ขอพูดถึงร้านตัดผมแถวบ้านเรานิดหนึ่ง
บ้านเราอยู่ใกล้ชุมชนทางแยกถนนพระราม 3 – หน้าปากซอยอมร
ถ้าไปตัดผมเราจะเลือกร้านแถวนี้แระ
แถวนี้มีร้านตัตผมหลายเจ้า
แต่ถึงจะมีเยอะ เราต้องเลือกให้ดี
เพราะบางเจ้าอาจจะแค่หยิบกรรไกรให้บริการเป็นงานเล่นๆไม่จริงจังตามประสาคนในสลัม
ผมเดินไปเยี่ยมดูร้านมาหลายที่แล้ว
แล้วผมก็เคยใช้บริการหลายที่
เวลาร้านประจำผมปิดวันไหน
ผมต้องเดินไปหาร้านใหม่ๆวันนั้น
บางร้านผมใช้บริการแล้วก็ถูกใจ
แต่ก็มีหลายร้านที่ผมใช้บริการครั้งเดียวก็เข็ดแล้ว
ถ้าไม่จำเป็นจะไม่กลับไปใช้บริการอีก
ขอพูดตรงๆ
บางร้านไม่น่าจะทำอาชีพนี้ได้จริงๆ
เค้าอาจจะเป็นคนใจดีก็จริงแต่ตัดผมตัดแบบลวกๆ
ฝีมือไม่ถึง
เสมือนเป็นป้าที่คอยเฝ้าดูแลบ้านให้ลูกตอนกลางวัน
แล้วค่อยหยิบกรรไกรไปลองตัดเล่นเพื่อทำเป็นอาชีพเสริมหารายได้เข้าบ้าน
หรืออาจจะเป็นช่างจริงมีมาตรฐานพอใช้ได้
แต่ร้านเค้ากลับดูไม่ดี
แถวๆนี้ผมสามารถเจอร้านแบบนี้ได้ทั้งสองรูปแบบ
ผมเคยไปใช้บริการร้านนึงอยู่หน้าสลัม
ที่ทำร้านดูเป็นเพิงกั้นขึ้นมามากกว่าเป็นร้าน
ถ้าเป็นร้านสภาพมักง่ายแบบนี้
ลูกค้าต้องพร้อมจะโดนฝนสาดและลมพัดเข้าประจำเพราะร้านที่เป็นเพิงแบบนี้ ไม่มีฝาผนังป้องกันไว้
แน่นอนอยู่แล้วร้านเบสิกแบบนี้จะไม่มีแอร์
ไม่มีอ่างไว้ล้างผมด้วย
แต่ที่น่าเสียวมากกว่านี้
ก็คือเจ้าของร้านที่ไม่มีฝีมือ และใช้อุปกรณ์ห่วย
เช่นเครื่องมือตัดผมแบบทื่อๆ
ไฟสลัวๆ เก้าอี้เอนไม่ลง
ปกติผมจะใช้บริการห่วยๆ
แบบนี้ถ้าจำเป็นจริงๆเท่านั้น
แต่บางครั้งเราก็ไม่มีทางเลือก
ถ้าร้านโปรดของเราปิด
และในซอยอมรมีป้าคนหนึ่งที่สายตาสั้นจนเหมือนเป็นคนตาบอดแต่เปิดหน้าบ้านเป็นร้านตัดผมชาย
พอลูกค้านั่งลง
เค้าต้องลองจับหัวลูกค้าดูก่อนสิว่าผมยาวแค่ไหนและตรงไหน ก่อนที่จะทำการลงมือตัด
โดยจะเอาแบตตาเลี่ยนทื่อๆมาตัดผม แถมยังมีสนิมเกาะอีก
now, see here
No comments:
Post a Comment
เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...