ผูกมิตรกับคนประหลาด ๆ 47

ผูกมิตรกับคนประหลาด ๆ 

ผมไปสนิทกับวัยรุ่นสองคนที่อยู่นอกแวดวงการทำงาน ทั้งคู่เป็นลูกชายของเพื่อนเชอวอน

คนหนึ่งชื่อแฮมิช เป็นลูกคนเดียวและยังเรียนหนังสืออยู่ แม่ของเขาแยกทางกับพ่อและเลี้ยงลูกตามลำพัง

ผมหอบกีตาร์ไปหาเขา เพราะแม่ของเขาบอกว่าเขาเล่นกลอง

ผมเองก็ตีคอร์ดกีตาร์ไม่ค่อยเป็นเรื่องเป็นราว และก็ไม่ได้อยากเล่นดนตรีแข่งกับเสียงกลองวัยรุ่นอันดังสนั่นของเขาเท่าไรนัก เรื่องจึงจบลงแค่นั้น

เรายังไปดูหนังด้วยกันบ้าง

ตอนแรกแม่ของเขาก็ดูจะชอบที่เราสนิทกัน แต่ต่อมาผมกลับเริ่มหมกมุ่นกับแฮมิช โดยเฉพาะในช่วงที่ผมกำลังมีปัญหาเรื่องงาน ซึ่งกำลังจะถ่วงผมหนักขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงเดือนสุดท้ายที่อยู่ในเมือง

วันหนึ่งผมโผล่ไปหาเขาโดยไม่ได้นัดหมาย ขณะที่เขากำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบ แม่ของเขาไม่อยู่บ้าน และฝากให้เขาดูแลบ้านในช่วงสุดสัปดาห์

เรานั่งคุยกันพักหนึ่งแล้วผมก็กลับบ้าน เป็นการพบกันที่ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เมื่อมองย้อนกลับไปก็เป็นเรื่องโง่ ๆ เพราะผมฝ่าฝืนความต้องการของแม่เขา

เธอเคยขอผมไว้ว่าอย่าไปหาเขาที่บ้าน เพราะเขาต้องตั้งใจอ่านหนังสือ

เชอวอนดุผมหลังจากแม่ของแฮมิชร้องเรียนมา มิตรภาพของเราค่อย ๆ จางหายไป

เพื่อนอีกคนของผม — ขอเรียกเขาว่าปีเตอร์ — อายุยี่สิบกว่า ๆ แต่ดูเฉื่อยกว่า และเป็นชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ภายใต้สายตาจับจ้องของแม่แทบตลอดเวลา

เขามีอาการบางอย่างที่ทำให้ต้องอยู่ใกล้บ้านและไม่ได้ทำงาน

แต่เขาก็เป็นเพื่อนที่ดี แม้จะดูช้าสักหน่อย แม่ของเขาคอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ดังนั้นทุกครั้งที่จะออกไปไหนจึงต้องได้รับอนุญาตจากเธอเสียก่อน

วันหนึ่ง ปีเตอร์กับแม่มาเยี่ยมบ้านเราในนิวทาวน์ แต่พอเบื่อการนั่งอยู่กับพวกผู้ใหญ่และเล่นกับแมวจนหมดสนุกแล้ว ผมกับปีเตอร์ก็ตัดสินใจออกไปเดินเล่น