Fleeing the coop (Part 1)

ปี 2021

หลังจากไม่ได้พบกับธีร์อยู่หลายเดือน ผมก็ได้บังเอิญเจอเขาอีกครั้งในเดือนมีนาคม ขณะที่เขากำลังเดินอยู่บริเวณหน้าเซเว่นอีเลฟเว่น

สภาพของเขาในวันนั้นดูสกปรกและมอมแมมมาก ร่างกายผอมซูบ แววตาเบิกกว้างดูหลอนคล้ายคนไร้สติ และพูดจาจับใจความไม่ค่อยได้ เขาใส่เสื้อผ้าเก่าๆ และเดินเท้าเปล่าไม่สวมรองเท้า

ดูไม่ต่างจากคนเร่ร่อน

ผมรู้สึกใจหายที่ได้เห็น ทำไมเขาถึงตกอับได้ถึงขนาดนี้ สภาพของเขาดูเหมือนคนไม่มีอะไรตกถึงท้องและไม่มีที่ซุกหัวนอนเป็นหลักแหล่ง

ผมเคยเห็นธีร์ในสภาพย่ำแย่มาก็หลายครั้ง แต่วิกฤตครั้งนี้ดูหนักหนาสาหัสกว่าที่ผ่านมาหลายเท่าตัว แต่ตัวธีร์เองรู้ดีและไม่มีข้อสงสัยเลยว่าทำไมตัวเองถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้

“แม่ทิ้งผมแล้ว” ธีร์บอกผมสั้นๆ พร้อมกับยิ้มแสยะอย่างประชดประชันให้กับชะตากรรมอันโหดร้ายของตัวเอง

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้วหรือ ชีวิตของเขาช่างดูเหมือนจะวนเวียนอยู่ในวัฏจักรเดิมๆ ที่ไม่มีทางออก
เรื่องราวนี้ดูคุ้นเคยเหลือเกินเพราะแม่ของเขาเคยทิ้งเขาอย่างไม่ใยดีมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่เธอไล่เขาออกจากบ้านในช่วงปลายปี 2018 ซึ่งในตอนนั้น กลุ่มเพื่อนๆ ในซอยและตัวผมต้องช่วยกันดูแลประคับประคองเขาอยู่ตั้งหลายเดือน