บทเรียนจากจอร์จ 83

บทเรียนจากจอร์จ 

ในช่วงที่ผมเพิ่งมาเมืองไทย และยังไม่ได้พบคู่ชีวิต จิตใจของผมยังว้าวุ่นอยู่มาก น่าจะเป็นผลจากชีวิตเก่าที่ทิ้งไว้ต่างประเทศ

ผมตัดสินใจไปพบหมอในกรุงเทพฯ และเขาส่งผมไปพักดูอาการที่วอร์ดจิตเวชของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

ผมอยู่ที่นั่นเพียงคืนเดียวจนจำชื่อโรงพยาบาลไม่ได้แล้ว

สิ่งที่ผมจำได้คือพยาบาลจะคอยนั่งเป็นเพื่อนคนไข้ห้องละสามสี่คน ตอนเช้าหมอจะมาพูดคุยและให้ยา จากนั้นพยาบาลก็พาผมไปเช็กเอาต์ ราวกับผมมานอนพักโรงแรม

ระหว่างรอจ่ายบิล ผมเห็นชายหนุ่มชาวต่างชาติคนหนึ่งชื่อจอร์จกำลังแจกจดหมายที่ถ่ายเอกสารไว้หลายแผ่น

เมื่อเขาเดินมาถึงผม ผมจึงถามว่ามันคืออะไร

จอร์จบอกว่าเป็นจดหมายจากครอบครัว ซึ่งเขาต้องนำไปให้หมอหรือพยาบาลอ่านเวลาที่อาการป่วยกำเริบ

ครอบครัวเขาเขียนคำอธิบายเกี่ยวกับอาการของเขาไว้ เพราะกลัวว่าเวลาป่วย เขาอาจสื่อสารกับคนอื่นได้ยาก

ผมเข้าใจว่าครอบครัวคงตั้งใจช่วยเขา

แต่หลังจากอ่านแล้ว ผมอดคิดไม่ได้ว่าจดหมายฉบับนั้นเปิดเผยเรื่องส่วนตัวของเขามากเกินไป

จอร์จแจกมันให้คนทั่วไป แม้แต่คนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการรักษา

ผมคิดว่ามันเป็นการประชดครอบครัวของเขา