The long journey (part 2, final) 

"เราต้องลงทะเบียนชื่อไมเคิลเป็นผู้เข้าเยี่ยมด้วย เพราะคราวที่แล้วแม่ลืมใส่ชื่อเธอ" แม่หันมาบอกผม ราวกับเธอรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าวันหนึ่งจะต้องพาผมมาเยี่ยมลูกชายของเธอด้วย

ในวันที่พาธีร์มาส่งตัวครั้งก่อน แม่มาพร้อมกับเพื่อนบ้านชื่อ "เต้" ที่เราเคยพูดถึงไปแล้ว แต่วันนี้อยู่ดีๆ เธอกลับหนีบฝรั่งอย่างผมมาเป็นเพื่อนแทน

"เดี๋ยวฉันจะบอกเจ้าหน้าที่ว่าไมเคิลเป็นแฟนแม่นะ" เธอเดินมากระซิบที่ข้างหูผม "คนไทยชอบคิดมากอยู่แล้ว ถ้าเขาเห็นเธอเป็นฝรั่งเขาก็คงจะสงสัยว่าเรามารู้จักกันได้ยังไง"

ผมไม่ได้ขัดอะไร เพราะปกติเราก็ชอบเล่นมุกตลกกันว่าพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ตอนที่เราเดินอยู่ในสถานีรถไฟใต้ดินด้วยกัน ผมกับแม่ยังเดินควงแขนกันเลียนแบบคู่รัก ให้คนไทยแถวนั้นได้หันมามองและจ้องเล่นๆ แต่จริงๆ แล้วแม่มักจะเรียกผมขำๆ ว่าเป็น "ลูกสะใภ้" ของเธอมากกว่า ซึ่งหมายถึงเป็นแฟนของลูกชายเธอ ไม่ใช่แฟนของเธอเอง (หัวเราะ)