ใครได้คุยกับใคร (Hierarchy of access) 9

ใครได้คุยกับใคร  (Hierarchy of access)

Today's press gallery reporters at work

แม้ว่า The Press จะเป็นหนังสือพิมพ์ที่ใหญ่ที่สุดในเกาะใต้ แต่บารมีในทำเนียบรัฐบาลของเราสู้พวกสถานีโทรทัศน์ วิทยุ หรือหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ทางเกาะเหนืออย่างโอ๊คแลนด์ไม่ได้หรอกครับ เพราะด้วยฐานคนอ่านคนดูที่มากกว่า พวกนักการเมืองเลยมั่นใจได้ว่าสารที่พวกเขาต้องการสื่อจะส่งตรงถึงประชาชนได้อย่างทรงพลังแน่นอน

เวลาพวกนักการเมืองมีเรื่องอยากจะแถลง พวกเขาเลยมักจะวิ่งไปหาสำนักข่าวใหญ่ๆ เหล่านั้นก่อนเป็นอันดับแรก

สื่อสายกระจายเสียงและสำนักข่าวเกือบทั้งหมดในเกาะเหนือ ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่ม "A-list" แบบรู้กันในที กลุ่มนี้คือพวกอภิสิทธิ์ชนที่แค่นึกอยากจะคุยกับนักการเมืองคนไหนก็แค่ต่อสายตรงหาได้ทันที ทันใจสุดๆ

พวกสื่อระดับ A-list มักจะจัดปาร์ตี้หรูแล้วเชิญพวก ส.ส. มาร่วมงาน (ส่วน The Press ของเราน่ะเหรอ... ไม่เคยจัดกับเขาหรอกครับ เจียมเนื้อเจียมตัวรู้สถานะตัวเองดี) เพื่อสร้างคอนเนกชันแบบเป็นกันเอง

ในงานเรามักจะเห็นนักข่าวของพวกนั้นยืนกระซิบกระซาบเมาท์มอยเป็นการส่วนตัวกับนักการเมืองที่เป็นแขกรับเชิญ และขอบอกเลยว่า... "อย่าได้มีนักข่าวจากสำนักข่าวคู่แข่งคนไหนบังอาจรนหาที่โผล่หน้ามาแจมแบบเนียน ๆ หรือเนียนเข้าไปสอดรู้สอดเห็นร่วมวงด้วยเด็ดขาด!

ซึ่งสารภาพตามตรง... ผมเคยลองดีมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่ยังไม่รู้ประสีประสาเรื่องกฎเหล็กนี้

 "ขอโทษทีนะ... พอดีเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ"นักข่าวทีวีหนุ่มคนหนึ่งสวนกลับผมมาอย่างห้วนและไร้เยื่อใย ตอนนั้นเขากำลังยืนคุยกับรัฐมนตรีระดับกลางคนหนึ่งอยู่พอดี

ตอนนั้นทั้งคู่กำลังคุยกันอย่างเคร่งเครียดดุดัน ส่วนผมก็แค่ถือแก้วเครื่องดื่มในมือแล้วเดินดุ่มๆ เข้าไปร่วมวง แหม... จริงๆ มันก็ไม่ได้มีค่าพอให้เขาต้องสะบัดบ๊อบใส่ขนาดนั้นหรอก เพราะผมเดาว่าเรื่องที่คุยกันก็คงไม่ได้น่าตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น แต่ก็นะ ช่างมันเถอะ!