Fading memory (part 2)

เธอไม่เคยส่งเงินมาช่วยค่าดูแลธีร์เลยแม้แต่บาทเดียว แถมยังบล็อกช่องทางการติดต่อสื่อสารทุกอย่างด้วย 

แม่ของธีร์ไถ่ถอนบ้านหลังเก่าคืนมาจากพวกเจ้าหนี้ได้สำเร็จแล้ว และตอนนี้ก็ปล่อยให้คนอื่นเช่าไป แต่เธอก็ไม่เคยแบ่งเงินค่าเช่าตรงนั้นมาให้พวกเราเลยสักนิด' ย่าพูดพลางทำสีหน้าขยะแขยง

“แต่ถึงยังไง ย่าก็ไม่มีวันทิ้งเขาหรอกนะ” ย่าพูดถึงธีร์และความตั้งใจที่จะเดินทางไปเยี่ยมหลานชายที่โรงพยาบาลในทุกๆ เดือน

ในตอนที่ผมแวะไปเยี่ยม ย่าถามผมด้วยความกระตือรือร้นว่า ผมสนใจจะรับธีร์ไปเลี้ยงดูเป็นลูกบุญธรรมไหม คำถามนี้แฝงไปด้วยความรู้สึกจนแต้มและน่าใจหาย เพราะลังจากนี้ย่าคงรับธีร์กลับไปอยู่ที่บ้านเค้าไม่ได้อีกแล้ว

ย่าบอกกับผมด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่า ปัจจุบันบ้านหลังนี้มีคนอาศัยอยู่ร่วมกันถึงสามเจเนอเรชัน รวมถึงพวกเหลนตัวเล็กๆ ด้วย ทำให้ย่ไม่มีพื้นที่เหลือพอสำหรับธีร์อีกแล้ว

“ถ้าเขาออกจากโรงพยาบาล ย่าอาจจะต้องส่งเขาไปอยู่สถานสงเคราะห์คนไร้ที่พึ่ง เพราะที่บ้านมันเต็มหมดแล้วจริงๆ”

ย่ากล่าวต่อว่า ทางรัฐบาลมีสถานสงเคราะห์สำหรับคนไร้บ้านรองรับอยู่ แม้ว่าจะมีรายชื่อผู้รอคอยค่อนข้างยาว 

แต่ผู้พำนักที่นั่นได้รับการดูแลเป็นอย่างดี และหากส่งไปอยู่ตามวิทยาเขตในต่างจังหวัด พวกเขาก็มักจะไม่มีปัญหาในการหางานทำเลย