Fading memory (part 4, final)

รอยยิ้มหลังออกจากสถานบำบัดครั้งแรก  วันที่เขายังดูแข็งแรงและเปี่ยมด้วยความหวัง

ก่อนหน้าที่จะโดดสะพานลอยไม่นาน ธีร์เคยนั่งรถทัวร์ไปหาคุณยายที่ร้อยเอ็ด แต่ยายไม่ยอมเปิดประตูรับ ทำให้เขาต้องนั่งรอรถเที่ยวถัดไปเพื่อกลับกรุงเทพฯ

"ขนาดคืนเดียวเขายังไม่ให้นอนเลย" ย่าพูดด้วยความสมเพช

"เขาคิดว่าไม่มีใครรักเขาแล้ว" ย่าพูดต่อ

ผมไม่คิดว่าธีร์จะพูดคำนี้ออกมาเองหรอก เพราะเขาเป็นคนใจแข็ง เกินกว่าจะยอมรับความอ่อนแอแบบนี้ง่ายๆ
แต่จากนี้ไป 

เขาต้องใช้ความอึดและไหวพริบเอาตัวรอดทั้งหมดที่มี เพราะดูเหมือนว่าที่พึ่งสุดท้ายที่เป็นคนในครอบครัว จะไม่เหลืออีกแล้ว

ผมหวังว่าเขาจะค้นพบว่ายังมีคนที่ไม่เคยทอดทิ้งเขา