เดินหลงเข้าไปในประวัติศาสตร์ 48

เดินหลงเข้าไปในประวัติศาสตร์ 

เราเดินฝ่าเข้าไปในพื้นที่รกทึบบริเวณด้านบนสุดของถนนโคโรแมนเดล ทางเหนือขึ้นไปจากสันเนินถนนเมน

เมื่อมองลอดผ่านต้นไม้ เราเห็นนิวทาวน์กับโรงพยาบาลเวลลิงตันอยู่บนพื้นที่ราบเบื้องล่าง

เราอยู่ตรงแนวเขตด้านตะวันออกของเวลลิงตันทาวน์เบลต์ ซึ่งในตอนนั้นยังเป็นป่าทึบ มีทั้งต้นสน แมคโครคาร์ปา และพุ่มไม้พื้นเมืองที่กำลังฟื้นตัวหนาแน่น — อย่างน้อยเรามารู้เรื่องนี้ทีหลัง เพราะตอนที่ผมกับปีเตอร์เดินเข้าไปในนั้นเมื่อราว 30 ปีก่อน มันยังดูเหมือนป่าจริง ๆ

ยิ่งเดินลึกเข้าไป เราก็สะดุดเข้ากับกลุ่มอาคารขนาดใหญ่ที่ถูกทิ้งร้าง ตอนแรกมองเผิน ๆ มันเหมือนโรงเรียน

ต้นไม้ที่ถูกถอนรากนอนระเกะระกะ พุ่มไม้แผ่คลุมพื้นไปทั่ว ดูราวกับพายุเพิ่งพัดผ่านพื้นที่นี้ และเรากำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกองซากปรักหักพังจากอดีตอันไกลโพ้น

เราเห็นอาคารอิฐทรงยาวหลายปีก มีหน้าต่างเต็มไปหมด และอาคารอีกหลังที่ดูเหมือนบ้านสไตล์อาร์ตส์แอนด์คราฟต์ — แต่ไม่มีคนอยู่เลยสักคน

ตัวอาคารหลายปีกวางทำมุมเข้าหากัน ล้อมพื้นที่สนามหญ้าเปิดโล่งขนาดใหญ่เอาไว้ ให้ความรู้สึกเหมือนสนามโรงเรียนหรือบริเวณรวมแถวที่ถูกปล่อยให้รกร้าง

ผมนั่งลงบนม้านั่ง มองปีเตอร์ แล้วถามว่า

“นี่เราอยู่ที่ไหนวะ?”

มันเหมือนผู้มีอำนาจของเวลลิงตันสร้างเมืองขนาดมหึมาขึ้นมาเมืองหนึ่ง แล้วลืมมันไปเฉย ๆ

หรือไม่ก็ฮอบบิทเคยอยู่ที่นี่ในชาติที่แล้ว