Making up with Mum  (Part 1)

แม่ด่าผม

แกพูดขอร้องด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเหมือนคนจวนเจียนจะร้องไห้

วูบหนึ่งผมรู้สึกสงสารแกขึ้นมา ความโกรธหายไปหมดแล้ว

แต่ผมก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดีว่าจะพูดอะไรต่อ

ผมเดินกลับบ้านมาด้วยความรู้สึกผิดและช็อกกับพฤติกรรมถ่อยๆ ของตัวเอง

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่เมืองไทย ผมไม่เคยน็อตหลุดใส่อารมณ์บ้าคลั่งกับใครขนาดนี้มาก่อนเลย

ผมรู้สึกอับอายขายขี้หน้าจริงๆ และถือว่าโชคดีมากที่แม่ไม่ได้ไปแจ้งความจับผมในข้อหา (เกือบจะ) บุกรุกบ้าน

แกคงพอเดาออกว่าผมทำไปเพราะเจตนาดี

และแกเองก็คงสิ้นหวังกับลูกจนแทบจะบ้าตายรายวันอยู่เหมือนกัน

วันต่อมา ตามสไตล์คนแบบแม่...ทำอะไรก็ต้องบันทึกไว้ให้แฟนคลับรับรู้ทางโซเชียล

แกพ่นคำด่าว่าผมลงเฟซบุ๊ก (ซึ่งผมก็สมควรโดนแหละ) แกเขียนไว้ว่า

“#เชื่อมั่ย ตอนนี้กูนี่จิตสับสนมากนะ วันนึงดี วันนึงร้าย วันๆนึงมีเรื่องให้คิดจนจะเป็นบ้า บางวันนั่งกินข้าวอยุ่ดีๆก็มีคนบ้าเปิดประตูมาด่า’

หลังจากนั้นไม่นาน แม่ก็โพสต์ซ้ำซากอีกว่า

“#มีคนบ้ามาเปิดประตูด่า

#กูเชื่อว่างวดนี้กูจะถูกหวยรวยเป็นเศรษฐี อิเหี้ย”

แต่พอพวกผู้ติดตามในเฟซบุ๊กเข้ามาถามแกกลับว่า “ใครบ้าอ่ะแม่” แกก็ยังอุตส่าห์รักษาหน้าผมไว้จึ๋งหนึ่งด้วยการตอบไปว่า “คนที่ไหนก็ไม่รู้”