คลุกคลีกับคนแก่ 45 (part 2, final)

คลุกคลีกับคนแก่ (part 2, final)

หลายปีต่อมา เมื่อในที่สุดผมปีนขึ้นไปสำรวจช่องหลังคาของบ้านใน Mairehau ผมถึงได้รู้ว่าตัวเองซ่อนผ้าอ้อมเอาไว้มากมายขนาดไหน

มันกลายเป็นภูเขาสีขาวลูกเล็ก ๆ ทอดยาวไปตามคานหลังคา

ผมเริ่มทยอยขนมันลงมาทีละห่อ แต่ไม่นานก็ไม่มีที่ให้กองอีกต่อไป จึงต้องเรียก Siobhan มาช่วย

เราสองคนต้องขับรถไปบ้านพักคนชราแถว ๆ นั้นหลายเที่ยวเพื่อเอาผ้าอ้อมทั้งหมดไปบริจาค

ผมไม่อยากเอามันไปด้วย และเธอเองก็ไม่ได้ต้องการใช้มัน

จนถึงทุกวันนี้ ผมก็ยังสงสัยว่าเธอบอกเจ้าหน้าที่ว่าอย่างไร

“อ๋อ ลูกชายฉันต้องใช้ค่ะ ตอนนี้เขาโตพ้นช่วงนั้นไปแล้ว”

หรืออาจไม่ใช่แบบนั้นก็ได้

แม้ผมจะอยากให้เธอรับบทสมทบในละครเด็กของผมอยู่ไม่น้อย — ช่วงแรก ๆ ที่เราคบกัน หลายคนเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นลูกชายเธอ — แต่ผมสงสัยว่า Siobhan คงไม่เคยเล่นตามบทให้ผม

สำหรับคนอื่น ผมก็เป็นแค่ “คู่ชีวิต” ของเธอ

เพราะแบบนั้นทำให้เราทั้งคู่ดูดีขึ้นในสายตาสาธารณชน

แน่นอนว่าผมเองก็คงต้องการศักดิ์ศรีแบบเดียวกับเธอไม่ใช่หรือ?

น่าเบื่อจะตาย

ถ้าผมเป็นผู้กำกับหนังอาร์ตที่กำลังคัดเลือกนักแสดงให้ละครของตัวเอง ผมคงหานักแสดงไม่ได้สักคน

มาถึงขั้นนี้ในอาชีพการแสดงของผมแล้ว ผมอยากชวนคนอื่นเข้ามาร่วมการแสดงด้วยเหลือเกิน

ยิ่งผมใช้เวลากับมันมากเท่าไร ฉากต่าง ๆ ก็ยิ่งงอกเงยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

แต่บรรดานักแสดงที่ผมหมายตาไว้ล้วนติด “ภารกิจ” อย่างอื่นกันหมด

บ้านพักคนชราต่างก็ยินดีที่เราเอาผ้าอ้อมไปบริจาค เพราะดูเหมือนพวกเขาจะมีไม่เคยพอ

มองย้อนกลับไป ผมน่าจะทิ้งผ้าอ้อมไว้สักหนึ่งสองห่อให้เจ้าของบ้านคนใหม่ที่ซื้อบ้านต่อจากผมตอนผมจากไป

เป็นของขวัญต้อนรับเล็ก ๆ น้อย ๆ

เหมือนข้อความรักอันเหงา ๆ ที่ใครสักคนขีดทิ้งไว้บนลำต้นไม้ว่า

Michael มาที่นี่!