Tired and emotional (Part 1)

แต่ในเมื่อมึงกล้าทำ มึงก็ต้องกล้ารับด้วยนะจ๊ะ

ผมแม่งเบื่อระอากับนังแม่คนนี้เต็มที

ลืมทิ้งลูกจนเค้าคิดสั้นทำร้ายตัวเอง

แถมยังต้องไปนอนทนทุกข์ทรมาน (ตามที่ไอ้เต๋าบอกมา)

ตอนนั้นในหัวผมคิดแค่ว่า คงไม่มีใครหน้าไหนหันมาเหลียวแลน้องแน่ๆ
ถ้าผมไม่ยอมสวมบทคนบ้ามาโวยวายซะก่อน

แม่เอาน้องไปฝากไว้กับใครที่ไหนกันแน่ที่โน่น? ผมยังไม่รู้

เท่าที่ผมลองเช็กจากในเน็ต ราชบุรีมีสถานบำบัดผู้ติดยาเสพติดเยอะก็จริง

แต่แทบไม่มีที่ไหนเปิดให้รักษาฟรีแบบที่ไอ้เต๋าว่าเลย

แล้วไอ้สถานที่บำบัดที่ให้บริการฟรีเนี่ย คุณภาพมันจะไปมีได้ยังไง

ผมโกรธจนจุกอก พูดอะไรไม่ออก ใจจริงอยากบอกแม่ว่าผมเป็นห่วงน้องมากแค่ไหน

แต่พอต้องเผชิญหน้ากันจริงๆ มันกลับตื้อไปหมด แทบจะร้องไห้ออกมาแทน

ส่วนแม่เองก็โมโหหน้าดำคร่ำเครียดไม่แพ้กัน

“ไมเคิล บุกเข้ามาในบ้านแม่ได้ยังไง! มึงคิดอะไรอยู่ฮะ! จะให้แม่เรียกตำรวจไหม!”

แม่ตวาดท้าทายผม แฟนของแม่ที่เป็นทอมหน้าสวยแต่ตาโตเศร้าๆ รีบเดินเข้ามาหาพยายามจะช่วยไกล่เกลี่ย

“ไม่เป็นไรนะ...เอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังก็ได้”