้าน้องเฉยๆ เจอกันบ่อยจนหมั่นไส้

ส่วนพ่อแม่นั้น ผมไม่เคยบอกว่า สัมัยก่อนเคยพาน้องเข้าบ้าน

แกจะหวาดระแวงว่าสักวันน้องจะจำที่อยู่ของบ้านและลอบเอาขโมยของตามประหวัดมั้ย  ก็ไม่รู้

ยิ่งแก่ก็ยิ่งคิดมาก

แต่เค้าอาจจะกลัวคนมากกว่าเสียของอีก

แบบ 'น้องจะกลับมาทุบหัวไมเคิลเล่นๆบ้างมั้ยลูก'


ไม่หรอกแม่ เราเป็นเพื่อนกันจากใจ ผมคิดถึงเค้า และเสียใจด้วยว่า งานที่เราไปปัจจุบันนี้ ไม่ได้พาเราได้ไปเจอคนหลายลักษณะอย่างเมื่อก่อน ทุกวันนี้ผมได้แต่นั่งหน้าจอคอมอย่างเดียว ไม่ออกไปข้างนอกทำข่าวแบบภาคสนาม ไม่ได้ไปเจอคนใหม่ด้วย

โพส์ตเด่น

ลืมวันเกิดน้องสาว

กระดาษโน๊ต ไดอารี่เก่า 'ขอโทษที่เราพลาดลืมวันเกิดเธอ'  ฉันเขียนส่งอีเมลไปยังน้ องสาวคนโต  ชื่อแซลลี่ ปกติเราพยามส่งคำอวยพรวันเกิ ดให...

โพส์ตนิยม