ลืมทิ้งเด็ก 9

ลืมทิ้งเด็ก 

แก๊งสามเณรน้อยที่โดนจับมาปล่อยวัด ​ดรูว์คือคนแรกนับจากซ้าย (คนที่สองจากซ้าย)

ผมนั่งรถเมล์ออกไปหาเขาหลายครั้ง

เมื่อเวลาผ่านไป ความแปลกใหม่ของชีวิตในวัดก็เริ่มหมดไปอย่างที่คาดได้ และเด็ก ๆ ก็แค่อยากกลับบ้าน

ถ้าจะโทรกลับบ้าน สามเณรต้องขออนุญาตพระเสียก่อน เด็กหลายคนจึงเลือกที่จะไม่โทรเลย

ตอนผมไปหาเขาในช่วงท้าย ๆ เหลือเด็กจาก 70-80 คนแรกอยู่เพียงประมาณครึ่งโหล

สามเณรหลายคนพากันมาขอยืมโทรศัพท์ผมเพื่อโทรกลับบ้าน

ผมนั่งอยู่ตรงนั้นคอยจัดคิว ขณะที่เด็กคนแล้วคนเล่าหยิบโทรศัพท์ของผมไปโทรหาที่บ้าน

เด็กคนหนึ่งโทรหาแม่ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเธอถูกดึงออกจากความสุขสบายในช่วงวันหยุด เมื่อได้ยินลูกชายที่ถูกทอดทิ้งถามว่า เมื่อไหร่แม่จะมาเยี่ยมเขาที่วัดอีก

เด็ก ๆ ไม่สามารถออกไปไหนได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากพ่อแม่หรือพระ และเมื่อโครงการจบลงก็ไม่มีการพาออกไปเที่ยวอีก

ยายอี๊ดเป็นคนเคร่งศาสนา และสวมชุดดำอยู่นานหลายเดือนหลังการสวรรคตของในหลวงรัชกาลที่ 9

เธอมักพูดถึงพระในฐานะแหล่งแห่งปัญญาและคุณธรรม

แต่เมื่อถึงคราวที่เหมาะกับตัวเอง เธอก็ไม่ต่างจากผู้ดูแลคนอื่น ๆ ที่พร้อมจะใช้พระเป็นพี่เลี้ยงเด็กแทน

ซึ่งมันก็ขัดกับคำพูดสวย ๆ เหล่านั้นอยู่ไม่น้อย

วันหนึ่ง หลังจากผมถามยายอี๊ดซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าเมื่อไหร่เธอจะยอมให้ดรูว์กลับบ้าน ผมประกาศว่าถ้าเธอไม่จัดการ ผมจะไปรับเขากลับมาเอง

นั่นจึงเป็นที่มาของคำสวนกลับห้วน ๆ จากเธอข้างต้น

แน่นอนว่า ผมก็ไม่สามารถให้ดรูว์มาอยู่ที่บ้านของผมได้มากกว่าที่เธออยากให้เขากลับไปอยู่บ้านของเธอ ซึ่งบ้านของเธอก็ใหญ่กว่ากล่องรองเท้าอยู่ไม่เท่าไร

แต่ผมคิดถึงเขา และรู้สึกสงสารเด็ก ๆ ที่ถูกเอามาทิ้งไว้ที่นั่นอย่างไร้หัวใจ