Nobody knew what to say (Part 1, final)

ธีร์ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับมา เขาคงจะชินชากับแม่คนนี้ที่ไม่ค่อยมีเวลาให้เขาในยามปกติ

แต่กลับมาเร่งเร้าและให้ความสนใจอย่างหนักเอาตอนที่เขาเจอมรสุมชีวิตไปแล้ว เขาทำเพียงแค่พยักหน้ารับรู้เหมือนเคย

พอแม่สั่งสอนลูกเสร็จเรียบร้อย เธอก็หันมาพูดถึงตัวผมบ้าง

"วันนี้ไมเคิลเขามาเป็นเพื่อนแม่นะลูก ไม่ต้องไปกลัวไมเคิลหรอก เขามาให้กำลังใจธีร์นะ" แม่ว่าอย่างนั้น ธีร์มองหน้าผมแต่ก็ยังเงียบอยู่

จากนั้นแม่ก็เสริมขึ้นมาเองอีกว่า "ไมเคิลเขาอยากเห็นลูกมีแฟนเป็นผู้หญิง... หรือถ้าลูกของแม่จะเป็นตุ๊ดจริงๆ แม่ก็ไม่ว่าอะไรนะ"

แม่เริ่มเปลี่ยนประเด็นไปเรื่อยๆ จนมั่วไปหมด ทั้งผมและธีร์ต่างพากันตกตะลึงจนไม่รู้จะตอบกลับอย่างไรดี ธีร์นั่งเงียบไปอีกครั้ง เขาไม่พูดอะไรและไม่ยอมสบตาผมด้วย

ย้อนกลับไปตอนที่เรากำลังเดินทางมาตอนเช้า

ผมเคยเตือนแม่ของเขาไว้แล้วว่า "ผมรู้จักครอบครัวของแม่ตั้งหลายปีแล้ว แต่แม่รู้ไหมว่าผมไม่เคยเห็นแม่ตอนที่อยู่กับธีร์เลย และแม่เองก็ไม่เคยเห็นเวลาผมอยู่กับเขาเหมือนกัน

อย่าพึ่งตกใจไปล่ะถ้าเกิดผมและธีร์จะพูดจาเสียดสีหรือกวนประสาทใส่กันบ้าง เพราะปกติเราคุยกันตรงไปตรงมา ไม่ค่อยรักษาน้ำใจกันเท่าไหร่ และบางครั้งก็ทะเลาะกันบ่อยด้วยซ้ำ" ผมบอกเธอไว้แบบนั้น

"อ๋อเหรอ" แม่พูดแค่นั้นพร้อมกับยิ้มๆ ดูเธอไม่ได้คิดมากอะไรกับเรื่องนี้ คงเพราะรู้ดีอยู่แล้วว่านิสัยของลูกชายตัวเองเป็นอย่างไร