Pushing the boundaries 2

เราถูกบอกด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า นั่นเป็นลักษณะของบทสนทนา “ระดับหนึ่ง” — เพียงแค่ใช้งานได้

เราต้องตั้งเป้าไปที่ระดับสาม — ซึ่งเป็นระดับที่เราได้กอดกันและรู้สึกดีกับมัน

เราจะต้องสร้างภาษาใหม่ขึ้นมา เพื่อสำรวจดินแดนไร้เจ้าของแห่งปฏิสัมพันธ์ทางสังคม — ความรู้สึก

มีการพูดถึงเรื่อง “กดปุ่ม” กันมาก (ความโกรธ) และการเข้าไปอยู่ในพื้นที่ทางความคิดของคนอื่น

การเดินป่าเงียบ ๆ ผ่านพงไม้ไปยังบ้านประชุมที่ Bellbird Heights บน Banks Peninsula ที่ Living Springs ชวนให้รู้สึกไม่ดี

Living Springs, where the weekend was held

การเดินยามค่ำคืนเกิดขึ้นท่ามกลางเสียงกลองป่าที่กระแทกเป็นจังหวะดิบ ๆ

เปลวเทียนสั่นไหว ธูปอบอวลอยู่ในอากาศ ดนตรี New Age ค่อย ๆ คลานเข้ามา

บางอย่างเริ่มขยับ และสิ่งนั้นคือความกลัว

ดูเหมือนว่าผมกำลังเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอับชื้นของลัทธิอะไรสักอย่าง

ผมทำอะไรลงไป?

แล้วผมจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร?

“ตั้งวงกลม” เราถูกบอก

จับมือกัน

หายใจลึก ๆ

เชื่อมต่อกัน

เอาล่ะ ทีนี้ลุกขึ้นไปข้างหน้าทุกคน แล้วแนะนำตัวเอง

เต้นอะไรโง่ ๆ สักหน่อย

สำหรับพวกเราที่แสดงอารมณ์ผ่านท่าทางทางร่างกาย เรื่องนี้ทำได้ง่าย เหมือนท่าทางเวลาเล่นฟุตบอล

สำหรับพวกนักใช้คำในหมู่เรา ซึ่งหลบอยู่หลังสติปัญญา เรื่องนี้ไม่ง่ายนัก

“ผมไมเคิล” ผมพูด พร้อมกับก้าวเข้าไปในวงกลม

ความสุภาพถ่อมตนไม่อนุญาตให้ผมทำอะไรที่หวือหวาไปกว่านั้น

โดยมีสมาชิกของ “กลุ่มแกนกลาง” (คนที่รับผิดชอบทั้งหมด) เป็นผู้นำ ผู้ชายทั้งหลายตอบกลับมาเสียงดังพร้อมกัน:

“ยินดีต้อนรับไมเคิล ไมเคิล ไมเคิล!”

บางคนเคยทำแบบนี้มาก่อน

“โฮ!” คนหนึ่งพูด พร้อมกำหมัดอย่างหนักแน่น

สำหรับคนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน นี่คือการแสดงความเห็นชอบ — คล้ายการจับมือของพวกฟรีเมสัน

ผู้ชายได้รับเชิญให้บอกว่าทำไมถึงมา

บางคนมีเรื่องราวที่เลวร้าย

ก่อนที่ค่ำคืนจะจบลง พวกผู้ชายกำลังเต้นและร้องเพลงด้วยกันอยู่ในวงกลมที่ทั้งเหม็นอับและกำลังโยกไหว

เราเริ่มสวดประสานเสียง

เสียงครางเป็นจังหวะแบบศาสนานี้ช่างงดงาม: ด้วยเสียงอันทรงพลังจำนวนมาก เสียงของเราก็เริ่มมีชีวิตของมันเอง

ผู้ชายไม่ได้ถอยหนีจากการแตะเนื้อต้องตัวกัน ผมสังเกตเห็น แม้ว่าตามหลักแล้วมันควรเป็นการแตะกันในแบบที่ “ได้รับอนุมัติ” และไม่เป็นภัย เราถูกสอนให้รู้จักท่าต่าง ๆ ที่เราสามารถกอดหรือประคองกันได้อย่างปลอดภัย เช่น ท่าอุ้มประคอง

แล้วก็มาถึงการกอดกันเป็นกลุ่ม — กลุ่มเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นมาเองอย่างฉับพลัน คล้ายสิ่งมีชีวิตในทะเลที่กำลังวางไข่ การบังเอิญไปเจอกลุ่มแบบนี้เข้าอาจทำให้ตกใจได้

ตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ผมก็พบว่ามีคนกระตือรือร้นบางประเภทที่จะกระโจนเข้าใส่เหมือนเสือดำ กางแขนออกมาเต็มที่ เพราะกระตือรือร้นเหลือเกินที่จะสร้างสายสัมพันธ์ ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มนี้ถูกตำหนิต่อหน้าทุกคนว่า “เข้มข้น” เกินไป กระตือรือร้นเกินไปที่จะโชว์คุณสมบัติของตัวเอง

คนที่เข้ามาจ่อหน้าเรา เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเรา มักจะมีกลิ่นปากไม่ดี เราอดหันหน้าหนีไม่ได้ เสียงเล็ก ๆ เสียงหนึ่งตำหนิผม: ประเด็นมันอยู่ตรงนี้นะ ไมเคิล — คือการเปิดใจ

Pushing the boundaries 1

Pushing the boundaries (Part 1)

A cartoon's rendition of me attending the weekend

บทความชิ้นนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับสุดสัปดาห์ทดสอบความอดทนที่ผมใช้เวลาอยู่กับกลุ่มช่วยเหลือผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ซึ่งผมเขียนให้หนังสือพิมพ์เก่าของผมที่เมืองไครสต์เชิร์ช ประเทศนิวซีแลนด์

เรื่องนี้มีภาพประกอบบรรยากาศหม่น ๆ ที่ช่างภาพของเราถ่ายไว้ เป็นภาพเทียน ธูป และพวกผู้ชายที่นั่งอยู่รอบกองไฟในบรรยากาศคล้ายป่า ซึ่งเป็นสถานที่จัดกิจกรรมสุดสัปดาห์นั้น และยังมีการ์ตูนที่คุณเห็นข้างบนประกอบอยู่ด้วย

พวกผู้จัดเป็นกลุ่มคนที่เก็บตัวและมีความลับ ช่างภาพจากหนังสือพิมพ์ของผมมาพร้อมกับผมในคืนเปิดงาน เพื่อถ่ายรูปเร็ว ๆ สักสองสามรูป แต่พวกเขาไม่ยอมให้เขาเข้าไปใกล้กลุ่มมากนัก

ที่จริงแล้ว พวกเขาปิดบังจากผู้เข้าร่วมคนอื่น ๆ ว่าผมอยู่ที่นั่นในฐานะนักข่าว เพื่อสังเกตและบันทึกเรื่องราวของพวกเขาสำหรับบทความนี้

เราตกลงกันว่าผมจะทำทีเป็นผู้ชายอีกคนหนึ่งที่มาเข้าหลักสูตรสุดสัปดาห์ โดยไม่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริง แน่นอนว่าเมื่อเรื่องนี้ตีพิมพ์ พวกเขาถึงกับช็อก

เมื่อผมไปปรากฏตัวในการพบกันอีกครั้งไม่กี่วันต่อมา ผมถูกผู้เข้าร่วมและผู้จัดงานทั้งหลายโจมตีอย่างหนัก

พวกผู้ชายที่เป็นคนจัดเวิร์กช็อป — ความกล้าชนิดอกผายของพวกเขาที่แสดงออกในพิธีสร้างสายสัมพันธ์ตลอดสุดสัปดาห์นั้น จู่ ๆ ก็หายไปหมด — พยายามลดบทบาทของตัวเองในการเชิญผมมา และบอกเป็นนัยว่าผมออกนอกขอบเขตที่ตกลงกันไว้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาคงอยากได้ภาพที่ผ่านการแอร์บรัชมาแล้วของพิธีกรรมอันทรหดและกิจวัตรการลดตัวเองลง ซึ่งในสมัยนั้นเป็นส่วนประกอบของกลุ่มผู้ชายที่มาพบปะเพื่อเผชิญหน้ากับตัวเอง

มันก็เป็นอย่างที่มันเป็น อย่างที่อดีตบรรณาธิการคนหนึ่งของผมเคยพูด

พูดอีกอย่างก็คือ: ช่วยไม่ได้!

ผู้ชายแนว New Age ในดินแดนไร้เจ้าของ

ตีพิมพ์ 29/9/98

Christchurch Press

ไมเคิล อาร์ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วออกเดินทางเข้าสู่ “สุดสัปดาห์ของผู้ชาย” เพื่อเผชิญหน้ากับตัวตนภายในอย่างจริงจัง เปิดอกเปิดใจกับจิตวิญญาณของตัวเอง

---

การเข้าร่วมสุดสัปดาห์ของผู้ชายช่วยแยกพวกผู้ชายแกร่งออกจากพวกที่แค่ทำเป็นแกร่ง หากไม่ใช่เพราะมีบ่อน้ำแห่งอารมณ์ความรู้สึกถูกกักขังอยู่ภายใน รอวันทะลักออกมา ผู้ชายที่มีสติสตังดีคนไหนก็คงไม่เข้าร่วม

ในสภาพที่เลวร้ายที่สุด นี่คือการลงโทษตัวเองทางอารมณ์ ซึ่งผลักขอบเขตของ “พื้นที่ที่ตัวเองรู้สึกสบายใจ” ไปจนถึงจุดยืดสุดขีด

สิ่งที่ทำให้เรายังเดินหน้าต่อไปคือการตระหนักอยู่ลึก ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ว่า พวกเราส่วนใหญ่มีอะไรอีกมากที่จะมอบให้โลก — เพียงแต่ต้องมีคนช่วยพาเราไปถึงส่วนที่ดี ๆ ซึ่งถูกกดเอาไว้ลึกเหลือเกิน

ความยับยั้งชั่งใจ เช่น ความขี้อาย ไม่มีที่ยืนอยู่ที่นี่ เรื่องต่าง ๆ สามารถคึกคักขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องของผู้ชายมาก ๆ แต่ในบริบทนี้ กิจกรรมอันคึกคักกลับมาในรูปแบบที่น่ากลัวกว่า นั่นคือเวิร์กช็อปความโกรธและเทคนิคการเกิดใหม่ แทนที่จะเป็นการออกแรงทางกายแบบอกผายไหล่ผึ่ง

พิธีกรรมทำให้ความพยายามแบบลูกผู้ชายชนิดนี้แตกต่างจากแบบเหงื่อท่วมและกล้ามเป็นมัด ตั้งแต่สัญลักษณ์แห่งความเป็นชายของตัวเอง (ซึ่งวางอยู่ตรงตำแหน่งเด่นที่สุดบน “แท่นบูชา” ที่ทำขึ้นชั่วคราว) ไปจนถึงการจับมือ การกอดกันเป็นกลุ่ม และการสวดประสานเสียง

แน่นอนว่าผู้หญิงก็เป็นส่วนหนึ่งของปัญหา — การจับผิดและการบ่นไม่หยุดสารพัดอย่างนั่น สามารถทำให้ผู้ชายคนหนึ่งหมดกำลังใจได้

อย่างไรก็ตาม การด่าผู้หญิงไม่ใช่จุดประสงค์ของการฝึกครั้งนี้ จุดประสงค์คือการทวงคืนความเป็นชายของตัวเองกลับมา จากสถานที่มืดมิดแห่งใดก็ตามที่มันถูกโยนทิ้งไว้

ผู้ชายบางคนสูญเสียสิ่งสำคัญนั้นไปจากบาดแผลในวัยเด็ก บางคนจากชีวิตแต่งงานที่เลวร้าย หรือความยุ่งยากในอาชีพการงาน

สุดสัปดาห์นี้ ซึ่งจัดโดย Men's Trust แห่งไครสต์เชิร์ช มีผู้ชาย 34 คนมารวมตัวกัน

ห้ามดื่มแอลกอฮอล์ นาฬิกาถูกทิ้งไว้ที่ประตูทางเข้า หากมีระเบิดลง พวกเราคงเป็นกลุ่มสุดท้ายที่รู้

อาหารหลักของบทสนทนาระหว่างผู้ชาย — เรื่องที่ปลอดภัยและคุ้นเคย เช่น กีฬา งาน สภาพอากาศ — ใช้ไม่ได้อีกต่อไป

Blast from the past

Jack's Point golf club, with the Remarkables range

"คุณเคยมาที่นี่เมื่อก่อนนี้," ผู้จัดการร้านอาหารกล่าวอย่างเป็นนัย

ร้านอาหารนี้เป็นหัวใจหลักของสนามกอล์ฟและโครงการหมู่บ้านหรูในเมืองควีนส์ทาวน์ นับเป็นเมืองท่องเที่ยวที่คนไทยรู้ดี และเป็นเมืองที่พ่อแม่ของฉันได้ซื้อบ้านเอาไว้

ผู้จัดการร้านอาหารซึ่งเป็นชาวโปแลนด์ และได้ดูแลพนักงานที่มีความหลากหลายเชื้อชาติ รวมถึงชาวเอเชียหลายคนที่ทำงานในครัวหรือเสิร์ฟอาหาร เขาบอกเราอย่างภาคภูมิใจ

เขาได้กล่าวคำทักทายและอำลาลูกค้าที่มาทานอาหารที่ร้าน ซึ่งติดกับร้านขายอุปกรณ์กอล์ฟและแฟชั่น เหมือนมืออาชีพ

The golf club at Jack's Point

ในขณะที่ฉันเคยมาที่นี่เมื่อก่อนก็จริง แต่ปีนี้เป็นการมาเยือนที่นี้อีกครั้งในรอบ 10 ปี

ครั้งสุดท้ายที่ฉันมา พ่อแม่ของฉันเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านใหม่ที่โครงการหมู่บ้านนั้นที่เรียกว่า แจ็คพอยต์ (Jack's Point) ซึ่งห่างออกจากสนามกอล์ฟไปประมาณห้านาที และถูกล้อมรอบด้วยเทือกเขา Remarkables

สมัยนั้นยังพัฒนาไม่มากนัก และพวกเขาเป็นหนึ่งในผู้ที่เขามาอยู่อาศัยเป็นกลุ่มแรก ๆ ซึ่งแตกต่างจากวันนี้ที่ผ่านมาแล้ว10 ปี เมื่อฉันเห็นบ้านหลายร้อยหลังตั้งอยู่ในเนินเขา

บ้านพวกนั้นสามารถมองลงไปยังที่ร้านอาหารสนามกอล์ฟและสนามหญ้าที่ทอดยาวลงไปถึงทะเลสาบวาคาติปู Wakatipu ด้านล่างนั้น

ก่อนหน้านี้ ขณะที่รออาหารกลางวัน ฉันนั่งอยู่บนโครงสร้างไม้เล็ก ๆ ที่ยื่นออกไปในทะเลสาบขนาดใหญ่ด้านนอกของร้านอาหาร

ฉันจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เราได้มาเยือน: พ่อแม่ของฉัน น้องสาวของฉัน ลูกๆของเขาและฉันนั่งที่โต๊ะข้างนอกเพื่อทานอาหารกลางวัน หลานชายและหลานสาวตัวน้อยของฉันวิ่งเล่นอย่างมีความสุข ขณะที่ผู้ใหญ่พูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องราวของชีวิต

วันนี้มีเพียงพ่อ แม่ และเรามาทานอาหารในร่ม แม้ว่าฉันจะได้พบกับน้องสาวของฉันในภายหลังของสัปดาห์นี้ที่วานากา Wanaka ซึ่งน้องสาวคนโตได้ซื้อบ้านหลังใหญ่เอาไว้อยู่แถวนั้น

ลูก ๆ ของพวกเขา ซึ่งเป็นเด็กที่วิ่งเล่นกันเมื่อ 10 ปีก่อน ตอนนี้โตขึ้นกันหมดแล้ว โดยมีเพียงคนเดียวที่ยังเรียนอยู่ที่โรงเรียน ส่วนคนอื่น ๆ กำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยหรือได้เข้าสู่ตลาดแรงงานแล้ว

Side view of the golf club at Jack's Point

พ่อแม่บอกฉันในภายหลังว่า ความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวเรา และเทือก Southern Alps ในนิวซีแลนด์นั้นย้อนไปไกลกว่าที่ฉันคิดไว้

"มากกว่า 40 ปีที่แล้ว เราเคยไปเที่ยวนิวซีแลนด์ครั้งแรก พวกแกยังเป็นเด็กเล็กอยู่เลย เรานั่งเรือไปทานอาหารกลางวันที่วอลเตอร์พีค Walter's Peak ซึ่งคุณสามารถเห็นได้ทางตะวันตกของทะเลสาบนี้" พ่อแม่กล่าว

"เราชอบนิวซีแลนด์มากจนตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่นี่ในช่วงต้นทศวรรษ 1980," เขาเสริม เมื่อเราสลับชีวิตเก่าในเมืองซิดนีย์กับชีวิตใหม่ในไครสต์เชิร์ชนิวซีแลนด์  ซึ่งห่างจากควีนส์ทาวน์ประมาณหกชั่วโมง

เพื่อนชาวโปแลนด์ของฉันพูดถูก: ฉันเคยไปที่นั่นมาก่อน

The wharf where I did my musing

ขณะที่ฉันนั่งมองทะเลสาบ ฉันอาจจะมองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในทริปล่องเรือครั้งนั้น: เด็กชายวัยรุ่นกลางคนที่ไม่สามารถคาดคิดได้ในตอนนั้นว่าชีวิตครอบครัวเขาจะยังคงเกี่ยวพันกับ the Southern Lakes District ได้ต่อไปอีกหลายทศวรรษ

น้องสาวคนโตของฉันได้ซื้อบ้านหลังที่สองในวานากา Wanaka ซึ่งอยู่ห่างจากควีนส์ทาวน์ประมาณ 90 นาที โดยเธอหวังว่าจะย้ายไปอยู่ที่นั่นภายในสิ้นปี จากบ้านหลักของเธอในออคแลนด์ Auckland

น้องสาวอีกคนของฉันอาศัยอยู่ในเมืองดันนีดิน Dunedin ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 3.5 ชั่วโมง แต่เธอไปสกีแถวนี้ เป็นประจำ ซึ่งเธอรู้จักดี

ครอบครัว และฉันได้จัดกิจกรรมมากมายในช่วง 10 วันที่ฉันอยู่ที่นั่น น้องสาว H ซึ่งชอบการออกกำลังกาย พาฉันไปวิ่งตามเส้นทางยาวตามป่าและเดินขึ้นทางที่เป็นเนินสูง

นอกนั้นฉันได้ลองใช้จักรยานไฟฟ้าเป็นครั้งแรกบนเนินเขารอบๆ บ้านของน้องสาว S ในวานากา Wanaka

ในวันที่ได้ขับรถไปเที่ยวแถวนั้น เราได้ไปเยี่ยมชมเมืองแอโร่ว์ทาวน์ Arrowtown ที่มีประวัติศาสตร์  และขับรถผ่านสนามกอล์ฟมิลล์บรูค Milford Brook

เราลองตกปลาแซลมอนที่บ่อเลี้ยงปลา ซึ่งอยู่ในร้านอาหารที่เค้าก็จัดการทำอาหารจากปลาแซลมอนตัวนั้นที่ลูกค้าตกได้เองให้ด้วย ที่ในโครงการเดียวกันที่ ชื่อฮุค Hook (โชคร้ายที่เราตกปลาไม่ได้)

Lake Wanaka

และเวลาอยากเสพบรรยากาศความเงียบสงบ เราจะขับรถไปเที่ยวที่ชายหาดมีกรวดทรายที่สวยงาม ริมทะเลสาบฮาเวีย Hawea อีก

Sister H, Mum out for a walk

น้องสาว H รู้จักพื้นที่เหล่านี้ดี และให้ข้อมูลเกี่ยวกับเพื่อนๆ ที่เธอรู้จัก และ สถานที่ ที่เธอไปเมื่ออยู่ในเมือง

พ่อแม่ก็ได้มีส่วนร่วมในพื้นที่นี้ตั้งแต่ย้ายมา เช่นเดียวกับน้องสาว S ตั้งแต่เธอซื้อบ้านในวานากาเมื่อไม่นานมานี้

นั่นทำให้ฉันรู้สึกเป็นคนแปลกๆ แล้วทำไมฉันถึงไม่ชอบเมืองรีสอร์ทสกีและทิวทัศน์ภูเขาที่สวยงามอย่างพวกเค้า?