Dissolving into tears again (part 3, final)

มีอยู่จังหวะหนึ่งในระหว่างที่เรายังคุยกันไม่เสร็จ หมอเจ้าของไข้ได้เดินเข้ามานั่งคุยด้วย หมอหันไปถามธีร์เล่นๆ ว่า "อยากอยู่รักษาตัวต่อจนครบคอร์สอีกสักสามสี่เดือนเลยไหมลูก" 

ซึ่งหมอเองก็รู้ดีอยู่แล้วว่าไม่มีผู้ป่วยคนไหนอยากอยู่นานๆ หรอก เด็กส่วนใหญ่ต่างก็อยากกลับบ้านทันทีตั้งแต่วันแรกที่มาถึงโรงพยาบาล

พวกหมอและเจ้าหน้าที่พยาบาลที่โรงพยาบาลแห่งนี้ดูใส่ใจและเอ็นดูเด็กๆ ที่มารักษาตัวกันเป็นอย่างดี
ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่ต้องอายใครเลยหากจะร้องไห้ออกมาต่อหน้าพวกเขา

นอกจากแม่และผมแล้ว ในห้องเยี่ยมวันนั้นยังมีญาติของผู้ป่วยรายอื่นนั่งอยู่ด้วย

อย่างนั้นการที่ผมจะร้องไห้ หรือต่อให้ตัวผู้ป่วยจะร้องไห้เอง มันก็กลายเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับสถานบำบัดแบบนี้

เพราะโรงพยาบาลบำบัดยาเสพติดไม่ได้มีหน้าที่แค่รักษาตัวผู้ป่วยเพียงอย่างเดียว

แต่ต้องช่วยเยียวยาบาดแผลทางใจระหว่างคนในครอบครัวด้วย

ผมนึกย้อนกลับมาถึงกรณีของธีร์ ซึ่งเขาก็สร้างปัญหาใหญ่โตให้กับทั้งครอบครัวเค้า
ฝ่ายแม่ต้องเสียโอกาสที่จะได้เห็นธีร์เติบโตขึ้นมาเป็นเสาหลักช่วยแบ่งเบาภาระทางบ้านในฐานะลูกชายคนโต

ส่วนตัวน้องชายอย่างน้องบี ก็ต้องเสียโอกาสที่จะได้มีพี่ธีร์เป็นพี่ชายที่ดีและน่านับถือ

ทุกคนในครอบครัวต่างสูญเสียสิ่งดีๆ ในชีวิตไปหมด