World closing in (part 2)

ขอบผนังด้านบนไม่ได้ต่อขึ้นไปจนชนกับฝ้าเพดานสังกะสี ทำให้เสียงอึกทึกจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาในห้องอยู่ตลอดเวลา

แม้ขนาดห้องจะเล็กแต่ก็ยังดีที่มีหน้าต่างและผ้าม่านติดไว้ให้พอดูเป็นระเบียบอยู่บ้าง

แต่ส้วมซึมแบบนั่งยองกลับพังเสียหายจนน้ำประปาไม่ไหล

และไม่มีใครคิดจะซ่อมแซมมันเลย เมื่อไม่มีน้ำใช้ ธีร์จึงต้องเดินกลับไปอาบน้ำที่บ้านแม่แทน

บนฟูกนอนเก่าคร่ำคร่า มีเสื้อผ้าของเขาโยนทิ้งไว้กระจัดกระจาย แต่สิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนกว่านั้นคือ เศษอาหารที่เขาเพาะทิ้งไว้ทั่วห้อง 

มีทั้งห่อขนม ขวดน้ำพลาสติกเปล่า ก้นบุหรี่ และจานชามที่มีคราบเศษอาหารแห้งกรังเกลื่อนกลาดไปหมด ตอนแรกผมคิดว่าเขาคงชวนเพื่อนฝูงมาตั้งวงปาร์ตี้กันแล้วยังไม่ได้เก็บกวาด แต่เปล่าเลย 

ธีร์บอกกับผมว่าไม่มีใครมาหาเขา และเขาก็ไม่ได้ออกไปเจอใครด้วย

“ผมไม่ได้ออกไปไหนหรอก เพราะแม่ให้เงินใช้วันละ 50 บาทเอง มันไม่พอทำอะไร ผมเลยไม่อยากไปเจอใคร” เขาบอกเสียงอ่อย

ผมนั่งลงข้าง ๆ ที่นอนของเขา ลึก ๆ ยังรู้สึกตกใจไม่หายที่เขาปล่อยเนื้อปล่อยตัวและละเลยสภาพห้องได้ถึงขนาดนี้ แม่ของธีร์เคยพาผมมาดูห้องเช่าห้องนี้ตอนที่เขายังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเมื่อหลายเดือนก่อน