คลุกคลีกับคนแก่ 44 (part 1)

คลุกคลีกับคนแก่ (part 1)

ผู้ป่วยยังสามารถไปรับความช่วยเหลือนอกระบบโรงพยาบาลได้ตามบ้านพักคนชรา

โครงการที่รัฐสนับสนุนเปิดโอกาสให้ผู้ป่วยได้พักจากบ้าน โดยเรียกกันว่า respite care หรือการดูแลชั่วคราว ซึ่งหมายความว่าพยาบาลจะเป็นคนดูแลผมแทน Siobhan

คนชราในบ้านพักเหล่านั้นอยู่ที่นั่นเพราะพวกเขาแก่แล้ว ส่วนผมเข้าไปอยู่ในห้องพักผ่อนและห้องอาหารในฐานะผู้ป่วยที่มาพักชั่วคราว แต่เราก็เข้ากันได้ดี

บางครั้งเรายังออกไปเที่ยวกันเป็นกลุ่มผู้สูงอายุ เบียดกันเข้าไปในรถมินิแวนคันเล็ก ๆ เพื่อไปเที่ยวกันทั้งวัน ซึ่งแน่นอนว่า ผมก็กลับไปแสดงเป็นเด็กอีกครั้ง และคาดหวังให้เจ้าหน้าที่พยาบาลเข้ามาช่วยเหลือผม

ชายชราหนวดเคราครึ้มคนหนึ่งนั่งผึ่งแดดอยู่ข้าง ๆ แล้วถามผมว่า

“แล้วเอ็งคบกับใครอยู่ล่ะ ที่บ้านมีสาวสวย ๆ บ้างไหม?”

อีกคนหนึ่งนอนอยู่ใต้ผ้าห่มหนา ๆ แล้วเกิดคึกอะไรขึ้นมา ท้าให้ผมถอดเสื้อผ้า

“ข้างใต้นั่นซ่อนอะไรไว้?” เขาถาม

“ก้อนนั่นมันอะไร?”

บางครั้งผมก็เอากีตาร์ไปเล่น คุยกับพวกเขา หรือบ่อยกว่านั้นก็คือ นอนหลับเฉย ๆ

ผมมีรายชื่อบ้านพักคนชราอยู่ประมาณครึ่งโหลที่ผมแวะเวียนไป

ประมาณเดือนละครั้ง ผมจะพบเจ้าหน้าที่จากคณะกรรมการสุขภาพประจำพื้นที่เพื่อประเมินอาการ แล้วเธอก็จะต่อโควตาจำนวนวันที่ผมสามารถไปพักที่บ้านพักคนชราได้

ผมไปอยู่ที่แห่งหนึ่งบ่อยเสียจนพวกเขาแทบจะปฏิบัติกับผมเหมือนแขกประจำของโรงแรม ให้ห้องเดิมทุกครั้ง แถมยังทำป้ายชื่อให้ผมติดไว้หน้าห้องอีกด้วย

ระบบสาธารณสุขยังให้สิทธิผมรับผ้าอ้อมฟรีทุกเดือน เพราะผมแสดงความสนใจในผ้าอ้อมเหล่านี้เพื่อจัดการกับปัญหาครอบครัวที่ยังค้างคาอยู่ —

อุ๊ย

หมายถึงปัญหากลั้นปัสสาวะไม่อยู่ต่างหาก

ผมเริ่มเอามันไปซ่อนไว้ใต้บ้านสีชมพูของเราใน Newtown ซึ่งเป็นที่อยู่ของแมว จากนั้นก็ย้ายไปซ่อนไว้ในโรงเก็บของของคนสวนหน้าบ้านเราใน Lyall Bay ที่ลมแรง และสุดท้ายก็โยนมันขึ้นไปไว้ในช่องเพดานของบ้านเงียบ ๆ ในย่านชานเมืองที่เราซื้อใน Mairehau