เมล็ดพันธุ์แห่งการต่อต้าน 2

 เมล็ดพันธุ์แห่งการต่อต้าน

เจ็บใหม เจ็บสิ!

นั่นคือจุดเริ่มต้นของการก่อกบฏเรื่องแมสของผมหรือเปล่า?

ผมเป็นคนขวางโลกมาแต่ไหนแต่ไร เพราะไม่ชอบให้คนมีอำนาจ รวมถึงพ่อแม่ มาคอยบอกว่าผมต้องทำอะไร

คนที่มีอุดมการณ์สูงส่งหลายคนอาจหาที่ทางให้ความคิดของตัวเองในพรรคการเมืองหรืออะไรทำนองนั้น

ขึ้นอยู่กับว่าเราอยู่ฝ่ายไหน หน้ากากอาจเป็นสัญลักษณ์ของการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม หรือเป็นสัญลักษณ์ของการต่อต้านก็ได้

แต่สำหรับพ่อแม่ของผม เรื่องอุดมการณ์อะไรพวกนั้นคงไม่สำคัญมากนัก หากวันหนึ่งพวกเขาต้องมารับหน้าที่ดูแลผมจริง ๆ

หลายปีมานี้ผมเคยหลอกหลอนตัวเองด้วยความคิดว่า วันหนึ่งอาจกลายเป็นคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ โดยมีพ่อแม่เป็นเพียงคนกลุ่มเดียวที่ยังเต็มใจดูแลผม

ผมอาจพยายามอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างจริงจังถึงความเชื่อเรื่องเสรีภาพหรืออุดมการณ์อะไรสักอย่างของผม ขณะที่พวกเขาก็คงตอบอย่างใจเย็นว่า

“ได้จ้ะลูก ดีแล้วที่มีความเชื่อของตัวเอง ทีนี้พลิกตัวมาทางนี้หน่อย เดี๋ยวพ่อเช็ดก้นให้”

เมื่อเจอเรื่องแบบนี้เข้าไป ความเชื่อทางการเมืองหรืออุดมการณ์ต่าง ๆ ก็ดูจะมีความสำคัญน้อยลงไปมาก พ่อแม่แค่ต้องการดูแลผมให้เรียบร้อยเท่านั้น

ผมเขียนเรื่องปั่นจักรยานตอนนั้นในเดือนตุลาคม 2020 หกเดือนหลังจากประเทศไทยใช้มาตรการล็อกดาวน์ทั่วประเทศเมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2020 ตามประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินของรัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา

ทัศนคติแบบเสรีนิยมของผมต่อการใส่หน้ากากอยู่กับผมมาตลอดช่วงการระบาดของโควิด แม้กระทั่งหลังจากที่ผมติดเชื้อในเดือนมิถุนายน 2022

จากนั้นผมก็แพร่เชื้อให้แฟนทันที ซึ่งถึงแม้จะคอยบ่นเรื่องนิสัยใส่แมสแบบขอไปทีของผม เขาก็ไม่ได้ด่าผมที่เป็นคนเอาเชื้อมาให้

มันติดกันง่ายจะตาย ผมบอกเขา เพราะฉะนั้นเขาอาจติดมาจากใครก็ได้

“จะมาโทษผมทำไม?” คือความคิดแผลง ๆ ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง