One last question (Part 1)

ธีร์ยืนอยู่เพียงลำพังในห้องโถงใหญ่ ดูน่าสงสารมาก ตอนที่เขาพูดอ้อนวอนแม่ขึ้นมา เขาดูกลายเป็นเด็กน้อยที่หมดแรงจะต่อสู้กับชีวิต

และยอมรับชะตากรรมของตัวเองแล้วที่ต้องถูกกักตัวไว้ในห้องนี้ไปอีกนาน

ผมรู้สึกสงสารเขาขึ้นมาจับใจอีกครั้ง

แต่พวกเรายังไม่ทันได้ทำอะไรเลย คนเป็นแม่ก็หันหลังให้ลูกแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปทันที
โดยไม่ได้หันกลับมาตอบคำถามหรือมองหน้าลูกชายอีกเลยผมต้องรีบวิ่งตามแม่ให้ทันเพื่อจะเข้าลิฟต์ไปด้วยกัน

เมื่อเข้าประตูลิฟต์แล้ว ผมหันไปถามเธอว่า "ทำไมแม่ไม่รอให้ลูกกินข้าวเสร็จก่อนล่ะ แล้วค่อยกลับมาคุยกันต่อ ไหนๆ พวกเราก็เดินทางมาตั้งไกลขนาดนี้แล้ว"

แม่หันตอบว่า "แม่ไม่รู้จะคุยอะไรต่อแล้ว อีกอย่างธีร์เขาไม่ชอบบรรยากาศดราม่าน้ำเน่าแบบนี้ด้วย"