เรื่องของมิสเตอร์บี 
us สมัยนี้น
ผมเห็นมิสเตอร์บีทำงานอยู่ที่ร้านนี้มาหลายวันแล้ว
แต่ไม่กล้าเข้าไปนั่ง เพราะดูจากบรรยากาศแล้วน่าจะแพง
แต่วันหนึ่งผมก็เดินเข้าไป คงเพราะหิวมาก
ที่นั่นผมได้พบเจ้าของร้าน
ชายไทยร่างสูงที่มีรูปร่างสมชื่อ เขาชื่อเล่นว่า ไจแอนท์
ไจแอนท์พูดภาษาอังกฤษได้
และพาผมไปรู้จักกับพนักงานของเขา รวมถึงมิสเตอร์บีที่ยิ้มสวย ดูร่าเริงและนิสัยดี
ตอนนั้นมิสเตอร์บีเพิ่งมาอยู่กรุงเทพฯ
เช่นกัน หลังเดินทางมาจากบ้านเกิดที่ชลบุรี
ไจแอนท์บอกผมว่า
“ตอนนี้มิสเตอร์บีนอนพักอยู่ที่บ้านผม
อยากให้เขาย้ายเข้าไปอยู่ห้องไมเคิลไหม จะได้เป็นเพื่อนกัน เขาจะได้สั่งอาหารอร่อย
ๆ ให้กิน แล้วก็ช่วยแก้เหงาในชีวิตประจำวันด้วย”
ผมตกลง เพราะอยากมีเพื่อน
มิสเตอร์บีย้ายเข้ามาอยู่กับผม
เมื่อเราเริ่มรู้จักกันมากขึ้นและสนิทใจกัน
เราก็ตัดสินใจหาห้องเช่าที่อื่นอยู่ด้วยกัน
ชายหนุ่มที่เริ่มต้นจากการเป็นเพื่อนร่วมห้อง
กลายมาเป็นคู่ชีวิตของผม
ผมยังเก็บเบอร์โทรศัพท์ของไจแอนไว้จนถึงทุกวันนี้
เผื่อวันหนึ่งผมจำเป็นต้องส่งมิสเตอร์บีกลับคืนเจ้าของเดิม
No comments:
Post a Comment
เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...