Dissolving into tears again (Part 1)

ผมรู้สึกสงสารธีร์ที่ต้องเข้ามาทำการรักษาตัวในสถานที่แปลกๆ แบบนี้ ผมนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาเมื่อ 25 ปีที่แล้ว ตอนที่ผมป่วยเป็นโรคซึมเศร้าและต้องเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลเหมือนกัน

ตอนนั้นผมต้องย้ายเข้าสถานพยาบาลหลายแห่งกว่าอาการจะดีขึ้น

ด้วยเหตุนี้ผมถึงรู้ดีว่าตอนนี้ธีร์คงกลัวสภาพจิตใจของตัวเองอยู่ และคงกำลังตั้งคำถามว่าตัวเองกลายเป็นคนบ้าไปแล้วจริงๆ หรือเปล่า

พอนึกถึงเรื่องนี้ผมก็อยากจะลุกขึ้นไปสวมกอดเพื่อส่งกำลังใจให้เขา แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกขนาดนั้นต่อหน้าคนอื่นในห้องเยี่ยม

ก่อนที่เราเดินทางมาถึงโรงพยาบาล แม่เล่าให้ฟังว่าตอนนี้ธีร์เริ่มมีกลุ่มเพื่อนวัยรุ่นที่เข้าบำบัดด้วยกันแล้ว และเธอก็เตือนผมไว้ก่อนว่า "แม่เองยังกอดเขาไม่ได้เลย ไม่กล้าไปจับตัวเขาหรอก เดี๋ยวเขาจะอายเพื่อนๆ เอา"
พอแม่คุยกับลูกชายของเธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงตาผมเป็นฝ่ายพูดบ้าง แต่เอาเข้าจริงผมกลับไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

ก่อนที่จะเดินทางมาที่นี่ ผมรู้สึกตื่นเต้นปนกังวลใจอยู่ตลอดเวลาว่าตัวเองจะได้เจอธีร์ในสภาพจิตใจแบบไหน
แต่พอได้มาเจอตัวจริงเข้าแล้ว ผมกลับเห็นเขาในมุมที่ดูเหงาๆ เศร้าๆ และดูตัวเล็กกว่าตัวตนจริงๆ ที่เราเคยรู้จักข้างนอกซอยเสียอีก