คำปลอบใจ 87

คำปลอบใจ

ผมบอกเขาว่า

“ไม่เป็นไรนะ อย่าคิดมาก เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง ต่อจากนี้ไม่ต้องแจกจดหมายให้ใครอ่านแล้วก็ได้”

จอร์จเล่าให้ผมฟังถึงเหตุการณ์บนรถเมล์วันหนึ่ง

เขานั่งรถในช่วงที่คนแน่นมากจนเริ่มรู้สึกไม่ไหว มือเกร็งและสั่นไปหมด

เมื่อเขาขอให้ผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ ช่วยกดกริ่ง เธอกลับมองเขาเหมือนกำลังสงสัยว่าทำไมเขาไม่ลุกไปกดเอง

จอร์จบอกว่าบางครั้งเขาอยากแปะป้ายไว้บนหน้าผาก บอกทุกคนไปเลยว่าเขาเป็นคนเปราะบาง อาจมีอาการแปลก ๆ หรือทำอะไรโดยไม่รู้ตัว

เขาแค่อยากให้คนช่วยบ้าง

ผมหัวเราะ เพราะชอบไอเดียนี้

“ถ้าจะเขียนจริง ๆ จะเขียนว่าอะไรล่ะ” ผมถาม

จอร์จยิ้ม

“ผมเป็นออทิสติก ชอบคุย แต่กลัวงูครับ”

หลังจากจ่ายบิลเสร็จ เราก็แยกทางกัน

เราไม่ได้เจอกันอีกเลย

แต่ผมยังนึกถึงเขาอยู่บ้าง

จดหมายของจอร์จทำให้ผมนึกถึงจดหมายที่พ่อเคยส่งถึงผมในช่วงที่ผมยังคบกับแฟนเก่า และพ่อแม่ยังไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์นั้น

ครอบครัวของเราอาจหวังดีจริง ๆ ก็ได้

แต่บางครั้งสิ่งที่พวกเขาทำด้วยความหวังดีก็สามารถฝังรากลึกจนทำให้เราเจ็บปวดได้

ถ้าเป็นไปได้ เราก็ต้องรู้จักปล่อยวางและหาความสงบให้ตัวเองบ้าง