Someone called his name (Part 1, final)

ธีร์นอนพักในขณะรอหมอมาตรวจในวันที่เข้า ร.พ

ในที่สุด ธีร์ก็ตกลงใจยอมเดินทางไปรับการบำบัดรักษาตัวตามคำแนะนำของหมอ 

โดยมีแม่และเต้ช่วยกันพาลูกชายไปส่งที่โรงพยาบาลด้วยตัวเอง การเดินทางค่อนข้างไกลและตัวผมเองติดธุระไม่ว่างพอที่จะไปส่งพวกเขาในวันนั้น 

แต่แม่คอยส่งข้อความมาอัปเดตสถานการณ์ให้ผมฟังอยู่เรื่อยๆ เธอบอกว่าตลอดทางธีร์ไม่ได้โวยวายหรือก่อความวุ่นวายอะไรมากมายนัก 

เพียงแต่เริ่มแสดงอาการหงุดหงิดกระสับกระส่ายออกมาบ้างเนื่องจากเริ่มมีอาการลงแดงเพราะขาดยา

แม่ยอมรับกับผมตรงๆ ว่า การร่วมเดินทางไกลในวันนั้น ถือเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอต้องมานั่งอยู่ใกล้ชิดกับลูกชายนานขนาดนี้ เพราะปกติเวลาอยู่ซอย 

ธีร์จะแวะมาหาแม่ที่บ้านแค่แป๊บเดียวเพื่อขอเงินเสร็จแล้วก็เดินกลับไปที่โต๊ะแปดเพื่อมั่วสุมกับกลุ่มเพื่อนต่อ 

ซึ่งแม่ก็ยอมให้เงินไปแต่โดยดี ทั้งๆ ที่รู้เต็มอกว่าลูกชายจะเอาเงินก้อนนั้นไปใช้ซื้อยา... 

แต่แม้ทริปการเดินทางไปโรงพยาบาลจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่ขั้นตอนการส่งตัวแอดมิดเข้าโรงพยาบาลจริงๆ กลับกลายเป็นคนละเรื่องเลย 

แม่เล่าให้ฟังว่า ทันทีที่ไปถึงโรงพยาบาล พวกเขาต้องเผชิญกับขั้นตอนการคัดกรองเพื่อรับตัวผู้ป่วยที่วุ่นวายพอสมควร

ในระหว่างที่กำลังนั่งรอให้หมอเข้ามาตรวจร่างกาย จู่ๆ ธีร์ก็พรวดลุกขึ้นยืนแล้วเดินมุ่งหน้าออกไปด้านนอกอาคารโดยไม่ได้บอกใครเลยสักคำ

"พอเห็นเขาเดินออกไปแบบนั้น ทุกคนในห้องก็พากันตกใจ" แม่เล่าให้ฟังต่อ "แม่รีบถามเขาว่า จะไปไหนลูก"

"มีคนเรียก" ธีร์หันมาตอบสั้นๆ

มีคนเรียก - แต่ไม่มีใครในห้องพูดอะไรเลย

มันเป็นเพียงเพราะอาการหูแว่วที่คิดไปเองของเขาเท่านั้น 

พยาบาลที่เห็นเหตุการณ์จึงรีบเข้ามาจับตัวเขาไว้ พร้อมกับตามหมอให้มาตรวจอาการในทันที พอหมอได้มาเห็นสภาพที่คลุ้มคลั่งและควบคุมตัวเองไม่ได้ของธีร์