Fleeing the coop (part 2)

ในเหตุการณ์ครั้งก่อน แม่ทิ้งเขาไว้ในซอยโดยไม่ให้เงินทองหรือแม้แต่จะฝึกสอนทักษะเรื่องการทำงาน เพียงเพราะต้องการดัดนิสัยและกดดันให้เขาเลิกยาเสพติดด้วยตัวเอง

แต่สำหรับการทิ้งกันในครั้งนี้ แม่เลือกที่จะทิ้งธีร์ไปจริงๆ โดยแกย้ายออกจากชุมชนในซอยนี้ไปหางานทำที่เกาหลีใต้  และไม่ได้พาน้องย้ายไปอยู่ด้วย

เมื่อผมซักไซ้รายละเอียดต่อ ธีร์ก็ยอมรับว่าตอนนี้เขาไม่มีงานทำ และไม่มีเงินติดตัวเลย ปัจจุบันเขายังคงปักหลักอาศัยอยู่ที่บ้านของแม่—ซึ่งก็คือบ้านหลังที่เธอทิ้งไปนั่นเอง—แต่ก็ต้องคอยบากหน้าไปหยิบยืมเงินจากพวกเพื่อนบ้านเพื่อเอาชีวิตรอดไปวันๆ

เขาไม่มีใครที่จะมาคอยช่วยดูแลเรื่องค่าน้ำค่าไฟ จนกระทั่งค่าน้ำค่าไฟเริ่มค้างชำระ และกำลังจะถูกตัด
ธีร์เล่าให้ฟังว่า อาการป่วยทางจิตของเขายังคงกำเริบอยู่เรื่อยๆ ทำให้เขาต้องเข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลจิตเวชเป็นว่าเล่นอยู่ตลอดเวลา

หลังจากสิ้นสุดการรักษาตัวรอบล่าสุด เขาก็ต้องหาทางเดินทางกลับบ้านด้วยตัวเอง เพราะไม่มีญาติพี่น้องคนไหนโผล่มารับเลยในวันที่เขาได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล

ในระหว่างทาง ธีร์เดินหลงทิศหลงทางไปทั่ว ต้องอาศัยนอนข้างถนนตรงนี้บ้าง ใต้สะพานลอยตรงโน้นบ้าง จนกระทั่งมีคนใจดีที่นึกสงสาร ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือและพากลับมาส่งที่ซอยอมร

ในเหตุการณ์ครั้งก่อน แม่ทิ้งเขาไว้ในซอยโดยไม่ให้เงินทองหรือแม้แต่จะฝึกสอนทักษะเรื่องการทำงาน เพียงเพราะต้องการดัดนิสัยและกดดันให้เขาเลิกยาเสพติดด้วยตัวเอง

แต่สำหรับการทิ้งกันในครั้งนี้ แม่เลือกที่จะทิ้งธีร์ไปจริงๆ โดยแกย้ายออกจากชุมชนในซอยนี้ไปหางานทำที่เกาหลีใต้  และไม่ได้พาน้องย้ายไปอยู่ด้วย

เมื่อผมซักไซ้รายละเอียดต่อ ธีร์ก็ยอมรับว่าตอนนี้เขาไม่มีงานทำ และไม่มีเงินติดตัวเลย ปัจจุบันเขายังคงปักหลักอาศัยอยู่ที่บ้านของแม่—ซึ่งก็คือบ้านหลังที่เธอทิ้งไปนั่นเอง—แต่ก็ต้องคอยบากหน้าไปหยิบยืมเงินจากพวกเพื่อนบ้านเพื่อเอาชีวิตรอดไปวันๆ

เขาไม่มีใครที่จะมาคอยช่วยดูแลเรื่องค่าน้ำค่าไฟ จนกระทั่งค่าน้ำค่าไฟเริ่มค้างชำระ และกำลังจะถูกตัด
ธีร์เล่าให้ฟังว่า อาการป่วยทางจิตของเขายังคงกำเริบอยู่เรื่อยๆ ทำให้เขาต้องเข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลจิตเวชเป็นว่าเล่นอยู่ตลอดเวลา

หลังจากสิ้นสุดการรักษาตัวรอบล่าสุด เขาก็ต้องหาทางเดินทางกลับบ้านด้วยตัวเอง เพราะไม่มีญาติพี่น้องคนไหนโผล่มารับเลยในวันที่เขาได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล

ในระหว่างทาง ธีร์เดินหลงทิศหลงทางไปทั่ว ต้องอาศัยนอนข้างถนนตรงนี้บ้าง ใต้สะพานลอยตรงโน้นบ้าง จนกระทั่งมีคนใจดีที่นึกสงสาร ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือและพากลับมาส่งที่ซอยอมร