บทเรียนราคาแพง

ไม่ใช่แค่นักท่องเที่ยวที่ไร้เดียงสาเท่านั้นที่ตกเป็นเหยื่อกลโกงของกะเทยขี้ขโมย คนต่างชาติที่พำนักอยู่ในเมืองไทยอย่างประมาทเลินเล่อก็โดนได้เหมือนกัน

ผมเจอเธอในมุมมืดแห่งหนึ่งใกล้ร้านเหล้าที่ผมไปประจำ คืนนั้นผมกำลังจะกลับบ้าน และดื่มมากเกินไปแล้ว

นี่เป็นคืนแรกที่ผมเริ่มใช้วิธีดื่มวิสกี้ไทยเพื่อลดน้ำหนัก แต่ดูเหมือนร่างกายจะยังปรับตัวไม่ทัน ผมเปลี่ยนจากเบียร์มาดื่มวิสกี้เพราะอยากผอมลง แต่ลืมไปเสียสนิทว่ามันแรงกว่าที่จำได้มาก

ก่อนกลับบ้าน ผมขอตัวออกจากโต๊ะไปหาห้องน้ำ แล้วนั่งพักอยู่ครู่หนึ่งเพื่อเรียกสติ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็พบว่ามีกะเทยมานั่งอยู่ด้วยในเงามืด

ผมไม่รู้ว่าเธอโผล่มาจากไหน แต่เธอเป็นฝ่ายชวนคุยก่อน

“หนูไม่มีเงินกลับบ้านค่ะ”

ผมถามว่าเธออยู่แถวไหน ปรากฏว่าไปทางเดียวกับผม ผมเลยเสนอให้ขึ้นแท็กซี่กลับไปด้วยกัน แล้วผมจะจ่ายค่าโดยสารให้ ระหว่างที่ผมจ่ายเงิน เธอยังคงหลบอยู่ในเงามืด ไม่ให้ใครเห็นหน้า

อย่าถามเลยครับว่าเธอหน้าตาเป็นอย่างไร ผมจำไม่ได้จริง ๆ

เธอบอกคนขับแท็กซี่ให้จอดตรงไหน พอถึงแล้วผมก็เสนอจะเดินไปส่งถึงที่พัก ซึ่งเป็นความผิดพลาดอย่างหนึ่ง เพราะเธออยู่ลึกเข้าไปในชุมชนแออัด มองจากถนนเข้าไปไม่เห็นเลย

กะเทยคนนี้พักอยู่ในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่งบนชั้นบนสุดของบันไดไม้ที่ผุพัง ขั้นล่างสุดอยู่สูงจากพื้นมากจนเราต้องปีนขึ้นไปก่อน ในสภาพเมามายของผม มันเหมือนกำลังพยายามขึ้นคร่อมม้า

ผมอุตส่าห์ยกสังขารแก่ ๆ ของตัวเองขึ้นไปเหยียบขั้นล่างได้สำเร็จ แต่กลับเสียหลักตกลงมาอีกครั้ง ข้อมือเจ็บ ข้อศอกถลอก ขากางชี้ไปคนละทาง โชคดีที่มีคนเห็นเหตุการณ์อยู่แค่คนเดียว

ครั้งที่สอง เราปีนขึ้นบันไดไปจนถึงห้องได้ ผมกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนที่กะเทยจะปิดไฟ สิ่งที่เห็นมีเสื้อผ้า รองเท้า และพัดลมที่กำลังหมุนส่งเสียงหึ่ง ๆ

ในห้องไม่มีเฟอร์นิเจอร์ ไม่มีจานชาม ไม่มีหนังสือ ไม่มีตู้เย็น หรือสิ่งของอื่น ๆ ที่คนทั่วไปมักมีไว้ในบ้าน

แต่ภายหลังผมสังเกตเห็นว่า กล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ แห่งนี้เคยต้อนรับแขกมาก่อน มีผู้ชายเขียนข้อความภาษาอังกฤษขีดเขียนไว้บนผนัง คล้ายกับนักโทษที่ขีดชื่อของตัวเองไว้บนกำแพงห้องขัง เพื่อทิ้งร่องรอยให้คนรุ่นหลังรู้ว่าเคยมีตัวตนอยู่ตรงนี้

หรือบางที หากพวกเขาตกอยู่ในชะตากรรมแบบเดียวกับผม ข้อความเหล่านั้นอาจเป็นเครื่องหมายเตือนใจ เมื่อรู้ตัวว่าติดกับดักอันน่าสยดสยองเข้าให้แล้ว ก็เริ่มนับวันรออิสรภาพ

เพื่อนกะเทยของผมกระตือรือร้นอยากให้ผมทำอะไรบางอย่างด้วย แต่ผมไม่มีอารมณ์เอาเสียเลย ทั้งเมาและเหนื่อยเกินไป แถมเราก็แทบไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ

แต่เธอไม่ยอมแพ้ เมื่อผมไม่ยอมถอดกางเกง เธอก็จัดการถอดให้เสียเอง เธอถอดเสื้อผ้าผมออก เอาผ้าขนหนูมาพันเอว แล้วพาผมลงไปห้องน้ำข้างล่างอีกครั้ง

ผมไม่ได้ปวดอะไรเลย แต่เธอยืนกรานให้เข้าไป พอผมออกจากห้องน้ำ เธอก็หายไปแล้ว

ให้ตายเถอะ แล้วห้องของเธออยู่ตรงไหนอีกล่ะ?

ผมคลำหาบันไดจนเจอ แล้วโซเซขึ้นไปข้างบน ก็พบว่าเธอกำลังรออยู่ เธอกวักมือเรียกให้ผมกลับเข้าไปในห้อง แล้วบอกให้ผมนอนลง อีกครู่หนึ่งเธอบอกว่าจะไปอาบน้ำ แล้วก็ออกจากห้องไป

นอกจากเสียงพัดลมที่หมุนหึ่ง ๆ แล้ว ผมก็อยู่คนเดียว

ผ่านไปสิบนาที ผมจึงออกไปตามหาเธอข้างนอก ดวงอาทิตย์เริ่มขึ้น ผู้คนเริ่มออกมาทำกิจวัตรยามเช้า แต่หญิงสาวคนนั้นหายไปไหนก็ไม่รู้

ผมเริ่มระแวง จึงกลับเข้าไปในห้องของเธออีกครั้ง แล้วเปิดกระเป๋าสตางค์ดู ข้างในว่างเปล่า แต่กะเทยยังมีความดีอยู่บ้างที่ทิ้งบัตรเอทีเอ็มไว้ให้ผม อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับตัดช่องทางทำมาหากินกันเสียหมด

ส่วนจดหมายบอกลาไม่มีแม้แต่แผ่นเดียว

นี่คงเป็นกลเม็ดเก่าแก่ เริ่มจากพาลูกค้าไปเข้าห้องน้ำ ระหว่างที่เขาไม่อยู่ก็ล้วงเงินออกจากกระเป๋าสตางค์ให้หมด แล้วรีบเผ่นก่อนที่เหยื่อจะรู้ตัวว่าถูกขโมย

ผมไม่รู้ว่าเธอคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ผมไม่ใช่คนที่จะยอมเดินจากไปเฉย ๆ หลังถูกเอาเปรียบ ผมรวบเสื้อผ้าของเธอใส่ตะกร้า แล้วหอบเอาไปด้วยทั้งหมด

ผมเอาพัดลมไปด้วยหรือเปล่านะ?

จำไม่ได้แล้ว

ผมเดินออกมาจากที่พักของเธอ โดยสะพายตะกร้าเสื้อผ้าไว้บนไหล่ แล้วถามชายชราคนหนึ่งว่าจะแท็กซี่ได้จากตรงไหน

ในที่สุดผมก็กลับออกมาถึงถนนใหญ่ได้ ถอนเงินมาอีก 900 บาท หลังจากเสียเงิน 900 บาทให้กะเทยไปแล้ว แล้วก็นั่งรถกลับบ้าน

ผมเอาตะกร้าเสื้อผ้าไปไว้บนดาดฟ้าคอนโด และมันก็ยังคงอยู่ตรงนั้นจนถึงทุกวันนี้

ผมยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับมันดี อาจจะเอาไปทิ้งขยะทั้งหมดก็ได้ ลองดูสิ มีเสื้อผู้หญิงอยู่สองสามตัว กางเกงบ็อกเซอร์ กางเกงชั้นใน แล้วก็ยกทรงอีกหลายตัว ดูเหมือนผมจะยึดชุดชั้นในของเธอมาเสียเกลี้ยง เธอคงต้องทนใส่ตัวเดิมไปก่อน

พอกลับถึงห้อง ผมก็พบว่าเธอขโมยโทรศัพท์มือถือของผมไปด้วยเหมือนกัน

ผมกับไมยูหัวเราะให้กับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เอาเข้าจริงมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าขำสักเท่าไร

อย่างน้อย เรื่องก็ยังอาจเลวร้ายไปกว่านี้ได้อีกมาก

วันนี้ไมยูออกไปแจ้งความกับตำรวจ ส่วนผมนอนพักฟื้น ทำใจให้กลับมาเป็นปกติหลังจากเสียขวัญอย่างหนัก

“บทเรียนชีวิตอีกบทหนึ่ง” ไมยูพูด “คุณนี่ชอบเรียนรู้อะไรเสียจริงนะ”