“เมือง” เก่าฟื้นจากเถ้าถ่าน 49

“เมือง” เก่าฟื้นจากเถ้าถ่าน 

ผมรู้ว่าเวลลิงตันมีชื่อเสียงว่าเป็นเมืองที่ค่อนข้างหลุดกรอบ โดยเฉพาะแถวถนนคิวบา

กลางวันผมเบื่อรัฐสภา ก็จะเดินเข้าไปในย่านศิลปะที่เรียกกันเช่นนั้น แวะบาร์เกย์เพื่อดื่มอะไรสักแก้ว — ผมกลัวเกินกว่าจะคุยกับใคร — แล้วก็เดินดูร้านขายกีตาร์

หลุดกรอบก็จริง แต่ถึงขั้นสร้างเมืองทั้งเมืองขึ้นมาแล้วลืมมันไว้เฉย ๆ เลยหรือ?

เมื่อกลับถึงบ้าน ผมเล่าเรื่องที่ค้นพบให้เชอวอนกับแม่ของปีเตอร์ฟัง

“อ๋อ นั่นเป็นส่วนหนึ่งของโรงพยาบาลเวลลิงตันเก่าน่ะ พวกเธอเดินไปเจอโรงพยาบาลเอวาร์ตเก่าเข้าแล้ว ถ้าเดินต่อขึ้นไปตามถนนโคโรแมนเดลตรงแนวสันเขา ก็จะเจอโรงพยาบาลไข้เก่า นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่โรงพยาบาลเก่าเหมือนกัน” แม่ของปีเตอร์บอกเราอย่างอารมณ์ดี

โรงพยาบาลเวลลิงตันไม่ได้มีแค่ส่วนที่อยู่บนพื้นที่ราบเบื้องล่างเท่านั้น ในอดีต พื้นที่ด้านบนของโรงพยาบาลกินพื้นที่ไปตามแนวสันเขาและทอดยาวเข้าไปถึงทาวน์เบลต์ เธออธิบาย

“ตอนนี้วิทยาลัยดนตรีของเวลลิงตันโพลีเทคนิคเช่าพื้นที่โรงพยาบาลไข้เก่าอยู่ พวกนักศึกษาจะเดินขึ้นมาตามทางในป่าเพื่อซ้อมดนตรีแจ๊ซกับดนตรีคลาสสิกในหอผู้ป่วยเก่า” แม่ของปีเตอร์ ซึ่งเป็นสาวเวลลิงตันแท้ ๆ และดูจะรู้เรื่องเมืองนี้อย่างน่าประหลาดใจ บอกเรา

“แต่เราไม่เห็นได้ยินเสียงเชลโลเลย มันดูเหมือนไม่มีใครอยู่มาหลายปีแล้ว” ผมบอก

“ผนังโรงพยาบาลหนามาก ต่อให้มีคนอยู่ข้างในก็ไม่ได้ยินหรอก อีกอย่าง ที่นั่นใช้เป็นสถานที่ซ้อม ไม่ใช่วิทยาลัยที่มีคนไปเรียนทุกวัน” เธอตอบ

ผมเหมือนจะจำได้ว่าเคยเห็นนักศึกษาหอบเครื่องดนตรีเดินขึ้นถนนเมนในช่วงสุดสัปดาห์ คงกำลังมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลไข่เก่าที่ซ่อนอยู่บนสันเขานั่นเอง