Trapped in a shell 1
(ฮีโร่ — เด็กหนุ่มของผม) |
| Me and Hero |
“ผมคงต้องกลับไปคุยกับแฟนก่อนเรื่องค่าแพมเพิร์สของเด็ก”
ผมบอกแอน แม่ลูกตั้งห้าคนจากคลองเตย
แอนวัย 40 ปี เป็นแม่ของฮีโร่ ลูกชายวัยเจ็ดขวบที่เป็นออทิสติก เธอเพิ่งไม่มีแพมเพิร์สให้ลูก ซึ่งยังไม่สามารถเข้าห้องน้ำเองได้ และกำลังฉี่กลางแจ้งบนทางเท้า
ผมกับแอนเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่สัปดาห์ แต่ผมก็เริ่มผูกพันกับฮีโร่แล้ว เพราะผมชอบเล่นกับเขาตรงหน้าบ้านของเธอริมถนน
ตอนนั้นผมรู้เรื่องการเงินของครอบครัวนี้อยู่พอสมควร ส่วนใหญ่จากการฟังแอนคุยกับเพื่อน ๆ บนถนน
ผมรู้ว่าแอนไม่ได้ทำงานนอกบ้าน และสามีของเธอ ชื่อแอด ชายหน้าตากร้าน ๆ ที่ทำงานส่งของให้บริษัทในเมือง มีรายได้น้อยนิด
เขารับงานเสริมเป็นวินมอเตอร์ไซค์ด้วย แต่เวลาว่างส่วนใหญ่หมดไปกับการดื่มเหล้าหรือนั่งอยู่ใต้ทางด่วนใกล้ ๆ
แอดบอกผมว่าเขามีลูกห้าคน รวมฮีโร่ ลูกคนสุดท้อง ซึ่งไม่ได้ไปโรงเรียนและไม่ได้พบผู้เชี่ยวชาญเพื่อช่วยเรื่องพัฒนาการ
ส่วนบทบาทของผมในเรื่องทั้งหมดนี้ หลังจากหลายปีที่เคยควักเงินแจกคนในชุมชนรอบบ้านอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง ตอนนี้ผมจะใส่ข้อแม้ให้ตัวเองก่อนเสมอ เพื่อให้มีเวลาคิด
ในกรณีที่อึดอัดจริง ๆ ผมก็ถอยออกจากสถานการณ์ไปเลย
“ผมต้องกลับบ้านก่อน เพราะผมไม่ได้พกบัตรเอทีเอ็มมา”
ผมพูด ซึ่งก็จริงอยู่
ทุกวันนี้ผมไม่ค่อยพกเงินสดด้วย ประสบการณ์สอนให้ผมระวังตัวมากขึ้น
ก่อนหน้านี้ผมเคยล้อเล่นกับแอนและตุ๊ก เพื่อนบ้านวัย 60 ปีที่เป็นแม่ค้าซึ่งเป็นศูนย์กลางของมิตรภาพของผมในละแวกนั้น ว่าผมรับมือกับตัวเลขไม่เก่ง รวมถึงรหัสเอทีเอ็มของตัวเองด้วย
“เวลาผมพยายามกดเงิน เครื่องชอบดูดบัตรเข้าไปทุกที ตอนนี้เลยต้องฝากบัตรไว้กับแฟนแล้วให้เขาเป็นคนกดให้”
เรื่องนี้ก็จริงเหมือนกัน แม้แต่ในวันที่ผมอยู่ในสภาพดีที่สุด
แอนชี้โทรศัพท์ให้ผมดูยี่ห้อแพมเพิร์สที่เธอซื้อให้ลูก ราวกับต้องการพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้มาขอเงินเล่น ๆ
เธอกับตุ๊กดูอยากให้การต่อรองดำเนินต่อไป
เรายืนอยู่ตรงหน้าร้านริมถนนเชื้อเพลิง ที่คนในพื้นที่ตั้งร้านค้าและแผงลอยกันแทบจะติดกับบ้านที่ตัวเองอยู่ บางร้านดูเหมือนเอาเศษไม้ที่หาได้จากไซต์ก่อสร้างมาประกอบขึ้นแบบลวก ๆ แทบทุกร้านริมถนนตั้งอยู่บนที่ดินของ กทม โดยไม่ได้รับอนุญาต
ซอยร่มรื่นของผม ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับจุดที่เรายืนและเป็นที่ตั้งของคอนโดไม่กี่แห่ง แยกออกมาจากถนนเชื้อเพลิง ซึ่งเมื่อเข้าใกล้ทางรถไฟที่ตัดผ่านในแนวตั้งฉากห่างออกไปราว 50 เมตร ถนนก็ดูเหมือนวกกลับไปทางบ้านของแอน
รถบรรทุกขนาดใหญ่คำรามผ่านตลอดทั้งวันทั้งคืน
ผมได้ยินเสียงของหนักที่บรรทุกมาทุบกระแทกหลุมลึกบนถนนจากลึกเข้าไปในซอย และในระยะนี้เสียงดังจนแทบหูแตก
บริเวณนี้มีสองบุคลิกอย่างชัดเจน: ฝั่งของตุ๊กเป็นชุมชนแออัดอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ฝั่งของผมและเยื้องไปทางถนนเย็นอากาศกลับเต็มไปด้วยต้นไม้และความโอ่อ่าสำหรับคนที่มีเงิน
“ฉันซื้อ 50 ชิ้น แล้วเขาแถมให้อีกเท่าตัว ก็เป็น 100 ชิ้นในราคา 400 บาท”
เธอบอกผม ทำให้ผมกลับมาอยู่กับโลกแห่งความเป็นจริง
“แล้วเขาใช้วันละกี่ชิ้น?”
ผมถาม พยายามคำนวณดูว่าถ้าผมช่วยครั้งนี้แล้ว อีกนานแค่ไหนกว่าเธอจะกลับมาขอความช่วยเหลืออีก
เพราะแน่นอนว่า ถ้าผมควักเงินให้คราวนี้ ครอบครัวนี้ก็ต้องกลับมาขออีกเมื่อของหมด
สามีของเธอเชื่อว่าผมเป็นคนมีเงิน เพราะผมเป็นฝรั่ง
เสียงหนึ่งในหัวผมเริ่มเตือนว่า เขาอาจเก็บเงินค่าแพมเพิร์สของลูกชายไว้ เพราะหวังว่าผมจะเป็นคนจ่ายให้
“วันละสามสี่ชิ้น เขาไม่บอกฉันเวลาจะฉี่หรืออึ”
เธอพูดอย่างเศร้า ๆ
พระอาทิตย์กำลังตก รถบรรทุกยังคำรามผ่าน และถึงเวลาที่ผมต้องกลับบ้าน
วันนั้นผมใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่กับเพื่อน ๆ ฝั่งตรงข้ามถนน และต้องการพักผ่อน
ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ ผมเองก็รู้สึกเงียบ ๆ ว่ากำลังถูกล่อลวงให้ควักเงินจากกระเป๋าอีกครั้ง ทั้งที่หลายปีก่อนผมเคยสาบานกับตัวเองแล้วว่าจะไม่ช่วยคนในพื้นที่ที่เดือดร้อนด้วยวิธีนั้นอีก
ผมบอกตัวเองว่าผมไม่มีเงินพอจะใจดีแบบนั้น โดยเฉพาะเมื่อใกล้เกษียณเข้าไปทุกที
แต่ผมก็กำลังกลับมาอยู่ในสถานการณ์เดิมอีกครั้ง
