เอาไว้โชว์ 22

เอาไว้โชว์

(NYT)

ผมไม่เคยเป็นแฟนตัวยงของการปล่อยให้วิทยาศาสตร์แบบบริสุทธิ์ล้วน ๆ เป็นคนพูด โดยแยกออกจากปัจจัยอื่น เช่น ผลกระทบของมาตรการล็อกดาวน์ต่อเศรษฐกิจและชีวิตของผู้คน

อย่างน้อยคนจำนวนมาก — คนหนุ่มสาวและคนที่ร่างกายแข็งแรง — ก็มีความเสี่ยงน้อยที่จะติดเชื้อในรูปแบบรุนแรง

เราทุกคนกำลังเรียนรู้ไปพร้อม ๆ กันเกี่ยวกับไวรัสลึกลับและอันตรายตัวนี้ รวมทั้งนักวิทยาศาสตร์และนักการเมืองด้วย

ไม่มีใครมีคำตอบทั้งหมด และผมก็สงสัยว่าจนถึงทุกวันนี้พวกเขาจะมีคำตอบทั้งหมดแล้วหรือยัง

เหตุการณ์เล็ก ๆ ครั้งหนึ่งในชุมชนแออัด ซึ่งเป็นเขตสนธยาที่อยู่ใกล้บ้านผมและกฎเกณฑ์ธรรมดาของสังคม เช่น กฎล็อกดาวน์โควิด ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ ได้สอนบทเรียนบางอย่างเกี่ยวกับขอบเขตที่แนวคิดเสรีนิยมของผมจะไปได้

วันหนึ่งระหว่างล็อกดาวน์ ขณะที่คนส่วนใหญ่ยังใส่แมสกันอยู่ ผมฝ่าฝืนกฎของบ้าน — แฟนเตือนผมแล้วว่าให้อยู่ใกล้ ๆ บ้าน — แล้วมุ่งหน้าเข้าไปในซอยชุมชนแออัด

ผมอยากเจอผู้คนขึ้นมาอย่างหมดท่า

ส่วนที่ระมัดระวังในตัวผมบอกว่า: ชุมชนแออัด = พื้นที่แออัด

แถมทางหนีออกก็มีไม่กี่ทาง ใครที่เคยพยายามหนีไฟในชุมชนแออัดก็คงรู้ดี

แต่ผมก็ยังเข้าไป

ผมเจอกลุ่มเพื่อนกลุ่มหนึ่ง เป็นภาพที่น่ายินดี และผมก็เดินเข้าไปหา

แต่พอเข้าใกล้ ผมก็ผงะถอย

เพราะผมพบด้วยความสยองว่า ไม่มีใครใส่แมสเลย

เว้นระยะห่างทางสังคม? ไม่ต้องพูดถึง ลืมไปหมด

พวกเขายืนคุยกันเรื่องธุรกิจในชุมชนแออัดกันอย่างสนุกสนาน รวมตัวกันเป็นก้อนแน่น ๆ ที่ท้าทายอำนาจ

ผมสงสัยว่าพวกเขาอาจไม่เคยได้ยินเรื่องมาตรการควบคุมโควิดด้วยซ้ำ หรือถ้าเคยได้ยิน ก็ไม่สนใจ

ถ้าคนในชุมชนแออัดที่อยู่กันอย่างแออัดยัดเยียดแบบนี้จำนวนมากพอไม่สนใจกฎเรื่องแมส เกมมันก็จบ แล้วจะไปใส่ทำไม?

 ผมตระหนักขึ้นมาว่า ชุมชนแออัดแห่งนี้เป็นภาพจำลองของกลุ่มสังคมขนาดใหญ่กว่า ที่คนจำนวนมากเกินไปสำหรับความชอบของผมตัดสินใจว่าจะไม่สนใจกฎ  

 พวกเขาอยู่นอกสายตาเจ้าหน้าที่ — กำแพงสูงของชุมชนช่วยเรื่องนั้นได้มาก — ดังนั้นพวกเขาจะทำอะไรก็ได้ตามใจ

ตอนนั้นผมยังไม่ติดไวรัส และแม้จะรู้สึกลังเลกับการพยายามรักษาตัวเองให้ปลอดเชื้อ ผมก็ยังเผ่น

“เฮ้ย จะไปไหน?” พวกเขาตะโกนถาม

จบกันพอดีสำหรับการต่อต้านแมสอย่างกล้าหาญของผม

ถ้าคนอื่นไม่ยอมใส่กันมากพอ ผมก็เผ่นออกมาเหมือนกัน