Blast from the past 2 (BOTM2 Thai)

ผลงานชิ้นที่ 2 ในซีรีส์ BOTM2 Thai ที่เราเอาเรื่องราวจากบล็อกชื่อเดียวกันนี้มาปัดฝุ่นเล่าใหม่เป็นภาษาไทย เพื่อฉลองครบรอบ 20 ปีของบล็อกครับ

ยึดบัตรไว้แน่น

อ่านได้ที่นี่

บทเรียนราคาแพง (ตอน 1-3)

อ่านได้ที่นี่

ความหวังที่ร้านก๋วยเตี๋ยว 

อ่านได้ที่นี่

ย้อนกลับไปดูกรุงเทพฯ เมื่อ 20 ปีก่อน

บล็อกแรกที่ผมเขียนในเมืองไทยชื่อ Bangkok of the Mind ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น BOTM2 ในเวลาต่อมา

ยี่สิบปีหลังจากโพสต์แรก บล็อกนี้ยังคงอยู่บนโลกออนไลน์ เป็นเหมือนเศษซากทางประวัติศาสตร์ที่บันทึกเรื่องราวการผจญภัยในอดีตของผม อีกทั้งยังเปิดโอกาสให้คนอ่านได้เห็นกรุงเทพฯ รวมถึงฝั่งธนบุรีของแม่น้ำเจ้าพระยา ในแบบที่ผมรู้จักเมื่อครั้งนั้น ซึ่งเป็นเวลาราวห้าปีหลังจากที่ผมเพิ่งเดินทางมาเมืองไทย

จนถึงทุกวันนี้ BOTM2 ยังมีคนเข้ามาอ่านวันละกว่าพันคน ทั้งที่ผมแทบไม่ได้ประชาสัมพันธ์ และนาน ๆ ครั้งถึงจะเขียนอะไรเพิ่มสักที ซึ่งทำให้ผมประหลาดใจไม่น้อย

เพื่อฉลองครบรอบ 20 ปี ผมจึงตั้งใจนำเรื่องเด่น ๆ จากบล็อกกลับมาเผยแพร่ที่นี่อีกครั้ง คราวนี้เป็นภาษาไทย พร้อมภาพประกอบชุดใหม่ที่จะช่วยถ่ายทอดเรื่องราวการผจญภัยเหล่านั้น ส่วนต้นฉบับภาษาอังกฤษยังคงอ่านได้ตามเดิม

ผมจะแบ่งเรื่องต่าง ๆ มาลงเป็นชุด ๆ โดยให้น้อง GPT ช่วยแปล ก่อนจะเข้าสู่กระบวนการตรวจแก้แบบเข้มข้นตามธรรมเนียมของเรา คือเขาแปล ผมให้ความเห็น เราช่วยกันขัดเกลาร่างแปล แล้วสุดท้ายก็ตกลงกันให้ได้ แม้บางครั้งอาจต้องยอมรับว่าเรายังเห็นต่างกันอยู่บ้าง

หวังว่าคุณจะเพลิดเพลินกับเรื่องเหล่านี้ ซึ่งจะพาย้อนกลับไปสัมผัสเมืองไทยในวันวานที่ชีวิตยังดำเนินไปอย่างเนิบช้ากว่า ก่อนที่ระบบขนส่งสมัยใหม่ โซเชียลมีเดีย และล่าสุดคือ AI จะเข้ามาเร่งจังหวะชีวิต พร้อมเปลี่ยนโฉมเมืองและผู้คนไปอย่างไม่หวนกลับ

Our first offerings:

เรียนรู้ที่จะมองดู

อ่านได้ที่นี่

อันตรายริมฝั่งแม่น้ำ 

อ่านได้ที่นี่

Trapped inside a shell (7)

แอนกับฮีโร่

(ฮีโร่กับน้องฟรายเดย์)

ฮีโร่เป็นเด็กที่ไม่พูด ไม่ได้เรียนหนังสือ และอย่างน้อยในตอนนี้ไม่ได้รับการช่วยเหลือเฉพาะทางเรื่องออทิสติก แม้ยังต้องการความช่วยเหลือในหลายเรื่องของชีวิตประจำวัน

สถานการณ์ของเขาต่างจากเด็กออทิสติกอีกคนที่อยู่ลงไปตามถนนอย่างสิ้นเชิง

เด็กคนนั้นชื่อฟรายเดย์ อายุไล่เลี่ยกับฮีโร่ พูดได้คล่อง เรียนได้ดี ไปทำกายภาพหรือบำบัด และกินยา

ที่น่าทึ่งคือ เด็กสองคนนี้อยู่ห่างกันไม่ถึง 100 เมตร

พ่อแม่ของฟรายเดย์เริ่มช่วยเรื่องการพูดของเขาตั้งแต่ยังเล็ก เขาจึงพูดเก่งพอ ๆ กับเด็กวัยเดียวกันทั่วไป

ตุ๊ก ซึ่งมองเด็กทั้งสองคนเหมือนลูกชายอีกสองคน บอกว่าเธอเองก็เคยช่วยสอนให้ฟรายเดย์พูด

เขามีน้องชายชื่อเจเจ และทั้งสองคนจะลงมาที่แผงของตุ๊กเพื่อกินขนมน้ำแข็งไส

ผมเคยเจอแม่กับลุงของพวกเขา ซึ่งเป็นคนพาเด็ก ๆ มา

ดูเหมือนฟรายเดย์จะได้รับการดูแลที่บ้านดีกว่า และมีครอบครัวที่ให้การสนับสนุนมากกว่าฮีโร่โดยรวม

เวลาฮีโร่ฉี่หรืออึใส่ตัวเอง เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด

วันนั้นตอนเขาฉี่ราดอย่างเอิกเกริกบนถนน จนทำให้แอนต้องออกมาขอความช่วยเหลือเรื่องค่าใช้จ่าย ฟรายเดย์กับน้องชายที่ลงมากินขนมน้ำแข็งไสพอดีหัวเราะเยาะเขาอย่างไร้ความปรานี

ฮีโร่ยืนเฉย ๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แอนออกมาพร้อมถังน้ำเพื่อราดล้างทางเท้า และถามลูกชายว่าทำไมถึงเลือกตรงนั้นเป็นที่ฉี่

เธอยังบอกตุ๊กด้วยว่าสามีไม่ได้ทิ้งเงินไว้ให้ซื้อแพมเพิร์สของเด็ก ซึ่งผมก็สงสัยอยู่แล้ว เพราะหลายวันมานี้เขาไม่ได้ใส่แพมเพิร์สไว้ใต้เสื้อผ้า

เขาฉี่ราดเป็นประจำ แต่ผู้ใหญ่รอบตัวดูเหมือนจะไม่ทันสังเกต

บทสนทนาหันมาที่ผม

ผมช่วยได้ไหม?

แอนกับตุ๊กดูอยากให้ผมทำหน้าที่ ไปข้ามถนนกลับบ้าน แล้วกลับมาพร้อมเงิน

แต่ผมยืนยันว่าจะกลับบ้านไปคุยเรื่องนี้ก่อน

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ผมคิดเรื่องราวสารพัดขึ้นมาเพื่อกันคนไทยออกจากการขอเงินจากผม

ผมวาดภาพตัวเองเป็นฝรั่งเปราะบางรายได้น้อย ซึ่งต้องพึ่งพาแฟนชาวไทยที่แข็งแรงกว่า

ผมบอกพวกเขาว่าไหมยู ซึ่งทำธุรกิจซื้อขายทางอินเทอร์เน็ต เป็นคนเลี้ยงดูผมทางการเงิน

พวกเขาอาจมองว่าผมใจอ่อน แต่คงคิดหนักถ้าต้องไปมีเรื่องกับแฟนผม ซึ่งเป็นคนไทยเหมือนกันและคงมองคำขอความช่วยเหลือของพวกเขาอย่างใจแข็งกว่าผม

แต่เรื่องนี้กลับทำให้คนไทยสนใจมากกว่าจะทำให้ถอย

พวกเขาซักไซ้เรื่องการเงินของความสัมพันธ์ระหว่างผมกับแฟน

เมื่อเห็นว่าผมไม่อยากบอกว่าผมหาเงินได้เท่าไร บางคนก็ใช้วิธีอ้อม ๆ เพื่อรีดข้อมูลออกจากผม

ผมเคยถูกถามว่าเราเช่าบ้านเดือนละเท่าไร ค่าไฟเท่าไร มีห้องกี่ห้อง และแม้แต่รถที่เราใช้เป็นรุ่นอะไร

คนที่จินตนาการเก่งยังหลอกตัวเองว่าถึงผมจะพิการ ผมก็น่าจะมีเงินช่วยเหลือหรือบำนาญจากต่างประเทศ และพ่อแม่ของผมแม้อายุมากแล้วก็คงยังส่งเงินมาให้อยู่ดี