อิสระที่จะทำผิดพลาด 89 (part 2, final)

อิสระที่จะทำผิดพลาด (part 2, final)

ผมไม่รังเกียจที่จะเดินตามคนที่รู้ดีกว่า ขอเพียงผมยังมีอิสระที่จะทำผิดพลาดด้วยตัวเอง

ผมใช้เวลาหลายปีพยายามหนีจากคนที่คิดว่าตัวเองรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับผม

กับมิสเตอร์บี การยอมเดินตามคนที่รู้จักเส้นทางดีกว่า แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากการถูกควบคุม

ผมอายุมากกว่าเขา แต่ในหลาย ๆ เรื่องผมก็ยังเป็นนักเรียนอยู่ดี

และผมไม่เห็นว่ามันเป็นปัญหา

ผมเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง แต่ก็ยังเป็นนักเรียนตลอดชีวิตของเรื่องราวความเป็นไทย

มันทำให้ผมถ่อมตัวลง แต่ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกด้อยค่า

คนไทยต้อนรับชาวต่างชาติที่เข้ามาอยู่ท่ามกลางพวกเขา และเข้าใจว่าเราอาจทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง

ตราบใดที่ทุกคนมีความสุข นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดหรอกหรือ

ถ้าประเทศไทยคือห้องเรียนของผม ซึ่งเปิดอยู่ตลอดเวลาและเต็มไปด้วยโอกาสให้ผมทำผิดพลาด มิสเตอร์บี ครอบครัวและเพื่อน ๆ ของเขา รวมถึงเพื่อนของผมบางคนตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็ช่วยให้ผมพอจะเลื่อนชั้นไปได้ทีละปี

ผมมักถูกดึงดูดไปหาผู้คนอื่น ๆ โดยเฉพาะหนุ่ม ๆ หน้าตาดี

เมื่อมองจากภายนอก บางคนอาจมองว่าผมไม่ซื่อสัตย์ต่อความสัมพันธ์

แต่ส่วนใหญ่แล้ว ผมแค่เป็นคนขี้สงสัย

ผมอยากพบผู้คน อยากเห็นว่าพวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร และอยากหาที่ของตัวเองท่ามกลางพวกเขา

ผมคิดถึงชีวิตครอบครัว

ผมมักถูกดึงดูดไปหาครอบครัวไทย เพราะพวกเขามอบสิ่งที่ผมไม่ค่อยได้พบจากที่อื่น

ความรู้สึกว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของโลกธรรมดา ๆ ของใครสักคน

ไม่ใช่ทุกอย่างจะต้องเป็นเรื่องโรแมนติก

บางครั้งผมแค่อยากมีที่ให้ตัวเองได้เป็นส่วนหนึ่ง

ชีวิตของผมค่อย ๆ เข้าที่เข้าทางมากขึ้น

ผมออกไปสู่โลกข้างนอกได้

ทำผิดพลาดได้

พบผู้คนได้

แล้วก็กลับบ้านได้

อดีตของผมยังอยู่ที่เดิม

แต่เมื่อเวลาผ่านไป มันก็ค่อย ๆ จางลงในความทรงจำ

กลายเป็นเพียงชั้นหนึ่งของชีวิตที่ถูกฝังอยู่ลึกลงไป ใต้บทเรียนอีกมากมายที่ประเทศไทยสอนผม

และบทเรียนเหล่านั้นสนุกกว่ามาก

อิสระที่จะทำผิดพลาด 88 (part 1

อิสระที่จะทำผิดพลาด 

ผมโชคดีที่ได้พบสิ่งนั้นในประเทศไทย

ผมหวังว่าจอร์จก็โชคดีเช่นกัน

ที่นี่ผมพบสถานที่ที่เปิดต้อนรับผม โดยไม่ตัดสินผมจากการตัดสินใจในชีวิต แม้ว่าครอบครัวของผมในเวลานั้นจะมองว่าการตัดสินใจเหล่านั้นผิดหรือโง่ก็ตาม

ที่นี่ เราอยู่ท่ามกลางวัฒนธรรมและภาษาที่ครั้งหนึ่งเคยลึกลับสำหรับผมมาก จนผมสามารถลืมปัญหาบางส่วนจากอดีต และสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ได้

มันเป็นการหลบหนีแน่นอน

แต่ก็เป็นสถานที่ที่ผมสามารถมีส่วนร่วม สร้างประโยชน์ และทำความแตกต่างได้เช่นเดียวกับที่อื่น

ผมยังคงออกไปแสวงหาการผจญภัยใหม่ ๆ อยู่เสมอ

ส่วนคู่ชีวิตของผม ซึ่งเป็นคนไทยและรู้จักประเทศนี้รวมถึงผู้คนที่นี่มากกว่าที่ผมจะเข้าใจได้ตลอดชีวิต ก็อดทนกับเรื่องทั้งหมดของผม

เขาไม่ได้พยายามควบคุมชีวิตของผมข้างนอกบ้าน

ผมมีอิสระที่จะออกไป

มีอิสระที่จะพบผู้คน

มีอิสระที่จะทำผิดพลาด

ขอเพียงอย่านำปัญหาเหล่านั้นกลับเข้าบ้าน

และเมื่อปัญหาเล็ดลอดเข้ามาจนได้ มิสเตอร์บีก็มักรู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไร

เขาจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย

แล้วค่อยเทศนาผมทีหลัง

ในที่สุดผมก็ได้เรียนรู้สิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง

คำปลอบใจ 87

คำปลอบใจ

ผมบอกเขาว่า

“ไม่เป็นไรนะ อย่าคิดมาก เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง ต่อจากนี้ไม่ต้องแจกจดหมายให้ใครอ่านแล้วก็ได้”

จอร์จเล่าให้ผมฟังถึงเหตุการณ์บนรถเมล์วันหนึ่ง

เขานั่งรถในช่วงที่คนแน่นมากจนเริ่มรู้สึกไม่ไหว มือเกร็งและสั่นไปหมด

เมื่อเขาขอให้ผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ ช่วยกดกริ่ง เธอกลับมองเขาเหมือนกำลังสงสัยว่าทำไมเขาไม่ลุกไปกดเอง

จอร์จบอกว่าบางครั้งเขาอยากแปะป้ายไว้บนหน้าผาก บอกทุกคนไปเลยว่าเขาเป็นคนเปราะบาง อาจมีอาการแปลก ๆ หรือทำอะไรโดยไม่รู้ตัว

เขาแค่อยากให้คนช่วยบ้าง

ผมหัวเราะ เพราะชอบไอเดียนี้

“ถ้าจะเขียนจริง ๆ จะเขียนว่าอะไรล่ะ” ผมถาม

จอร์จยิ้ม

“ผมเป็นออทิสติก ชอบคุย แต่กลัวงูครับ”

หลังจากจ่ายบิลเสร็จ เราก็แยกทางกัน

เราไม่ได้เจอกันอีกเลย

แต่ผมยังนึกถึงเขาอยู่บ้าง

จดหมายของจอร์จทำให้ผมนึกถึงจดหมายที่พ่อเคยส่งถึงผมในช่วงที่ผมยังคบกับแฟนเก่า และพ่อแม่ยังไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์นั้น

ครอบครัวของเราอาจหวังดีจริง ๆ ก็ได้

แต่บางครั้งสิ่งที่พวกเขาทำด้วยความหวังดีก็สามารถฝังรากลึกจนทำให้เราเจ็บปวดได้

ถ้าเป็นไปได้ เราก็ต้องรู้จักปล่อยวางและหาความสงบให้ตัวเองบ้าง