ป๊อปนักวิ่ง 16

ป๊อปนักวิ่ง

และอีกคนหนึ่งที่เราพูดถึงแต่ในแง่ตลกคือป้าเขาที่ซอยอมร

ป้าของเขา—ผู้หญิงผมสีดอกเลาที่ผมพูดถึงก่อนหน้านี้—ครั้งหนึ่งเคยปล่อยข่าวลือเสียๆ หายๆ เกี่ยวกับผมและป๊อปว่าเราแอบคบหาดูใจกันอยู่ ป้าแกคงสังเกตเห็นว่าผมมักจะแวะเวียนไปหาเขาที่บ้านพ่อพร้อมถุงอาหารบ่อยๆ เลยทึกทักเอาเองว่าป๊อปกลายเป็น "เด็กเลี้ยง" โดยมีฝรั่งเป็นป๋าคอยดูแลไปเสียแล้ว

พอป๊อปได้ยินข่าวลือเข้า เขาก็เริ่มหลบหน้าหลบตาผมอยู่นานถึง 6 เดือนเลยทีเดียว เวลาผมพยายามจะเดินเข้าไปทักเขาในซอย โดยเฉพาะตอนที่เขานั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน เขาจะรีบวิ่งหนีหายไปก่อนที่ผมจะเดินไปถึงเสียอีก หลายครั้งที่ผมหิ้วถุงอาหารหรือของใช้ตั้งใจเอามาให้เขา แต่สุดท้ายก็ต้องหิ้วกลับบ้านไปทั้งอย่างนั้น เพราะ "ภารกิจล้มเหลว" หาตัวเขาไม่เจอ

ในคืนแรกที่เราพบกันและคุยกันยาว ป๊อปได้กล่าวขอโทษที่เคาเคยปฏิเสธและทอดทิ้งผมไป ซึ่งหลังจากนั้นไม่นานแม่ก็มารับเขาไปอยู่ที่รังสิต ผมเลยสงสัยว่านั่นอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้คุยกันจริงๆ

"ผมขอโทษนะครับที่วิ่งหนีคุณไมเคิล แต่ตอนนั้นผมกลัวเพื่อนๆ จะคิดว่าผมเกาะคุณกิน" เขาบอกผมอย่างนั้น