Do you get a retainer for that? 4

Do you get a retainer for that?

ร้านอาหารที่หมอพื้นบ้านของเราทำงานเป็นกุ๊ก

หมอพื้นบ้านอย่างหมอแสวงมักเรียกค่าครู ซึ่งอ้างว่าเป็นเงินสำหรับครูบาอาจารย์หรือพระที่สอนคาถาให้ แต่เรื่องนี้เอาไว้เล่าทีหลัง

หมอแสวงเป็นผู้ชายร่างท้วม หน้าตาน่าเอ็นดู ทำงานเป็นพ่อครัวอยู่ที่ร้านอาหาร และรับรักษาโรคแบบพื้นบ้านเป็นงานเสริม

การเดินทาง 15 นาทีจากร้านหมอโจ้เต็มไปด้วยความตึงเครียดและโทรศัพท์ระหว่างไมยู่กับหมอแสวงหลายครั้ง เพราะหมอแสวงต้องคอยบอกทางให้เรา

ยิ่งไปกว่านั้น หมอโจ้ยังให้ชื่อร้านอาหารผิดในตอนแรก ดันบอกชื่อร้านที่พัทยาแทนร้านที่พญาไท คนขับแท็กซี่เปิด Google Maps แล้วถึงกับสงสัยว่าเราจะไปไกลถึงพัทยาทำไม

ในที่สุดเราก็มาถึง

หมอแสวงออกมารับเราที่ลานจอดรถ สวมผ้ากันเปื้อนของพ่อครัว แล้วพาเราไปนั่งที่โต๊ะใต้ต้นไม้

ลานจอดรถอยู่ด้านหลังร้านอาหาร ผ่านประตูที่เปิดอยู่ผมมองเห็นพ่อครัวกำลังทำเกี๊ยวในเข่งไม้ไผ่เล็ก ๆ

ตรงข้ามถนนคือโรงพยาบาลวิชัยยุทธ

ผมคิดว่าเรากำลังจะไปหาหมอ

ที่ไหนได้ พ่อครัวจากร้านอาหารเดินออกมารักษางูสวัดให้ผมในลานจอดรถ

คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างจากคิวใกล้ ๆ เดินเข้ามาดูด้วย เขากลายเป็นผู้ชมเพียงคนเดียวของพิธีประหลาดที่กำลังจะเกิดขึ้น

ก่อนออกจากร้านหมอโจ้ เขาบอกให้ไมยู่ซื้อเหล้าขาวสองขวด เหล้าลาวขาวรสชาติรุนแรงเหมือนเชื้อเพลิงจรวด

ไมยู่คิดว่าหมอแสวงคงจะเอาเหล้ามาเป่าบนตุ่มแดงของผม

แต่เขาคิดผิด

หมอแสวงวางขวดเหล้าลงบนจานคนละจานสำหรับผมกับไมยู่ ไมยู่เองก็ได้รับการรักษาแบบเดียวกัน เพราะมีปัญหาไวรัสในตาที่เป็นเรื้อรัง แม้เขาจะกินยาตามปกติอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนว่ามีคำสวดเพิ่มอีกสักบทก็คงไม่เสียหาย

ข้างขวดเหล้า หมอแสวงวางใบไม้สองสามใบกับสมุนไพรแห้งที่หยิบออกมาจากถุงดูสกปรก ๆ ในกระเป๋า

เขายังขอให้เราบริจาคเงินเล็กน้อยให้พระในท้องถิ่น

จากนั้นเราต้องยกจานขึ้นใกล้ระดับศีรษะ ราวกับกำลังถวายเครื่องบูชา

ในกรณีของผม มือหนึ่งต้องถือจาน อีกมือหนึ่งต้องยกเสื้อขึ้น เพื่อให้หมอแสวงเป่าตุ่มแดงบนตัว

แล้วมันเป็นอย่างไร?

“งึมงำ งึมงำ งึมงำ...หยุด...เป่า”

เป่าขึ้นเป่าลงไปตามตัว

อย่าให้พลาดตุ่มไหนเชียว สุขภาพของผมอาจขึ้นอยู่กับความแม่นยำของเขา