A father's hand (Part 1, final)

ในระหว่างที่เราเดินไปยังตึกที่ธีร์พักอยู่ ผมเหลือบไปเห็นผู้เข้ารับการบำบัดอีกคนหนึ่ง น่าจะเป็นคนไข้ใหม่ที่พึ่งมาถึงโรงพยาบาลพร้อมกับพวกเรา

เขาเป็นชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบปีต้นๆ กำลังเดินอยู่บนฟุตบาทขนาบข้างไปกับพ่อแม่ โดยคนเป็นพ่อเดินจูงมือลูกชายที่ดูมีสีหน้าหม่นหมองและเครียดจัดเอาไว้เพื่อปลอบใจเขา

ภาพนั้นทำให้ผมรู้สึกสะเทือนใจ เพราะมันไม่ใช่เรื่องปกติที่เราจะได้เห็นภาพคนเป็นพ่อเดินจับมือกับลูกชายที่โตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้ในชีวิตประจำวัน

เมื่อผมแอบสะกิดแขนแม่ของธีร์ให้เธอหันไปมองครอบครัวนี้ เธอก็มองดูแล้วหันมาตอบผมว่า"เด็กๆ ที่มาบำบัดตัว มักจะกลัวกัน เขาไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้างข้างหน้า

พ่อแม่ก็เลยต้องจับมือเอาไว้ แล้วก็พูดปลอบใจลูกว่า ไม่ต้องเครียดนะ ไม่เป็นอะไรหรอกลูก"

ในห้องโถงนั้น เราได้นั่งคุยกับธีร์แค่ 15 นาทีเท่านั้น พอถึงเวลาเที่ยงตรง เด็กๆ ผู้เข้ารับการบำบัดจะต้องไปตั้งแถวเพื่อเดินไปกินข้าวที่โรงอาหารพร้อมกัน

ทันทีที่เสียงสัญญาณบอกเวลาเที่ยงดังขึ้น เขาก็ลุกขึ้นยืนและยกมือไหว้แม่กับผมอีกครั้ง จากนั้นก็หันไปถามแม่ด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ ว่า

"แม่จะกลับมาเยี่ยมผมอีกเมื่อไหร่ครับ?"