ท้ายแถว
พวกเราหัวเราะให้กับพฤติกรรมสุดแสบของป้าเขา หลายเดือนก่อนหน้านั้น ป้าแกเคยมาขอให้ผมช่วยออกค่าเทอมให้ลูกชายแก ผมมักจะเห็นลูกชายแกที่มีผมหยิกฟูเป็นพุ่ม
ขี่มอเตอร์ไซค์แว้นไปแว้นมาในซอย
แต่ผมก็ไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวเท่าไหร่ ผมเลยปฏิเสธคำขอหยิบยืมเงินหลายพันบาทนั้นไป
เพราะรู้ดีว่าคงไม่มีวันได้คืนแน่ๆ
ป้าผมสีดอกเลายอมรับอย่างหน้าด้านว่าแกเป็นหนี้คนไปทั่วทั้งซอย พอถามว่าจะคืนเงินผมได้เมื่อไหร่ แกก็บอกตรงๆ ว่าผมต้องไปต่อ "ท้ายแถว" นู่นเลย
"คุณน่ะมีเงินตั้งเยอะแยะ
แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก" ป้าแกว่าอย่างนั้น
ผมมานึกดูทีหลังว่า ข่าวลือที่แกเอาผมกับป๊อปไปนินทาในเวลาต่อมานั้น มันอาจจะมีต้นตอมาจากการที่ผมปฏิเสธไม่ยอมให้แกยืมเงินในวันนั้นก็ได้
ผมมาเจออีป้าคนนี้ที่งานศพป๊อปด้วยเหมือนกัน แกยังคงทำหน้าบึ้งตึงเหมือนเดิมเปี๊ยบ
แต่โชคดีที่ทางเดินของเราไม่ได้บรรจบกัน
อีป้านี้คงจะเห็นผมนั่งอยู่ที่งานแต่ไม่ได้ทัก
เค้ายังยุ่งคุยนินทาอยู่มั้ง
No comments:
Post a Comment
เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...