World closing in (part 3, final)

วันนั้นห้องยังดูสะอาดสะอ้านพอน่าอยู่ แม่ช่วยจัดข้าวของไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ทั้งที่นอน โต๊ะเก็บของตัวเล็กที่มีลำโพงคู่จิ๋วดูน่ารักวางอยู่ และตะกร้าใส่ผ้าแบบมีหูหิ้วที่วางเข้ามุมอย่างพอดิบพอดี แต่สภาพห้องที่ผมเห็นในวันนี้กลับราวกับเป็นคนละโลก

“ธีร์รู้ไหม... ครั้งล่าสุดที่พี่เห็นห้องสกปรกซอมซ่อขนาดนี้ พี่อยู่กับคนบ้ามานะ' ผมโพล่งถามเขาออกไป

“ตอนที่ผมป่วยทางใจจนต้องไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล ทางนั้นเขาจัดให้ผมต้องพักร่วมกับผู้ป่วยที่เป็นคนบ้าจริง ๆ พวกเขาคือคนที่ถูกโลกใบนี้ลืมไปแล้ว และไม่สนใจแม้กระทั่งจะดูแลตัวเอง จนโรงพยาบาลต้องส่งเจ้าหน้าที่มาช่วยเช็ดล้างเนื้อตัวและทำความสะอาดห้องพักให้ทุกวัน

พวกนี้ไม่ยอมรับผิดชอบชีวิตตัวเอง เขาถึงไม่มีวันหายจากอาการป่วยยังไงล่ะ”

ผมจ้องหน้าเขาแล้วถามย้ำ “ธีร์อยากให้คนอื่นมองแกแบบนั้นเหรอ... อยากให้เขาคิดว่าแกเป็นคนบ้าใช่ไหม?”

ธีร์ได้แต่นั่งนิ่งเงียบ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รู้สึกรู้สาหรือมองเห็นความผิดปกติใด ๆ ในสิ่งที่ตัวเองทำอยู่