A door opens (part 2, final)

ถ้าอยู่ด้วยกันที่บ้านแม่จริงๆ แม่เค้าคงไม่ไหว แบบนี้ก็ดีกว่า อยู่คนละที่กัน แต่มันก็ยังอยู่ในสายตาแม่ตลอด' แกว่าต่อ
‘อีกอย่าง แม่สั่งไว้ว่ามันต้องเก็บห้องให้สะอาดสะอ้าน อาบน้ำอาบท่าเป็นประจำ แล้วแม่จะซื้อพวกเสื้อผ้าดีๆ ให้มันใช้และอยู่ได้สบายๆ’ ป้าพูดปิดท้ายเรื่อง
ผมดีใจมากที่ได้ยินข่าวนี้ น้องต้องทนสู้กับชีวิตแย่ๆ แบบนี้มาตั้งห้าเดือนแล้ว
ก่อนหน้านี้พวกเราพยายามช่วยคุยกับทั้งสองฝ่ายแล้ว แต่ไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้กันเลย
ทั้งแม่ทั้งลูกต่างคนต่างตั้งแง่ใส่กัน
ไม่น่าเชื่อเลยว่าเรื่องราวมันจะยืดเยื้อยาวนานขนาดนี้
พวกเราที่คอยดูแลน้อง ต้องรออีกหลายวันกว่าจะได้เจอน้องอีกรอบ
ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้เลยว่าน้องกับแม่เป็นยังไงกันบ้าง เพราะตั้งแต่วันที่แม่ยอมให้กลับบ้าน
ทั้งแม่และลูกก็แทบไม่ได้ออกมาเจอใคร
พวกเค้าหายเงียบไปหลายวัน
มีแค่วุฒิคนเดียวที่ได้เจอเค้าแวบเดียวเท่านั้น
วุฒิเล่าว่า น้องแวะโผล่หน้าไปหาเค้าที่บ้านเมื่อสองสามวันต่อมา
โดยน้องอวดใหญ่เลยว่า แม่เปิดห้องเช่าให้เค้าอยู่แล้วนะ
แต่หลังจากนั้นน้องก็หายตัวไปอีกนาน
พวกเรามารู้ทีหลังว่า จริงๆ ก่อนหน้านี้น้องแอบไปขอโทษแม่และขอกลับบ้านตั้งแต่เมื่อ 2-3 อาทิตย์ก่อนแล้ว
แต่ตอนนั้นแม่ยังไม่พร้อมจะรับกลับ
พอมาถึงวันนี้แม่คงเปลี่ยนใจ เพราะเห็นว่าลูกเริ่มจะสู้ไม่ไหวแล้ว จากที่เป็นวัยรุ่นดื้อดึงไม่ยอมฟังใคร ตอนนี้กลายเป็นเด็กน่าสงสารเพราะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แล้ว