Reason for hope (part 2)

ทุกวันนี้สถานะบนเฟซบุ๊กของแม่ระบุไว้ว่า

“ขอพบเจอแต่ความดี ไม่มีทุกข์ ธีร์และบีรักเรา.. ต้องรักลูกเราด้วย”

ข้อความนี้ฟังดูแปลกอยู่บ้าง ราวกับว่าผู้หญิงคนนี้จำเป็นต้องเตือนสติของตัวเองอยู่เสมอว่าหน้าที่ของคนเป็นแม่คืออะไร 

ธีร์เดินทางกลับมาบ้านในช่วงกลางเดือนตุลาคมหลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนการบำบัดรักษาตัว 

เขาดูมีความสุขและร่างกายแข็งแรงดี โตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้ว 

ไม่ใช่เด็กวัยรุ่นรูปร่างผอมสูงเก้งก้างเหมือนเมื่อก่อน 

ครั้งนี้แม่ไม่ได้ปล่อยให้น้องกลับมาใช้เวลาว่างอย่างไร้ประโยชน์ในซอยเหมือนเก่า 

แต่รีบจัดหางานให้ทำที่โรงงานยาสูบทันที 

ผมมีโอกาสได้พูดคุยกับน้องเพียงครั้งเดียว 

แต่ไม่ได้ถามถึงประสบการณ์ของเขาในสถานบำบัดแห่งนั้น 

เพราะไม่อยากเสียเวลาพูดถึงอดีตที่ผ่านไปแล้ว
น้องเอ่ยปากขอให้ผมช่วยเลี้ยงเหล้าฉลองสักมื้อ 

เหมือนอย่างที่พวกเราเคยทำกันเป็นประจำก่อนที่เขาจะไปบำบัดตัว 

แต่ครั้งนี้ผมเลือกที่จะปฏิเสธไป

“ชีวิตของพวกเราเปลี่ยนไปแล้วนะธีร์ พี่เลิกดื่มเหล้าแล้ว และไม่ค่อยได้แวะไปหาใครในซอยนี้อีก 

พวกพี่ไม่ได้นั่งรอเฉยๆ ให้แกกลับมาบ้านหรอกนะ ชีวิตของทุกคนต้องเดินหน้าต่อไป”

สิ่งที่ผมพูดไปคือความจริง ปัจจุบันผมตัดสินใจเลิกคบค้าสมาคมกับกลุ่มคนข้างในซอยนั้นแล้ว 

ไม่ได้เดินไปหาพวกวุฒิหรือต้นมาเป็นเวลานาน