อิสระที่จะทำผิดพลาด 89 (part 2, final)

อิสระที่จะทำผิดพลาด (part 2, final)

ผมไม่รังเกียจที่จะเดินตามคนที่รู้ดีกว่า ขอเพียงผมยังมีอิสระที่จะทำผิดพลาดด้วยตัวเอง

ผมใช้เวลาหลายปีพยายามหนีจากคนที่คิดว่าตัวเองรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับผม

กับมิสเตอร์บี การยอมเดินตามคนที่รู้จักเส้นทางดีกว่า แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากการถูกควบคุม

ผมอายุมากกว่าเขา แต่ในหลาย ๆ เรื่องผมก็ยังเป็นนักเรียนอยู่ดี

และผมไม่เห็นว่ามันเป็นปัญหา

ผมเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง แต่ก็ยังเป็นนักเรียนตลอดชีวิตของเรื่องราวความเป็นไทย

มันทำให้ผมถ่อมตัวลง แต่ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกด้อยค่า

คนไทยต้อนรับชาวต่างชาติที่เข้ามาอยู่ท่ามกลางพวกเขา และเข้าใจว่าเราอาจทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง

ตราบใดที่ทุกคนมีความสุข นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดหรอกหรือ

ถ้าประเทศไทยคือห้องเรียนของผม ซึ่งเปิดอยู่ตลอดเวลาและเต็มไปด้วยโอกาสให้ผมทำผิดพลาด มิสเตอร์บี ครอบครัวและเพื่อน ๆ ของเขา รวมถึงเพื่อนของผมบางคนตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็ช่วยให้ผมพอจะเลื่อนชั้นไปได้ทีละปี

ผมมักถูกดึงดูดไปหาผู้คนอื่น ๆ โดยเฉพาะหนุ่ม ๆ หน้าตาดี

เมื่อมองจากภายนอก บางคนอาจมองว่าผมไม่ซื่อสัตย์ต่อความสัมพันธ์

แต่ส่วนใหญ่แล้ว ผมแค่เป็นคนขี้สงสัย

ผมอยากพบผู้คน อยากเห็นว่าพวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร และอยากหาที่ของตัวเองท่ามกลางพวกเขา

ผมคิดถึงชีวิตครอบครัว

ผมมักถูกดึงดูดไปหาครอบครัวไทย เพราะพวกเขามอบสิ่งที่ผมไม่ค่อยได้พบจากที่อื่น

ความรู้สึกว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของโลกธรรมดา ๆ ของใครสักคน

ไม่ใช่ทุกอย่างจะต้องเป็นเรื่องโรแมนติก

บางครั้งผมแค่อยากมีที่ให้ตัวเองได้เป็นส่วนหนึ่ง

ชีวิตของผมค่อย ๆ เข้าที่เข้าทางมากขึ้น

ผมออกไปสู่โลกข้างนอกได้

ทำผิดพลาดได้

พบผู้คนได้

แล้วก็กลับบ้านได้

อดีตของผมยังอยู่ที่เดิม

แต่เมื่อเวลาผ่านไป มันก็ค่อย ๆ จางลงในความทรงจำ

กลายเป็นเพียงชั้นหนึ่งของชีวิตที่ถูกฝังอยู่ลึกลงไป ใต้บทเรียนอีกมากมายที่ประเทศไทยสอนผม

และบทเรียนเหล่านั้นสนุกกว่ามาก