One last question (part 2, final)

ผมไม่แน่ใจว่าแม่คิดแบบนั้นจริงๆ หรือเปล่า

ที่เธอไม่ยอมโอนอ่อนกอดลูกหรือหอมแก้มเขาบ้างก็ฟังดูเป็นการหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองมากกว่า

ก่อนที่พวกเราจะบอกลาธีร์ แม่ทำเพียงแค่ยื่นมือไปลูบหัวลูกชายเท่านั้น แล้วก็รีบเดินหนีออกมา

ทิ้งให้ลูกยืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้นคนเดียว ช่วงเวลาดีๆ ที่ควรจะเกิดขึ้นมันผ่านไปรวดเร็วมาก

ธีร์ต้องนั่งรอต่อไปอีกหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ กว่าที่แม่จะกลับมาเยี่ยมเขาอีกครั้ง

หลังจากที่เราบอกลาธีร์ที่อาคารผู้ป่วยในเรียบร้อยแล้ว 

เราก็แวะกลับไปที่อาคารฝ่ายทะเบียนและรับผู้ป่วยอีกรอบ เพื่อที่จะเอาเงินค่ากินอยู่ส่วนตัวไปฝากไว้กับเจ้าหน้าที่ให้ธีร์ไว้ใช้ข้างใน