Picking up the trail  (Part 1, final)

หน้า 7-Eleven

ย้อนกลับไปในปี 2020

ผมบังเอิญเจอเขาที่ร้านเซเว่นอีเลฟเว่นแถวบ้านอยู่สองสามครั้ง ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ เขาเล่าให้ฟังว่าได้ลองไปวิ่งวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างและเป็นพนักงานปั๊มน้ำมันอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ชอบสักงาน
น้องขอเงินผมไปใช้จ่ายเล็กๆ น้อยๆ ก่อนจะถามขึ้นมาว่า 'ทำไมพี่ไม่แวะไปหาผมที่บ้านอีกเลยล่ะ?'
มันก็จริงครับ เพราะผมไม่ได้ไปหาเขามานานมากแล้ว และพยายามหลีกเลี่ยงเข้าไปในซอยของน้องด้วย

ธีร์เป็นวินมอเตอร์ไซค์

เส้นทางชีวิตของธีร์เองก็ดูไม่มีท่าทีว่าจะดีขึ้นเลย ผมไม่อยากกลับไปพัวพันกับปัญหาของครอบครัวนี้อีก
น้องยังคงป่วยอยู่ และแม่ของเขาก็ยังคงมีพฤติกรรมสร้างความปวดหัวให้เหมือนเดิม

เมื่อปีที่แล้ว (ปี 2019) น้องต้องกลับเข้ารับการบำบัดยาเสพติดอีกรอบ ซึ่งถือเป็นครั้งที่สามภายในระยะเวลาเพียงแค่สามปีเท่านั้น โดยเขาเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลช่วงเดือนพฤษภาคมและเพิ่งจะได้รับอนุญาตให้ออกมาในช่วงปลายเดือนกันยายน

ส่วนฝั่งของแม่ ในวันที่ มกราคม 9, 2020 แม่ของเขาซึ่งย้ายกลับมาทำอาหารขายที่บ้าน ได้โพสต์ข้อความลงบนโซเชียลมีเดียในลักษณะที่ดูไม่ค่อยมีความเมตตาต่อลูกชายคนโตของเธอสักเท่าไร
แกโพสต์ไว้ว่า:

“เสีย1 ดี1 ทดแทนให้กำลังใจกันไป ทุกอย่างล้วนเป็นอดีต ถูกสร้างมาเพราะเวรกรามล้วนๆ ส่วนคนที่ยังอยู่ก็ขอขอบใจ ส่วนคนที่ไปก็ขอขอบคุณ โลกนี้ไม่มีอะไรเเน่นอน... แต่ต่อจากนี้ไป เราขอ 9หน้าเรื่องทำมาค้าขาย อาชีพแม่ค้า ขยันๆยังไงก็ไม่อดตาย #เปิดล้านค่า”

มองเผิน ๆ แล้ว ชีวิตของแม่ธีร์ดูเหมือนจะเริ่มขยับไปข้างหน้าอีกครั้ง

จากข้อความที่เธอโพสต์ ดูเหมือนเธอพยายามปล่อยวางสิ่งที่เกิดขึ้น โดยมองว่ามันเป็นผลของเวรกรรม และหันกลับไปทุ่มเทกับการทำมาหากินแทน

ไม่ว่าจะเชื่อเรื่องกรรมมากน้อยเพียงใด การค้าขายยังต้องดำเนินต่อไป และค่าใช้จ่ายของครอบครัวก็ยังรออยู่เหมือนเดิม