ผีหลอก 50

ผีหลอก 

แล้วก็มีผีด้วย

หลายปีต่อมา ผมถึงได้รู้ว่าโรงพยาบาลไข้เก่าแห่งนี้มีเรื่องผีของตัวเองด้วย

ตอนที่อาคารถูกส่งมอบให้ SPCA ในเวลาต่อมา คนในละแวกนั้นยังพูดถึง “ซิสเตอร์สลิปเปอร์ส” พยาบาลคนหนึ่งซึ่งเชื่อกันว่ายังคงวนเวียนอยู่ตามทางเดิน

ชื่อของเธอมาจากนิสัยที่ออกจะธรรมดาอย่างน่าประหลาด เธอเคยเอากระเป๋าน้ำร้อนผูกไว้กับเท้า แล้วลากเท้าเดินไปมาตามโถงทางเดินเพื่อให้เท้าอุ่น

แม้กระทั่งในวันที่ SPCA เปิดอาคารให้คนทั่วไปเข้าชม หลายปีต่อมา ก็ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเคยรู้จักเธอเดินทางมาที่นั่น และเล่าเรื่องของซิสเตอร์สลิปเปอร์สให้คนอื่นฟัง

ดังนั้น บางทีเธออาจจะยังอยู่ที่นั่นจริง ๆ ก็ได้

วันนั้นผมกับปีเตอร์แค่ไม่ได้เจอเธอ

หรือบางที เราอาจไม่ได้มองหาก็ได้

สามสิบปีผ่านไป

ประวัติของโรงพยาบาลทั้งสองแห่งเปลี่ยนไปตามวิกฤตด้านสาธารณสุขและความก้าวหน้าทางการแพทย์

ตอนที่เราไปเห็นมัน พื้นที่เหล่านั้นดูร้างและแทบไม่มีใครจำได้แล้ว

แต่ในเวลาต่อมา ผู้นำเมืองเวลลิงตันก็ตระหนักว่าอาคารเก่าเหล่านี้มีคุณค่ามากพอที่จะรักษาเอาไว้ เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของเมือง

วันนี้ ทางเดินเชื่อมพื้นที่โรงพยาบาลเก่าเข้ากับเครือข่ายเส้นทางในทาวน์เบลต์ และสถานที่ที่ครั้งหนึ่งผมกับปีเตอร์เคยรู้สึกเหมือนเดินหลงเข้าไปในป่าร้าง ก็ไม่ได้ถูกลืมอีกต่อไป

ผมเองก็ยังไม่ได้กลับไปเห็นมันเลย

สามสิบปีผ่านไป เมืองเปลี่ยนไปมากแค่ไหน ผมไม่รู้

แต่วันนั้น ตอนที่ผมกับปีเตอร์นั่งอยู่บนม้านั่งและมองอาคารอิฐเหล่านั้น ผมคิดเพียงอย่างเดียวว่า

“นี่เราอยู่ที่ไหนวะ?”