Face to face at last (part 1)

แม่กับธีร์ไปช็อปปิ้งกัน สมัยก่อน

หลังจากลงชื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราต้องเดินเท้าต่อไปยังอาคารบำบัด ซึ่งตึกที่ธีร์อยู่ค่อนข้างไกลพอสมควร ต้องเดินต่ออีกประมาณ 10 นาที เขาต้องพักอาศัยร่วมกับผู้รับการบำบัดคนอื่นๆ อีกประมาณ 20 คน

พอไปถึงที่ตึก เจ้าหน้าที่ประจำตึกให้พวกเราลงชื่ออีกรอบหนึ่ง ตามกฎของโรงพยาบาลเราต้องฝากกระเป๋าและของส่วนตัวทั้งหมดไว้ในล็อกเกอร์ รวมทั้ง กระเป๋าตังค์ โทรศัพท์มือถือ แม่แต่ขวดน้ำเปล่าที่เราซื้อไว้ดื่ม

แก้ร้อนด้วย หลังจากฝากของเสร็จแล้ว พวกเราก็ขึ้นลิฟต์ไปหาธีร์ที่ชั้นบนพอถึงหน้าห้องโถง เราต้องลงชื่ออีกเป็นครั้งที่สาม จากนั้นเจ้าหน้าที่ที่โต๊ะต้อนรับจึงส่งเจ้าหน้าที่อีกคนไปเรียกตัวธีร์ให้ออกมา ระหว่างที่นั่งรอ

ผมได้ยินเสียงเด็กๆ เล่นปิงปองกันดังแว่วมาจากข้างในห้องโถงลึกๆ

เจ้าหน้าที่เดินเข้าไปเรียกเขาจากห้องรวมใหญ่ด้านใน สักพักผมก็เห็นเขาลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากจุดที่ไกลๆ ตรงนั้น

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายอาทิตย์ที่ผมได้เห็นหน้าเขาชัดๆ ธีร์ยกมือไหว้แม่และผม จากนั้นก็นั่งลงเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรกับใครเลย แต่ถึงเขาจะไม่พูดอะไร 

ผมก็มองออกชชัดเจนจากสายตาของเขาที่ดูโหยหาความอบอุ่นว่าเขาคงคิดถึงบ้านมาก แต่ในฐานะผู้รับการบำบัด เขากลายเป็นเด็กที่ถูกจำกัดสิทธิ์ จะไปต่อรองหรือเรียกร้องอะไรมากก็คงไม่ได้