ถอยกลับไปเป็นเด็ก 41 (part 2)

ถอยกลับไปเป็นเด็ก (part 2)

ก่อนออกจากบ้าน ผมจะโกนหนวด ใส่เสื้อกล้ามสีขาว จงใจให้ขอบกางเกงในสีขาวโผล่พ้นกางเกงออกมา ปลดเชือกรองเท้าข้างหนึ่ง แล้วปล่อยให้เสื้อผ้าห้อยรุ่มร่ามไปตามตัว

ผมชอบออกโรงในฤดูหนาว เพราะกางเกงขายาวอย่างยีนส์เนื้อหนักหรือผ้าลูกฟูกจะดูน่าสงสารกว่าเวลามันร่วงลงมาจากเอว

ผมจะใส่เสื้อไหมพรมทับเสื้อเชิ้ต โดยปล่อยให้เสื้อเชิ้ตกับกางเกงในมองเห็นได้ชัดเจน

เด็กที่ไม่ค่อยรู้เรื่องแต่งตัวหรือวัยรุ่นตอนต้นที่ถูกแม่ประคบประหงม ก็คงแต่งตัวแบบนี้ใช่ไหม?

แม่พยายามทำให้ลูกดูอบอุ่น ปลอดภัย พร้อมออกไปเผชิญโลกภายนอกที่แสนอันตราย แต่บางครั้งความพยายามนั้นก็ไม่ได้ผลนัก

น่าแปลกที่เด็กวัยรุ่นในกลุ่มศาสนากลับวิจารณ์เสื้อผ้าของผม

ไม่ใช่เพราะผมดูเหมือนเด็ก

แต่เพราะมันเชยจริง ๆ

“ใครซื้อเสื้อผ้าให้พี่?” พวกเขาถามตรง ๆ

“แม่ครับ” ผมตอบ

จะตอบอย่างเศร้าหรืออย่างมีความสุขนั้น ขึ้นอยู่กับว่าตอนนั้นผมกำลังแสดงเป็นคนที่ “รู้ตัว” แค่ไหน

พวกเขาจะพยักหน้าอย่างรู้ทัน ราวกับรู้คำตอบอยู่แล้ว