Trapped inside a shell (8)
(Disappearing act)
อีกมุมหนึ่งของทางเข้าบ้านแอน
ผมหายหน้าไปสามวัน หวังว่าพอกลับมาเรื่องทั้งหมดคงคลี่คลายไปแล้ว
ไม่เลย
เมื่อผมไปเยี่ยมครั้งต่อไป ผมพบว่าเด็กยังเดินไปมาในเสื้อผ้าที่เปียกฉี่อยู่
เพื่อน ๆ รอให้ผมทำหน้าที่ของตัวเอง แต่หลายคนแสดงความเป็นห่วงที่ผมหายไปเสียจนผมให้อภัยพวกเขา
เหตุการณ์ค่อย ๆ คลี่ออกมาเป็นชั้น ๆ พร้อมสีสันแบบไทย ๆ ที่ผมชอบ
ตุ๊ก (ซึ่งชอบเรียกตัวเองว่า แม่ และ ผมว่า ลูก)
“ไปไหนมา? แม่เป็นห่วง
“ปกติถ้าลูกยุ่ง ลูกจะบอกแม่ ทุกคนถามถึงลูกหมดเลย ทั้งแอด พ่อของฮีโร่ สามีแม่ เบนซ์ (ลูกสาวที่เคยมาขอเงินซื้ออาหาร) แม้แต่ฟรายเดย์ (เด็กออทิสติกอีกคน) ก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูก
“แม่บอกไปว่าแม่ไม่รู้ว่าลูกหายไปไหน”
เธอกระซิบบอกผมว่าแอน แม่ของฮีโร่ ถามว่าเธอทำให้ผมโกรธหรือเปล่าที่มาขอให้ผมจ่ายค่าแพมเพิร์สให้ลูก
“แม่ไม่คิดอย่างนี้หรอก”
ตุ๊กบอก
“เพราะลูกเป็นคนใจดี”
ป๋อง สามีของตุ๊กเดินมาถึงและส่งยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่หลอและหักระเกะระกะให้ผม
เบนซ์ ซึ่งผมพบว่านั่งอยู่ที่โต๊ะขายขนมของแม่ โทรหาเพื่อนคนหนึ่งแล้วคุยภาษาจีนกลางเสียงดัง เธอเก่งเรื่องภาษา
ขณะเดียวกัน ตุ๊กโทรหาแอนเพื่อบอกว่าผมกลับมาแล้ว
“เอาเงินมาด้วยหรือเปล่า?”
เธอถาม ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้
เธอคุยกับสามีของแอนก่อน ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขารู้เรื่องที่ขอเงินค่าแพมเพิร์สอยู่แล้ว
ผมยังสงสัยว่าแอดจงใจไม่ให้เงินไว้หรือเปล่า โดยคิดว่าในที่สุดผมคงเข้ามาช่วย
หรือบางทีเขาอาจแค่ไม่มีเงินจริง ๆ
ผมก็ยังไม่รู้
หลังจากแอนเดินออกมาบนถนนพร้อมโทรศัพท์ ผมกลับบ้านชั่วครู่เพื่อไปเอาเงินส่วนที่เหลือที่จำเป็น
เมื่อมีเงินอยู่ในมือ เธอก็สั่งแพมเพิร์สทางออนไลน์
ฮีโร่ในกางเกงขาสั้นเปียกฉี่ดูดีใจที่ได้เห็นผมอีกครั้ง และกลับมานั่งเล่นบนตักผม
“ช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้เขาซนมาก”
แอนพูด เหมือนจะบอกเป็นนัยว่าเขาจะงอแงเมื่อผมไม่อยู่
เบนซ์เสริมว่า
“ฮีโร่คิดว่าเขาเจอคนที่คล้ายกับตัวเองในตัวไมเคิล เขาพูดไม่หยุดอยู่ข้างหูไมเคิล แต่ไม่ค่อยสนใจจะคุยกับคนอื่น”
ความรู้สึกห่างเหินที่มีอยู่ก่อนหน้านั้นหายไป และผมรู้สึกเหมือนได้รับการต้อนรับกลับเข้าสู่อ้อมกอดอุ่น ๆ ของครอบครัวไทยขยายใหม่ของผม
ต่อมา ผมไปกับแอนที่ร้านตัดผมริมถนนเพื่อให้ฮีโร่ตัดผม
เขานั่งอยู่เฉย ๆ อย่างว่าง่าย ไม่งอแง
ระหว่างรอ แอนเปิดรูปฮีโร่กับพี่น้องของเขาในโทรศัพท์ให้ผมดู เป็นรูปที่ถ่ายตอนเด็ก ๆ
ผมเคยเห็นพี่ชายกับพี่สาวของเขา ทั้งคู่ยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมแถวนี้เอง
และหน้าตาดีเหมือนน้องชาย
แอนตอบคำถามของช่างตัดผมเกี่ยวกับอาการของฮีโร่ ขณะที่เขานั่งให้โกนผม
เธอบอกว่าเริ่มสังเกตเห็นพัฒนาการที่ผิดปกติเมื่อเขาอายุประมาณ 18 เดือน
แต่เธอไม่ได้พาเขาไปหาหมอ และโทษตัวเองที่ปล่อยให้อาการลุกลามมาจนถึงตอนนี้
ฝั่งตรงข้ามมีโรงเรียนประถมอยู่พอดี แต่ไม่ใช่ทุกครอบครัวในละแวกนี้ที่จะสนับสนุนโรงเรียนแห่งนี้
“มันแย่จนแม้แต่คนในสลัมยังอยากส่งลูกไปเรียนที่อื่น”
พ่อแม่คนหนึ่งเคยบอกผม
เธอส่งลูกไปโรงเรียนวัดแทน
โรงเรียนประถมบอกแอนว่าพร้อมรับฮีโร่เป็นนักเรียน แต่ต้องรอจนกว่าเขาจะสามารถดูแลตัวเองได้ก่อน
ผมบอกแอนว่าข้อแลกเปลี่ยนที่ผมต้องการนั้นง่ายมาก
ผมอยากเห็นฮีโร่ทุกวัน
ผมคิดว่ามันสำคัญที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน
“แม่จะพาฮีโร่ออกมาเล่นกับคุณเมื่อไหร่ก็ได้”
แอนรับปากก่อนที่ผมจะออกจากร้านตัดผมกลับบ้าน
ผมถามแอนว่าเธอคิดไหมว่าความรักที่ผมมีต่อลูกชายของเธอนั้นมากผิดปกติ
“คนไทยเรียกมันว่า เอ็นดู”
เธอตอบ พยายามทำให้ผมสบายใจ
แอนรู้ว่าผมมีนิสัยคิดมากเกินไป
คืนนั้นเมื่อกลับมานั่งอยู่บ้านกับแฟน ผมมองมือที่เริ่มแก่ของตัวเอง แล้วคิดถึงฮีโร่
บางครั้งหลังจากปล้ำเล่นกันพักใหญ่ เราก็แค่นั่งจับมือกัน
ผมคิดว่า
“ผมเหลือเวลาไม่มากแล้ว แต่ผมอยากมอบเวลาที่เหลือให้ลูก”
ทำไมผมถึงใช้เวลานานขนาดนี้กว่าจะมาถึงจุดนี้ในชีวิต?
