Fading memory (part 3)

“ในต่างจังหวัดมีงานให้ทำเยอะแยะ แม้แต่คนพิการก็ยังทำได้ แต่ถ้าเป็นในกรุงเทพฯ พวกร้านค้าหรือนายจ้างเขามักจะเลือกเยอะและจุกจิกกว่า” ย่าอธิบาย

ย่าชวนให้ผมเดินทางร่วมไปเยี่ยมธีร์ด้วยกันในรอบหน้า แต่ผมปฏิเสธไป เพราะไม่อยากเข้าไปทำให้พวกเขาเกิดความหวังลมๆ แล้งๆ

 และในความเป็นจริง ตัวผมเองก็ไม่มีพื้นที่หรือความพร้อมที่จะรับธีร์มาเป็นลูกบุญธรรมที่บ้านของผมเช่นกัน
การที่พ่อแม่หย่ากัน ไปมีครอบครัวใหม่ แล้วไม่สนใจลูกคนเก่าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ผมอดรู้สึกไม่ได้ว่าธีร์โชคร้ายเกินไป

แม่ของธีร์ยังคงเลี้ยงดูลูกชายที่เกิดกับสามีคนที่สอง คือ น้อง B ซึ่งเท่าที่รู้ตอนนี้เรียนจบแล้ว เขาเรียนเก่งและเป็นลูกรักของแม่มาตลอด 

ตรงข้ามกับธีร์ที่เป็นแกะดำของบ้าน แถมยังเลือกทางเดินผิดๆ ตอนวัยรุ่น เลยไม่เคยได้รับอะไรเลย

ความเชื่อมั่นแบบเด็กๆ ที่เคยคิดว่าพ่อเป็นฮีโร่ประจำซอยก็พังลง เพราะพ่อเองก็ย้ายไปมีชีวิตใหม่แล้วเหมือนกัน
มันเลยทำให้ธีร์ในวัยยี่สิบกลางๆ ต้องเหลือแค่ร่างกายที่พิการ สิ้นหวัง และกำลังจะไม่เหลือแม้แต่บ้านให้อยู่