What he left behind (part 1)

ข้าวของทุกอย่างในชีวิตน้องตั้งแต่เค้าออกจากบ้านที่ผมเก็บไว้

พวกเรารู้สึกดีใจที่น้องยอมกลับเข้าบ้านได้แล้ว แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ค่อยพอใจกับนิสัยของแม่เค้าสักเท่าไร
ว่าทำไมปล่อยให้ลูก (รวมถึงพวกเรา) ต้องรอนานขนาดนี้ กว่าที่แม่จะยอมแสดงความเป็นห่วงลูกตัวเองออกมา
ต่อให้ลูกจะดื้อรั้นมากแค่ไหน แต่ยังไงเค้าก็ยังเป็นลูกของแม่อยู่ดี จะหันหน้ามาคุยกันดีๆ (หรือฝากคนอื่นมาช่วยคุย) มันจะยากเย็นอะไรขนาดนั้นนะแม่
ด้วยอารมณ์โมโหแบบชั่ววูบ พอคุยกับแม่ค้าเสร็จผมก็รีบเดินเข้าซอยมุ่งตรงไปที่บ้านวุฒิทันที
แล้วก็ขอเก็บพวกเสื้อผ้าและของใช้ทั้งหมดที่ผมเคยซื้อให้น้อง
หิ้วเอากลับมาที่ห้องของผมให้หมดเลย
โดยที่ไม่ได้อธิบายอะไรให้วุฒิฟังมากนัก
การกระทำของผมมันอาจจะดูแปลกๆ แต่วุฒิเป็นคนใจเย็นอยู่แล้ว แกเลยไม่ได้ว่าอะไร
แต่จริงๆ ผมก็มีเหตุผลของผมอยู่เหมือนกันนะ
คือผมไม่อยากให้น้องกลับไปเอาเสื้อผ้าพวกนี้มาใช้อีก
เพราะผมไม่อยากให้แม่ของเค้าได้ผลประโยชน์อะไรจากเงินที่ผมยอมเสียไปเพื่อช่วยเหลือน้อง
ในเมื่อตอนนี้แม่พร้อมจะรับลูกกลับบ้านแล้ว
ถึงขนาดเค้ายอมเปิดห้องเช่าแยกให้ธีร์อยู่ (ซึ่งตรงนั้นผมไม่ได้ติดใจอะไร)
งั้นแม่ก็ต้องคอยดูแลเค้าให้เต็มที่หน่อยแล้วกัน
ไม่ต้องเที่ยวเอาปัญหาในบ้านมาปล่อยให้เป็นภาระของคนอื่นในซอยอีก
ต่อจากนี้ไปถ้าลูกอยากได้เสื้อผ้าหรืออยากได้อะไรดีๆ
แม่ก็ต้องควักเงินออกค่าใช้จ่ายเอาเองแล้วล่ะ
เพื่อที่จะได้แสดงออกถึงความรักและความรับผิดชอบต่อลูกตัวเองจริงๆ