Home, sweet home  (Part 1, final)

Mum, outside their place

หากแม่จะมีปัญหาเรื่องการหาเงินมาเลี้ยงลูกทั้งสองคน เธอก็ไม่เคยบ่นอะไรมากนัก “ฉันขายของและหาเงินได้ไม่มีปัญหาหรอก แต่บางทีมันแค่ไม่มีแรงจูงใจจะทำ” เธอบอกกับผม

แม่ยังคงโพสต์เรื่องราวบนโซเชียลมีเดียอย่างต่อเนื่อง เธอโพสต์เกี่ยวกับชีวิตที่บ้านและทริปเดินทางไปต่างจังหวัดกับกลุ่มเพื่อนอยู่บ่อยๆ

นอกจากกลุ่มเพื่อนผู้หญิงแล้ว แม่ยังมีเพื่อนผู้ชายคอยช่วยอยู่ด้วย เพราะลูกๆ ยังเด็กเกินกว่าจะช่วยซ่อมบ้านได้ งานพวกนี้แม่เลยต้องพึ่งเพื่อนผู้ชายรุ่นเดียวกันสองสามคนในซอย ซึ่งมักจะแวะมาหาที่บ้านบ่อยๆ ช่วงที่ผมไปเยี่ยม

กลุ่มเพื่อนผู้หญิงกับเพื่อนผู้ชายพวกนี้แหละที่คอยช่วยประคองชีวิตเธอไว้ แต่ผมว่าชีวิตแม่ก็ยังลูกผีลูกคนอยู่ดี แถมแม่ยังชอบบ่นเรื่องหนี้สินให้ฟังอยู่เป็นประจำด้วย

ความสัมพันธ์ของผมกับครอบครัวนี้ยังคงดำเนินต่อไป แม้ว่าเธอจะเลิกรับจ้างซักรีดให้เราแล้วก็ตาม ผมแวะไปหาเธอที่บ้านหลายครั้ง จนเริ่มรู้จักคุ้นเคยกับเธอและเด็กๆ ในบ้านมากขึ้น

และนั่นทำให้ผมรู้ว่า บ้านของเธอมันเล็กเกินไปสำหรับคนสามคน โดยเฉพาะเมื่อมีเด็กชายวัยกำลังโตถึงสองคน ซึ่งนี่อาจเป็นอีกหนึ่งเหตุผลว่าทำไมธีร์ถึงไม่ค่อยอยู่บ้าน

วันนั้นที่ผมไปคุยกับแม่เรื่องลูก ผมแอบสังเกตดูสภาพในบ้าน ถ้าธีร์อยู่บ้านตามปกติก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะนอนหรือแต่งตัวตรงไหน

เพราะบ้านดูเล็กเกินกว่าจะรองรับครอบครัวของพวกเขาให้อยู่ได้อย่างสบาย ลักษณะบ้านของแม่เป็นห้องยาวๆ มีห้องครัวเล็กๆ และห้องน้ำอยู่ส่วนท้ายสุด แต่ไม่มีห้องนอนแยกออกจากห้องหลักเลย แม่และลูกคนเล็กต้องนอนด้วยกันบนพื้นใกล้ประตูทางเข้าบ้าน พวกเขาต้องเก็บผ้าปูที่นอนทุกเช้า และกางออกใหม่อีกครั้งในทุกๆ คืน

แต่ถ้าเทียบกันแล้ว บ้านของแม่ก็ยังดูน่าอยู่มากกว่าบ้านอีกหลายหลังที่ผมเคยเห็นในซอย บางหลังดูเหมือนห้องขังผู้ต้องหามากกว่า เป็นเพียงห้องรูปกล่องที่มีแค่ประตูทางเข้าอย่างเดียว บางครั้งไม่มีหน้าต่างหรือห้องนอนด้วยซ้ำ  ถ้าวัยรุ่นในสลัมจะไม่อยากกลับบ้าน มันก็ไม่มีอะไรซับซ้อนหรอก ก็เพราะบ้านมันทั้งแคบทั้งอึดอัดนั่นแหละ... ซึ่งธีร์ก็เป็นแบบนั้นเลย