จิตวิญญาณกบฏ 21

จิตวิญญาณกบฏ

ด้วยความเป็นคนหัวแข็งอยู่เสมอ เมื่อไม่นานมานี้ผมถาม AI ให้ช่วยแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับมุมมองของนักวิจารณ์สายอนุรักษนิยมที่ว่า การใส่แมสในช่วงระบาดเป็นรูปแบบหนึ่งของพฤติกรรมเลียนแบบฝูงชน หรือแม้แต่การควบคุมฝูงชน มากกว่าจะเป็นมาตรการที่ก่อให้เกิดประโยชน์จริง

ภายใต้หัวข้อ “พฤติกรรมเลียนแบบกลุ่มอย่างไร้สติ” ปะทะ “สัญญาประชาคม” มันตอบกลับมาอย่างดูแคลนว่า:

[ข้อความ AI ภาษาไทยคงตามต้นฉบับ]

เอาแล้วไง!

เครื่องจักรสายตื่นรู้กำลังยึดโลก ผมคิดกับตัวเอง

ต้องหยุดมันให้ได้

ถึงจะไม่สนุกที่มีเครื่องจักรมาบอกว่าผมควรคิดอย่างไร แต่ผมก็รู้ว่าความเห็นของผมอยู่ในกลุ่มคนส่วนน้อย

รู้ไหม?

ผมก็ยินดีให้มันอยู่ตรงนั้นแหละ

เพราะการใช้เสรีภาพของผม เมื่อทำเกินขอบเขต ย่อมเกิดขึ้นบนความเสียหายของคนอื่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ถ้าทุกคนเป็นพวกสงสัยการใส่แมสแบบผม ก็จะไม่มีกฎอะไรเหลือเลย และผมเองก็คงหมดสนุก

เสรีภาพจะมีค่าอะไร ถ้าเราทุกคนล้มป่วยกันหมด และคนที่เราจะโทษได้ก็มีแต่ตัวเราเอง

ส่วนรัฐบาลก็คงยกนิ้วแบบพี่เลี้ยงขึ้นมาแล้วพูดว่า

“เห็นไหม กูบอกแล้ว!”

จะไปมอบความสะใจให้พวกมันทำไม?

พูดอีกอย่างก็คือ เสรีภาพของผมทำงานได้ดีทีเดียว ตราบใดที่คนอื่นยังทำตามกฎกันอยู่

ผมสามารถคำนวณความเสี่ยงของตัวเอง แหกกฎเมื่อคิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไร และในขณะเดียวกันก็ยังได้รับการปกป้องจากการที่คนอื่นให้ความร่วมมือ

สิ่งที่ผมไม่ได้คิดถึงจริง ๆ ก็คือจะเกิดอะไรขึ้นถ้าทุกคนคิดแบบเดียวกัน

ผมอยากมีเสรีภาพที่จะเป็นข้อยกเว้น — อย่างที่ผมกำลังจะค้นพบ — ไม่ใช่เสรีภาพที่จะใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่ไม่มีกฎอะไรเลย